#1. Zodiak Seryjny morderca z San Francisco

W międzyczasie trwał wyścig, by złamać trzyczęściowy szyfr znany dzisiaj jako kryptogram 408. FBI i analitycy marynarki wojennej przystąpili do pracy. Rozwiązanie przyszło jednak nie z rządowych laboratoriów, lecz z domu prywatnego małżeństwa Salinas, nauczyciela Donalda Hardena i jego żony Betty. Rozkodowali oni algorytm podstawieniowy w zaledwie kilka dni. Ten tekst był makabryczną manifestacją szaleństwa. Autor pisał o czerpaniu radości z procesu pozbawiania życia, porównując ludzi do najbardziej niebezpiecznej zwierzyny. Tłumaczył swoje czyny urojonym wierzeniem, że każda odebrana dusza stanie się jego niewolnikiem w raju.

Kluczowym elementem wciągającym społeczeństwo w tę grę były szyfry. O ile pierwszy kryptogram składający się z 408 symboli został złamany stosunkowo szybko, O tyle kolejny, przesłany w listopadzie 1969 roku, słynny Kryptogram 340, stał się obiektem obsesji kryptologów na całym świecie. FBI, CIA, analitycy wywiadu marynarki wojennej oraz tysiące amatorów spędziło nad nim łącznie setki tysięcy godzin. Trudność szyfru 340 polegała na jego wielowarstwowości. Nie był to zwykły szyfr podstawieniowy, w którym jeden symbol odpowiada jednej literze.

Wynik pracy został oficjalnie potwierdzony przez FBI. Rozwiązana wiadomość brzmiała Mam nadzieję, że świetnie się bawicie, próbując mnie złapać. To nie byłem ja w programie telewizyjnym, co prowadzi do pewnej kwestii na mój temat. Nie boję się komory gazowej, bo ona tylko szybciej wyśle mnie do raju. Mam już wystarczająco dużo niewolników, którzy będą dla mnie pracować, podczas gdy inni nie będą mieli nic, kiedy tam dotrą. Dlatego oni boją się śmierci. Ja się nie boję, bo wiem, że moje nowe życie w raju będzie łatwe. Wiadomość z 1969 roku odnosiła się do konkretnego wydarzenia medialnego.

Eksperci z FBI porównali odciski palców Allena ze śladami zabezpieczonymi na taksówce Paula Steina. Oraz słuchawce telefonu w napie. Nie było zgodności. Trzy dekady później, w 2002 roku, z oryginalnych znaczków pocztowych wyizolowano profil DNA, opierając się na zaschniętej ślinie sprawcy. Próbka DNA całkowicie wykluczyła Artura Lena. Zmarł w 1992 roku na zawał serca, nie doczekawszy oficjalnego oczyszczenia z zarzutów, ale to dowody fizyczne obroniły go przed oskarżeniem. Drugim poważnym podejrzanym do którego akta kierowały detektywów był Lawrence Kane.

Posiadał niezwykle rozwinięte poczucie własnej wyższości nad systemem śledczym. Same akty przemocy były dla niego jedynie narzędziem. Dopiero reakcja mediów, panika na ulicach, policyjne helikoptery nad szkołami i bezradność ekspertów FBI w obliczu jego szyfrów dawały mu poczucie pełnego triumfu. Kiedy patrzymy na jego listę rzuca się w oczy ogromny dystans między tym, jak chciał być postrzegany, a tym, kim prawdopodobnie był w rzeczywistości. Kreował się na geniusza zła, nieuchwytny cień kontrolujący całe miasto, co jest typowe dla mechanizmów obronnych. Jednak prawda o nim była pewnie znacznie bardziej prozaiczna.