THE LAST SHOWGIRL (2024) - recenzja Tomasza Raczka

Tomasz Raczek, recenzja Tomasz Raczek Kiedy pracowałem w Teatrze Komedia w Warszawie, dyrektorką tego teatru była Olga Lipińska, wybitna reżyserka, twórczyni kabaretu Olgi Lipińskiej, znanego z telewizji, ale także reżyserka wielu znakomitych spektakli w teatrze telewizji i w Teatrze Żywego Planu, czyli w Teatrze Komedia. Ja tam byłem sekretarzem pani Olgi Lipińskiej, sekretarzem literackim i byłem obecny przy wielu próbach, podczas prób do nowych spektakli.

Widziałem jak Olga Lipińska reżyseruje, jak rozmawia z aktorami, aktorkami i pamiętam jak bardzo byłem zszokowany, gdy kiedyś usłyszałem, a potem jeszcze sprawdzałem i rozmawiałem z panią Olgą na ten temat i ona to potwierdziła, Otóż ona uważała zawsze, że trzeba wybrać. Że aktorka, szczególnie kobieta w tym zawodzie, czyli aktorka, no musi się zdecydować, albo kariera, albo rodzina. Że nie da się tego połączyć, bo jedno jest kosztem drugiego. Jeśli się idzie w karierę i jeśli się zdobywa sukcesy i bardzo dużo pracuje w teatrze, to zawsze się to odbywa kosztem rodziny, kosztem najbliższych, a przede wszystkim kosztem dzieci.

Ale jeśli aktorka pójdzie w rodzinę i zacznie rodzić dzieci, to zawsze się to kładzie cieniem na jej karierze. Czasem prowadzi wręcz do końca kariery, a czasem do przerwy w karierze, po której to przerwie trzeba odbudowywać swoją pozycję i nie zawsze się to udaje. Czyli krótko mówiąc, Olga Rypińska mówiła albo wóz, albo przewóz, albo aktorstwo i teatr, albo rodzina. No i właściwie to jest dylemat, przed którym również stają bohaterki tego filmu, o którym dzisiaj mówię, czyli THE LAST SHOWGIRL, bo niezależnie od Annette, granej przez Jamie Lee Curtis, czy Shelley, granej przez Pamela Anderson, tam jest jeszcze kilka innych, które obserwujemy, które są w trochę innej sytuacji, bo są młode, ale no właśnie one muszą też zdecydować.