DOJRZEWANIE (2025) - recenzja Tomasza Raczka

którzy po prostu tracą kontakt z dziećmi poprzez nienadążanie za ich sposobem nie tylko wyrażania emocji, ale przede wszystkim za ich kodami, którymi się posługują w relacjach z rówieśnikami. Najczęściej mówimy, że chodzi tutaj o internet, chodzi tutaj o media społecznościowe, ale bardziej jeszcze chodzi o to, jakim kodem, jakim językiem posługują się ci młodzi ludzie, bo nawet jeśli uda się starszemu zajrzeć do komórki, no to cóż takiego zobaczy? Zobaczy w zasadzie niewinną wymianę jakichś codziennych Pytania i odpowiedzi, codziennych rozmów.

Do parku koło Pałacu Kultury, ale światło buchające, światło dzienne wchodzące do tego ciemnego korytarza robiło wrażenie jakbym wychodził na scenę zalaną światłami reflektorów. To trwało parę minut, no i mieliśmy spory kawałek do przemierzenia, a przede mną uciekał cały czas operator z ciężką kamerą na ramieniu. On miał szelki, za nim był młody chłopak, który szedł też tyłem, ale tak trochę z kosem i ciągnął go na tych szelkach, ubezpieczał, Żeby po pierwsze nie przewrócił się, po drugie żeby nie zgubił trasy, po trzecie żeby na kogoś nie wpadł, po czwarte chyba żeby nie stracił równowagi, żeby się nie chybotał, więc on był jego ubezpieczeniem i takim stabilizatorem i oni we dwóch biegli przede mną.