BIAŁY LOTOS 3 (2025) - recenzja Tomasza Raczka

Nie wiem jeszcze dokąd pojadą. Tym razem realizatorzy, w jakim miejscu świata będą realizowali, może na Grenlandii tym razem. W każdym razie znowu będzie inna historia. Może będą jakieś zaczepy z tym, co się działo w dwójce, czy teraz w trójce. Bo w trójce jest zaczep. Mianowicie Tania, jak powiedziałem, zginęła. Jej duch, o tak elegancko powiem, duch Tani krąży nad tym białym lotosem w Tajlandii i będzie miał decydujący wpływ na to. Co się stanie w ostatnim, ósmym odcinku trzeciego sezonu. Sezon jest wymyślony według tej samej konstrukcji, ale trochę to jest na tej zasadzie, nie wiem czy Państwo mają też takie doświadczenia jak ja, ale jak jest wprowadzany nowy towar na rynek.

No niby jest to wszystko tak samo zrobione, tą samą ręką, według tego samego schematu, ale już to nie jest tak spasowane precyzyjnie, jak było w pierwszym i drugim sezonie. Nie ma już ani jednej tak soczystej postaci jak Tania. Dlatego ta Tania tutaj funkcjonuje o twarzy Jennifer Coolidge, której nie oglądamy w trzecim sezonie. Więc tylko wspominamy, jak to Jennifer Coolidge grała Tanię. Nie ma żadnej postaci na miarę Tani w tym... Ale i tak jest postaci dużo i mechanizm polegający na tym, że mamy fantastyczny hotel luksusowy, że przyjeżdżają bogaci, bo to jest drogi hotel, bogaci ludzie, sfrustrowani.

I pojechaliśmy razem na Teneryfę, czyli Wyspy Kanaryjskie do hotelu Baia del Duque. Mogą Państwo sobie sprawdzić w jakichś internetowych kompendiach, że jest to hotel uwzględniony na takiej liście stu najlepszych hoteli świata. No i byliśmy w tym hotelu. To był totalnie biały lotos. Właśnie dokładnie tak się podawało. Były eleganckie restauracje. Kilka ich było. Wspaniałe tarasy pod gołym niebem. Kelnerzy eleganccy, serwujący takie dania, że potem wspominamy. Lata już minęły od tego momentu, a my ciągle wspominamy to jedzenie, które tam podawano.