Jak się zmienia zawód nauczyciela? Rozmowa z Beatą Jeżewską, Nauczycielką Jutr@ 2024

Jak z dzieckiem. Jak z dzieckiem w niedzielnym magazynie Radia TOK FM. Przemysław Iwańczyk. Kłaniam się Państwu. A z nami jest pani Beata Jeżewska z Centrum Edukacji Kulturalnej w Warszawie. Nauczycielka Jutra 2024. Dzień dobry. Dzień dobry, witam serdecznie Pana, witam serdecznie Państwa. Proszę przede wszystkim przyjąć życzenia, wcale nie kurtuazyjne, tylko płynące z potrzeby serca związane z jutrzejszym Dniem Edukacji Narodowej. A co za tym idzie, także gratulacje, które wynikają z tytułu Nauczycielka Jutra 2024. I teraz zamieniamy się w słuch wraz z naszymi słuchaczami, odbiorcami, by dowiedzieć się, co oznacza ten tytuł i dlaczego Nauczycielka Jutra.

Raz jeszcze w tym miejscu chciałabym podziękować tym, którzy we mnie uwierzyli, którzy zgłosili moją kandydaturę, poparli ją rekomendacjami. To jest chyba najlepszy prezent dla mnie jako nauczyciela, że odbiorcy moich starań mówią Jest dobrze, idzie już w dobrym kierunku. Dla nas jest to ważne. Tak, tytuł Nauczyciela Jutra, przynajmniej przyglądając się kryteriom, kto może go uzyskać, wynika z dwóch postaw. Przede wszystkim tej otwartej, opartej na szacunku w stosunku do uczniów, uczennic i odwrotnie. Co powinno cechować każdego nauczyciela, ale też i chodzi o taką postawę w odniesieniu do technologicznego postępu, a musi Pani przyznać i Państwo również, że galopuje wręcz to wszystko.

Uczniowie oczywiście jako bardzo młodzi ludzie są gotowi do tego, by swoje kompetencje w tej kwestii podnosić. Ludzie nieco starsi, będący, nie wiem, w średnim wieku, no już mają z tym duży kłopot, ja przynajmniej otwarcie przyznaję się do tego. Nauczyciele też chcą pozostawać w swoim warsztacie, tak jak tego warsztatu ich nauczono, no bo nie jest to łatwą sprawą okiełznać te wszystkie zdobycze postępu, jak to ładnie powiedzieć. A pani się chce. To znaczy, chce się, bo chce się mieć nadal żywy dialog i nić porozumienia z młodym pokoleniem. Często nie dorastam do ich szybkości i umiejętności poruszania się w tym świecie, natomiast

Aby był w sposób umiejętny i odpowiedzialny wykorzystywany, tak jak porównajmy to na przykład do właściciela fantastycznego samochodu. Ufam, że nikt nie da Kluczyków i miejsca za kierownicą nie ustąpi komuś, kto nie jest do tego przygotowany. Trzeba znać pewne zasady, jak użytkować ten samochód, jak się poruszać na drodze, by być bezpiecznym i sprawnym kierowcą. Podobnie tutaj z nowymi technologiami. Jeżeli znamy warunki korzystania, jeżeli wiemy, że one mają nam jedynie pomóc, a nie zastąpić nas w pracy, w życiu, W jakiejkolwiek dziedzinie, w której chcemy je wykorzystać, no to myślę, że te nowe technologie mogą nam tylko i wyłącznie służyć.

Taką mniej schematyczną, bardziej warsztatową, żeby rzeczywiście młodego człowieka przygotować do odpowiedzialnego korzystania z nowych technologii, które tak jak Pan wspomniał, Wielu pedagogów pochyla się nad I zdobywa na pewno refleksję, jak ten ich zawód się zmienia na przestrzeni lat. Tutaj ten 14 października zawsze jest takim dobrym momentem tej refleksji. Pani też tak zatrzymuje się na moment, żeby takiej retrospektywy dokonać?

Jeżeli się zatrzymuję nad właśnie ideą zawodu nauczyciela, to nie jest to na pewno termin właśnie 14 października, wtedy zazwyczaj jest czas na ogromne wzruszenie i radość, że nauczyciele otrzymują wyrazy uznania i nie mówię tutaj o jakichś takich materialnych, mówię o zwykłym uścisku, uśmiechu, laurce, ale ja O sensie bycia nauczycielem zazwyczaj myślę w sytuacjach trudnych. Nieraz tak po ludzku człowiek przeżywa jakiś trudniejszy moment. Ta rezerwa jakiejś tam akceptacji, tolerancji się wyczerpuje. I wtedy myślę, dlaczego jestem tu, w którym kierunku zmierzam.

I to powala mnie na kolana, a pozwala wrócić do korzeni tego, kim chciałam być. Zawsze chciałam być kimś, kto pomoże drugiemu człowiekowi otworzyć okno, komuś, kto do tego okna nie dostaje, żeby mógł po prostu doświadczyć tego, co jest na zewnątrz, żeby mógł zobaczyć świat, żeby mógł się rozwijać. I gdy ta refleksja minie, gdy wrócę do tych swoich korzeni, spokojna, że jestem na dobrej drodze, idę dalej. Czyli 14 października ja świętuję. Refleksja jest w sytuacjach trudnych. Jak uczniowie w coraz większym stopniu wymagają od nauczycieli, swoich mentorów tego, żeby oni właściwie nie tylko nadążali, ale jeszcze mieli wiedzę większą, tak by mogli przekazywać, mogli ich uczyć.

Chodzi mi o tę warstwę taką postępową też, choćby na bazie narzędzi, którymi nauczyciel i uczeń posługuje się teraz w szkole. To znaczy, na pewno uczniowie doceniają, jeżeli nauczyciel jest na topie, na czasie, tak? Ale gdy były momenty, że ja jakby nie nadążałam w tej dziedzinie za nimi, za ich prędkością, szybkością w ogarnianiu tego tematu, To bardzo jasno im to komunikowałam i wtedy oni się zamieniali w nauczycieli, którzy mówili mi co i jak, krok po kroku mnie prowadzili, czuli się wtedy potrzebni, więc ja myślę, że to jest tylko kwestia takiego stajnięcia w prawdzie,

Wiem, że sami są inicjatorami różnych takich grup wsparcia i rówieśniczych i starszych. Ostatnio był Światowy Dzień Zdrowia Psychicznego i z ogromną dumą oglądałam na social mediach, że jest Udostępniana naklejka, która jest, można powiedzieć, naszym dziełem, dziełem Młodzieżowej Rady Dzielnicy Bielany. W ubiegłym roku organizowaliśmy konferencję zdrowia psychicznego. Tam powstała taka grafika, mała, drobna, kolorowa, z ważnymi telefonami. I wiem, że w szkołach, w ośrodkach wsparcia, szpitalach nadal te naklejki są wykorzystywane, czyli żyją dalej, mimo że konferencja się rok temu skończyła.

Więc to daje nadzieję, że nasze działania właśnie w przestrzeni medialnej mogą dawać dobre owoce, o ile są skoordynowane i zwrócone ku drugiemu człowiekowi. Tak nawiązując jeszcze do Nauczycielki Jutra, Którym to tytułem została Pani nagrodzona, to Pani też w swoim imieniu i nazwisku Beata Jeżewska zamiast literki A używa małpki? Nie, jeszcze nie. Bo to jest jeden z symboli tego konkursu. Tak wiem i nawet myślałam tutaj, ktoś bardzo życzliwy zrobił dla mnie taką fajną grafikę z cytatem z mojego pierwszego wystąpienia zaraz po otrzymaniu nagrody i się zastanawiałam właśnie, czy czymś takim się nie pobawić, nie zastosować tego w przestrzeni medialnej.