Zapomniana trauma. Wielki Kryzys w Polsce

To jest zupełnie inny obraz Polski dwudziestolecia międzywojennego. Tak, no i jest to spojrzenie, powiedziałbym, na dzieje międzywojnia, zwłaszcza dekady lat trzydziestych, z perspektywy większości. Zdecydowanej większości polskiego społeczeństwa. Ten wyidealizowany obraz, który parę redaktorzy przywołał, to jest, no poza tym też, że jest to też obraz kreowany jednak w dużej mierze przez ówczesną popkulturę, kino, fotografie. To jednak jest to życie, które Które prowadzi niewielka część tego społeczeństwa. Przepraszam, ale my bardzo chcieliśmy w ten obraz uwierzyć, bo nawet czasy PRL-u, które raczej nie były przychylne sanacji, czy też II Rzeczpospolitej, tego obrazu nie były w stanie jakoś złamać, czy też zmienić.

To prawda. A może inaczej. Powiedzmy, że pierwsze dwie dekady PRL-u to jest taki czas, gdzie próbuje się budować, czy legitymizować ten nowy porządek poprzez właśnie zestawienie i kontrast z biedą międzywojnia. Później natomiast faktycznie gdzieś zaczyna na powierzchnię wypływać jednak mimo wszystko ten taki nostalgiczny mit kraju, no właśnie kabaretów, teatrzyków, drogich restauracji, futer i rautów. Może gdzieś tam była jakaś bieda, ale bieda zdarza się wszędzie, w każdym państwie, więc nie byliśmy wyjątkiem. Tak, no może inaczej, to trzeba powiedzieć sobie, że jeśli chodzi o dokumentowanie historii społecznej międzywojnia, oczywiście no też to naznaczone było jakby celami polityki pamięci PRL-u, to jednak jakby w tym okresie sporo zrobiono, prawda?

Wielu powodów. Myślę, że też intuicyjnie wyczuwamy jakby też, z czego to się bierze. Chętnie przypominamy sobie to wszystko, co może być powodem do dumy. Zestawiając też, czy kontrastując z drugiej strony z takim negatywnym, czy z tą czarną legendą PRL-u. No i wreszcie to, o czym wspomnieliśmy. Myślę, że to jest bardzo ważne. Nie mamy jakby takich kanonicznych, rozpoznawalnych jakby powszechnie reprezentacji doświadczenia Wielkiego Kryzysu w kulturze. To jest jakby kolejny element, bo jednak chyba zgodzimy się, że to co wchodzi do kanonu jakby takiego polskiej kultury jest w dużej mierze nośnikiem TurboHistoria.