Mentionsy Mentionsy
Tomasz Raczek
Tomasz Raczek

CHRZCINY, reż. Jakub Skoczeń (2022) - recenzja Tomasza Raczka

08.02.2023 ·30 min 2 s · 6 rozdziałów

Moja ocena: 6/10

2:36 · Opis filmu i jego charakterystyka 1

I taką ułożył historię, że dwaj synowie Marianny, grani przez Tomasza Szucharta i Michała Żurawskiego, bardzo dobrze zagrani, no i aktorzy są bardzo dobrzy, No, oni są po przeciwnych stronach. Jeden wierzący, drugi niewierzący, jeden przeciwko władzy, drugi z władzą. No, krótko mówiąc, prawdziwy konflikt. No, ale Marianna wymyśliła sobie, że kiedy jak kiedy, ale właśnie w czasie chrzcin powinni się pogodzić i może wreszcie będzie spokój w rodzinie i dlatego ich wszystkich Zwołała do chaty nierozśpiewanej, tylko trochę rozkrzyczanej, po to, żeby ta uroczystość mogła się odbyć, ale też i żeby nastał spokój w rodzinie i zgoda.

6:00 · Analiza postaci i aktorów 2

No ale tutaj zupełnie nie. Tu jest starszą panią, bardzo religijną panią. Nie seks jej w głowie, naprawdę. I w ogóle ta cała sfera gry aktorskiej została odcięta przez figurę, która notabene już w żurku pokazała jaka potrafi być świetna wtedy, gdy wchodzi w postać bardzo charakterystyczną. No i tutaj tak jest. Ona wchodzi w Mariannę Jeden z moich kolegów powiedział, że tak nie wyglądają stare kobiety na wsi. I wtedy pomyślałem sobie, aha, ty oczekujesz od tego filmu pełnego realizmu. I powiedziałem, bo ty byś chciał, żeby było w filmie tak jak w życiu.

Tam nie można wszystkiego pokazać tak samo jak w życiu. No bo jest umowność pewna, teatralna, czas płynie inaczej, nie ma możliwości, żeby na scenie dokładnie odwzorować życie. Trzeba to za pomocą scenografii, pewnych znaków, skrótów, odniesień, odwołań wywołać, czasem nawet za pomocą jakiegoś jednego rekwizytu. Aktor musi stworzyć właściwie cały kostium wokół siebie, choć ma tylko jeden rekwizyt w ręku. I czasem, dobremu aktorowi to się udaje. To jest magia teatru. I teraz, jeżeli przyjmiemy, że właśnie takie skróty, takie znaki są możliwe i w teatrze praktykowane od dawna, to dlaczego właściwie

11:30 · Koncepcja filmu i teatralność 3

I spośród wszystkich postaci, które ją otaczały, a było tam wiele postaci i wielu dobrych aktorów, o dwóch już powiedziałem, był jeden aktor, który moim zdaniem pracuje na podobnym Poziomie skrótu i groteski znaku i nie jeden do jednego, czyli nie rzeczywistości, nie naturalności, nie realistycznie budowanej osobowości. Otóż tym aktorem jest Maciej Musiałowski, który zagrał tutaj Tola. Jak on się pojawia koło Katarzyny Figury to to nagle klika wszystko i fantastycznie ze sobą pasuje.

Mogę słuchać i słuchać tego dźwięku. Proszę Państwa, oceniam 6 na 10. W tej ocenie zawarte są odjęcia punktów właśnie za pewne nielogiczności, za pęknięcie estetyki, ale jednak jesteśmy po stronie pozytywów i jednak to pęknięcie moim zdaniem zostało wypełnione może nie złotem, ale srebrem i nie przeszkadza mi. Natomiast kreacja kilkorga aktorów wymienionych już tutaj, czyli kreacje, są warte obejrzenia, a rola Katarzyny Figury, moim zdaniem, jest wyjątkowo ciekawa.

I owszem, zgadzam się, że ona jest teatralna. Ci z Państwa, którzy to potraktują za zarzut To trudno, dla mnie takie określenie nie jest zarzutem i nie przynosi ujmy aktorce, choć powoduje, że jej gra jest inna niż prawie wszystkich pozostałych aktorów. A teraz, jeśli państwo jeszcze pozwolą, to chciałem opowiedzieć o tym filmie i o jego temacie w kontekście moim i mojej rodziny, czyli przejść do strefy premium. Ale najpierw będzie gążek, oczywiście. Uwaga. Czyli cichutki gąg, który nas przeprowadzi do strefy premium.

Pokazano wszystkie 6 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.