Infinite Ruins

Potem, że łapie na przykład każdy klocek, obok którego uderzysz, dostaje tam 33% obrażeń. No więc zaczynaj szybciej. Po czym jest dosyć spore drzewko, po prostu upgrade'owe, które możesz sobie rozwijać i w pewnym momencie dochodzisz do swojego pierwszego golema. Golema. Tak, i możesz sobie spawnować golemy, które będą niezależnie od twoich ruchów na tym dwuwymiarowym tunelu poruszającym się w dół, pomagały ci w wykopywaniu i rozbijaniu kolejnych bloków, za które będziesz dostawał kolejne materiały. Do tego wszystkiego dochodzą takie mikro quick time eventy, bo okazuje się, że no jest jakaś coś magicznego w tym miejscu.

No i na samym początku idzie to powoli. Bardzo powoli zobaczysz taki jeden, dwa punkty, dzięki któremu na przykład możesz szybciej kopać albo twoje golemy chodzą szybciej. No i z biegiem czasu po prostu odkrywasz drzewko. Odkrywasz drzewko i z każdym kolejnym przejściem trochę szybciej dochodzisz do momentu, w którym już byłeś i jesteś w stanie przebić się dalej. No i powiem tak, gra ma swój fabularny koniec, dzięki któremu, no bo to może nie będę mówił jaki to jest koniec, gdyby ktoś chciał zagrać, ale jest dosyć ciekawy. Czyli można ją przejść. Nawet trzeba, nie będzie to bardzo trudne, ale w momencie kiedy zakończymy wątek fabularny, otwiera nam się Endless Mode.

A golemy kopały. Całą noc. Ja nie nazwałbym tego cheatowaniem. Dlaczego? Zorientowałem się dopiero następnego dnia, jak odpaliłem kompa i zobaczyłem, oho, no tak. No, więc myślę, że byłem jakoś tak w połowie wypełniania tych wszystkich dodatkowych punktów rozwoju, które robisz między rozgrywkami. Po tej nocy wypełniłem je wszystkie i jeszcze mam 100 w zapasie. To dlatego tak szybko przeszedłeś? Nie, myślę, że i tak poszło by mi dosyć szybko, bo to nie jest długa gra i dosyć szybko się w niej progresuje. Niestety jest to taka trochę bolączka tych takich bardzo małych indyków. Chyba jednoosobowa jest ta gra, też tak bym stwierdzał. No po prostu dosyć szybko dochodzisz do momentu, w którym już nie ma dalej co z tą grą walczyć, bo nie ma po co, szczerze mówiąc.