EMILIA PEREZ (2024) - recenzja Tomasza Raczka

Trochę lepiej jest w Stanach Zjednoczonych, ale z kolei w Stanach Zjednoczonych jest afera związana z odtwórczynią głównej roli, czyli Carlą Sophie Gascón, nominowaną do Oscara za rolę pierwszoplanową Emily Perez. To jest aktorka transpłciowa. Ona była znana wcześniej jako aktor, grający głównie w telenowelach hiszpańskich. Nazywała się wtedy Carlos Gascon i była naprawdę super przystojnym mężczyzną. I patrząc na niego nikt by nawet nie domyślił się, że ten przystojny mężczyzna czuje się w środku kobietą.

Absolutnie tego nie było widać. Może wynikało to z tego, że takie role grał męskich bohaterów, w którym się kochały kobiety. No ale okazuje się, że Carlos od dziecka marzył o tym, żeby uzgodnić płeć ze swoim poczuciem tego, kim jest. No i wreszcie się na to zdecydował i dzięki temu mamy teraz aktorkę Carlesofie Gascon. I ona zagrała fantastycznie tytułową rolę, Emilię Perez, ale się okazało, Film, który w ogóle jest w produkcji francuskiej, bo wyreżyserował go według scenariusza współpisanego przez niego Jacques Audiard.

Nie dość tego, Carla Sofia Gascon jest pierwszą aktorką transpłciową nominowaną do Oscara w historii, więc to jest powód do dumy. Ale nie są dumni, dlatego że twierdzą, że tu osoba transpłciowa jest pokazana w sposób bardzo schematyczny i bardzo stereotypowy i to nie działa na rzecz zrozumienia tego, na czym polega w ogóle potrzeba bycia sobą i dopasowania swojego zewnętrznego wyglądu i swojej sytuacji życiowej do tego, kim się w rzeczywistości jest. Ci też są niezadowoleni, a Amerykanie, bo odbiegłem trochę, są niezadowoleni z tego powodu, że Carla Sophia Gascon ma silny charakter i ma też ostre pióro i ostrą klawiaturę.

Dlaczego jest 13 nominacji w tych wszystkich kategoriach, jak to jest film w ogóle produkcji W francusko-belgijskiej. I jest zgłoszony przez Francję. I jeszcze tu taka transpłciowa Hiszpanka, która gra w filmie francuskim, nagle może dostać Oscara za pierwszoplanową rolę kobiecą. To jest niemożliwe. I tam Schachermacher zrobili, powyciągali, to tak jak w wyborach prezydenckich. Jak się któregoś kandydata chce utrącić, to się grzebie w jego historii, wyciąga się, co on źle zrobił kiedyś tu i tam, co powiedział. Nagłaśnia się to i mówi, to jest taka świnia, to jest taki niefajny człowiek, nie dawajcie mu nagrody, nie głosujcie na niego. I tak samo jest z Karlą Sofiją Gascon.

No więc są z tym same kłopoty. Ale to nie są wszystkie kłopoty. Kłopoty są jeszcze takie, że Carla Sophia Gascon nie umie śpiewać. Znaczy, no słonię i na ucho nadepnął. I ona wszystko fałszuje. W ogóle dźwięku czystego nie jest w stanie zaśpiewać, a ma piosenki. To jest musical. To jest musical i to jest film rządzący się logiką musicalu, gdzie wszystko tłumaczy się Przez konwencję. Bo musical to jest konwencja. Za pomocą piosenki wyrażane są emocje. To jest trochę taki muzyczny komiks. Mamy grubą kreskę, nie wszystkie sceny, resztę musimy sobie dopowiedzieć. I generalnie tak, bardzo dużo stereotypów. Bo stereotypami rządzi się kultura masowa, popularna, popkultura.

A niewątpliwie musical do popkultury należy. W Polsce nie lubimy musicali. Nie wiem, jak w Polsce ten film zostanie przyjęty, bo on właśnie wchodzi na ekrany. Ale generalnie, jak wiadomo, Polacy są niemuzykalni, fałszują potwornie na każdym kroku. Nawet ci, co zawodowo się zajmują śpiewaniem, też bywa, że fałszują. Więc może zrozumieją dobrze Carle Sofie Gascon, w jakiej jest sytuacji, kiedy musi śpiewać, a nie potrafi. I dla tych wszystkich, którzy nie lubią oglądać musicali w Polsce, dla tych, którzy uważają, że to jest taki gatunek niemęski, prawdziwy mężczyzna nie lubi musicalu, nie lubi słuchać tych piosenek, to jest w ogóle beznadziejne. No więc może jednak odłożą na bok te wszystkie takie poważne zasady i te wszystkie przekonania, że film powinien pokazywać życie prawdziwe, powinien pokazywać świat, taki jest, a nie takie jakieś dziwne opowieści, pomieszanie z poplątaniem.

Otóż w tym musicalu, gdzie mamy wszystko takie zarysowane z grubsza, no muszą być te numery muzyczne i główna bohaterka musi śpiewać. No ale co zrobić, jak ona nie umie śpiewać? Kiedyś to może był problem, ale dziś nie ma takiego problemu, bo dzisiaj mamy wiele różnych programów komputerowych, które w skrócie i naciągając sprawy nazywamy AI, czyli sztuczną inteligencją, bo odwołują się do różnych możliwości świata komputerów. który wkracza właściwie w każdej dziedzinie do naszego życia i który pozwala zmiksować głos nieumiejącej śpiewać Carly Sophie Gascon z komputerem, który wszystko wyrównuje, podciąga do właściwych dźwięków i powoduje, że na końcu mamy bardzo ładną piosenkę, śpiewaną bardzo ładnie i bardzo zgodnie z nutami.

Coś tam zostało. Jesteśmy już w części premium i tak. Ja dobrze rozumiem, co się dzieje z takim kimś, jak ten główny bohater, czyli Emilia Perez ostatecznie i aktor, który stał się z Carlosa Gascón, Carlosofío Gascón. Dlaczego rozumiem, Dlatego, że sam tego doświadczyłem, a właściwie byłem świadkiem. Byłem świadkiem, bo przed laty znałem Annę Grodzką, kiedy była jeszcze producentką filmową. Tak. I była mężczyzną. I miała na imię Krzysztof.

I ona miała trochę aparycję właśnie Carly Sophie Gascon. To znaczy była wysokim, męskim, potężnym facetem. I spotykałem się z nim kilka razy. Rozmawialiśmy o sprawach filmowych i jakiejś współpracy. I w pewnym momencie, w trakcie jednej rozmowy byliśmy w restauracji i Krzysztof wtedy powiedział, że chce mnie uprzedzić, że właśnie tu podjął decyzję i że jednak wchodzi na tę ścieżkę tranzycji, bo chciałby Być ostatecznie tym, kim się czuje od dawna, bo coraz trudniej mu jest w tej swojej męskiej powłoce dotychczasowej funkcjonować.