DLACZEGO WCIĄGNĄŁ NAS SURVIVAL O PUSTYNI. TZO za podcast!

Wychodzisz na polowanie na wrogów, żeby napełnić worki z krwią, bo jeszcze nie masz innej technologii zdobywania wody, prawda? To jest takie bardzo survivalowe, że grasz w jakiegoś, nie wiem, Greenhela i o, nie mam co jeść, dobra, to zjem kolegę, porąbię go i spalę. Z tym, że tutaj to się zaczyna w coś systemowego. To znaczy, ty wyrabiasz sobie rutynę polowania na wrogów, żeby zdobyć z nich krew. To jest twoje źródło wody, tak? Tak, tak, tak. Automat z wodą. Więc na przykład to ci ułatwia już potem, załatwia ci jeden problem. Upiorna gra, straszna gra. No, w ogóle nagle się orientujesz, co ja robię? Boże, co ja gram? No. Ale... Ale tak, masz takie momenty, że te podstawowe potrzeby zaczynasz sobie sukcesywnie powiedzmy spełniać, prawda?

Na taką ewentualność, gdybyś zginął i broń Boże nie masz ze sobą żadnych innych ważnych przedmiotów, bo np. jeżeli zginiesz i stracisz schemat, którego nie zdążyłeś się nauczyć, a schematów możesz się uczyć tylko w bazach lub w miastach, To boli. To boli, to boli naprawdę. Wiedza, utrata wiedzy bezpowrotna boli. Już nigdy nie odzyskasz tego. Więc tak, ten element ryzyka tam jest nieodzowny, chociaż on fluktuuje w ciągu gry. To znaczy ta trudność Pewne rzeczy stają się łatwiejsze z czasem, ale okazuje się, że nigdy tego pewnych problemów się nie pozbędziesz. Ale też jeszcze jeden z ostatnich elementów, który chciałbym poruszyć. Może oprócz... Jakie nawiązałeś przyjaźnie w Dune'ie? Właśnie jak krzyczałem coś do ludzi, zazwyczaj to ja jestem tym człowiekiem, który się dziwi, że ktoś używa voice chata, a w Dune'ie jest.