"Błyskawiczna synteza sytuacji i refleksja wyczekanej fotografii". O zdjęciach, których autorem był Tadeusz Rolke

Dzień dobry. Przed mikrofonem Marta Perchuć-Burzyńska. Wczoraj dotarła do nas smutna wiadomość o śmierci Tadeusza Rolke, wybitnego fotografa, prekursora polskiej fotografii reportażowej, artysty przez duże A. Jego ostatnią wystawę mogliśmy oglądać w warszawskiej Galerii Legerne. Wiele wystaw wspólnej pracy i przyjaźni z Tadeuszem Rolke zaznał mój i Państwa dzisiejszy gość, kulturę osobista i Marek Grygiel, fotoedytor i kurator wystaw. Witam serdecznie. Witam, dzień dobry. W maju Tadeusz Rolke skończył 96 lat. Państwa znajomość trwała ile? Na pewno ponad 30 albo jeszcze dalej, dlatego może nawet z 50. Można powiedzieć z tym, że była później przerwa, dlatego że Tadeusz 10 lat spędził w Niemczech na emigracji, ale już jak wrócił, to nasze kontakty stały się bardziej regularne.

Łączy się to z tym, że był człowiekiem bardzo lubianym, z dużą łatwością kontaktów, nawiązywania nowych znajomości. To wszystko tworzyło pewną taką aurę wokół niego. Szalenie lubiany przez młodzież, nawet przez jakiś czas wykładał w Szkole Fotografii Mariana Schmidta i później w Studium Reportażu Uniwersytetu Warszawskiego. Także on miał ogromną ciekawość ludzi, ogromną ciekawość świata, co dla fotografa chyba jest czymś decydującym. Wiele wspólnych projektów mieli panowie na swoim koncie. Wspomniał pan już wystawę, ale też dla mnie najbardziej poruszające chyba tam i z powrotem, czyli ta podróż fotograficzna po szlakach, które Tadeusz Rolke przemierzał jako bardzo młody człowiek.