Mentionsy Mentionsy
TOK FM Select
TOK FM Select

Adoptujesz kundelka? Dowiedz się, jakich błędów uniknąć #18

28.10.2026 ·42 min 5 s · 13 rozdziałów · 1 sponsor

Słowo "kundel" raczej nie ma pozytywnego wydźwięku. Kojarzy się z nie podobnymi do niczego psami z ulicy, o najgorszej osobowości. Jakie jeszcze stereotypy o kundelkach krążą? Większość z nich ma mało wspólnego z prawdą, choć pewne jest jedno - każdy jest zaskakujący i jedyny w swoim rodzaju! Jak przygotować się do adopcji kundelka? Co wziąć pod uwagę? Jakich błędów unikać? W najnowszym odcinku podcastu "Karolina i pieski" Karolina Wiśniewska rozmawia z Dorotą Kaczmarek, behawiorystką i założycielką firmy "Mój pies kundel". Zapraszamy do słuchania!

0:00 · Wprowadzenie i temat 2

Cześć Dorota. Cześć, cześć, witajcie. Dorota, wczoraj, kiedy zapowiadałam na swoim Instagramie naszą rozmowę, wrzuciłam tam takie okienko z prośbą o dokończenie zdania, czego nauczył cię twój kundelek. I tych odpowiedzi trochę przyszło. Przytoczę jedną, która trochę mnie rozbawiła, trochę mnie rozczuliła i tak jakoś ze mną została. Justyna w odpowiedzi właśnie na to pytanie napisała, że radość można znajdować w najmniejszych rzeczach. Mój niemłody już kundel dziś rano wgramolił się w kubki zgrabionych liści. Radość była co najmniej taka, jakby trafił do jakiegoś psiego Disneylandu i tak patrzyłam, jak hasa sobie radośnie i myślałam, Boże, tylko dzięki takim obrazkom jestem w stanie przetrwać tę okropną jesień.

Niech żyją kundelki. I pomyślałam sobie, że to jest chyba jedna właśnie z takich najfajniejszych rzeczy w życiu z psem, że one potrafią nam przypominać o czymś, co my dorośli, zaganiani ludzie gdzieś po drodze czasami kupimy. I moje pierwsze pytanie do ciebie, tak na rozgrzewkę, czego ciebie nauczył twój pies kundel? Mój pies kundel, Teodor, który żyje ze mną 9 lat, ma teraz 11 lat, adoptowałam go, gdy miał 2 lata. Uczył mnie naprawdę wielu rzeczy ważnych, bardzo ważnych. Między innymi tego, o czym trochę powiedziałaś, że tu i teraz i właśnie uważności na takie momenty wspólne, głównie podczas spacerów, więc to na pewno.

1:59 · Kundelki jako piesi 1

I tak jak sobie pomyślę o moim Teodorze, Teodorek na pewno zainspirował mnie do wyrażania siebie, bo jest to pies, który nie kryje swoich emocji. Od samego początku tak było. Potrafił intensywnie reagować na różne sytuacje, na różne bodźce na ulicach i też jasno komunikował się zawsze z psami i gdzieś jest na pewno dla mnie taką inspiracją do tego, żeby właśnie wyrażać siebie i za to jestem bardzo mu wdzięczna. Więc mój pies kundel na pewno nie kryje tego, co czuję i jest to bardzo takie szczególne dla mnie w nim. A co było pierwsze, twój pies kundel w twoim życiu, czy twoja właśnie taka zajawka na psy?

4:13 · Stereotypy dotyczące kundelków 3

A z tymi kundelkami tak trochę nie wiadomo. No ale pytanie, czy to jest wada czy zaleta, że nie wiemy tak naprawdę, co nas spotka? Dla mnie zaleta, bo są na pewno niepowtarzalne. Zarówno jeżeli chodzi o charakter, o temperament, o ich różne też potrzeby takie już osobnicze. Biorąc na przykład kundelka szczeniaka, nie do końca jesteśmy w stanie przewidzieć nawet jakiej będzie wielkości, Ale jakby są niespotykane. W sensie wyróżniają się bardzo. Dla mnie to jest ich olbrzymia zaleta. Ja też tak uważam i też bardzo lubię kundelki za tę różnorodność. I też jako wolontariuszka w schronisku zawsze jak mamy nowego psa, to właśnie fajna jest ta ciekawość, że my zupełnie nie wiemy,

Co to będzie za pies? Jaki on będzie miał charakter? I tak naprawdę trzeba go gdzieś dopiero poznać, oswoić się z nim i dopiero ta natura tego kundelka wychodzi na jaw. Także ja też tę różnorodność bardzo w kundelkach cenię. Ale wspomniałaś o stereotypach i zastanawiam się, czy są jakieś stereotypy dotyczące kundelków, które na przykład ciebie szczególnie jakoś irytują? Stereotyp, z którym się absolutnie nie zgadzam, dotyczy tego, że kundelki nie chorują. Kundelki są długowieczne, kundelki są odporne na choroby. I to stwierdzenie bardzo mi się nie podoba, też ze względu na to, że często są później w domach zaniedbywane pod kątem profilaktyki, nie są badane.

Tak samo jak psy rasowe są skłonne do chorowania, do różnych chorób. Może nie są tak obciążone genetycznie różnymi chorobami, tak jak załóżmy, wiem, rasa Golden Retriever, czyli dysplazja stawów biodrowych i łokciowych. Tutaj jakby może biorąc kundelka nie wiemy, że powinniśmy na coś konkretnie zwracać uwagę. Nie my je Adoptujesz kundelkę, jakich błędów uniknąć 18.

7:41 · Badania na temat kundelków 1

Poszukaj, czy są jakieś badania, które w ogóle to potwierdzają i okazuje się, że sprawa oczywiście nie jest taka prosta. Trafiłam m.in. na badanie naukowców z Kalifornii, którzy przeanalizowali dane dotyczące 24 chorób dziedzicznych. I w przypadku 10 z nich choroby rzeczywiście częściej występowały u psów rasowych. I były to na przykład jakieś problemy z sercem albo, tak jak wspomniałaś, dysplazja łokcia. Natomiast w przypadku pozostałych chorób, w tym na przykład supergroźnych nowotworów, nie stwierdzono istotnych różnic między psami rasowymi i nierasowymi. Więc to nie jest tak, że kundelki są zdrowsze od wszystkich psów rasowych. Wiele po prostu zależy od konkretnej choroby, No i predyspozycji danego psa, więc myślę sobie, że wniosek po prostu z tego jest dość prosty, niezależnie od tego, czy mamy psa rasowego, czy nierasowego, po prostu trzeba profilaktyki, regularnych badań i dbania o zdrowie, więc fajnie, że ten temat też gdzieś tam nam wybrzmiał.

9:14 · Adopcja kundelka 4

Dokładnie tak, bo tak jak rozmawiamy, kundelki nie są gwarancją na niechorowanie, prawda? Więc drodzy słuchacze, bardzo to podkreślamy dzisiaj. Tak, tak. Też przy okazji od razu mi się przypomniała rozmowa, którą miałam na przykład z panią doktor na temat kastracji i tam bardzo szczegółowo omawiałyśmy wątek nowotworów związanych z niekastrowaniem zwierząt, więc to też jakby tutaj nie ma podziału na rasy. No może się to przytrafić każdemu niestety i też warto o to dbać. Dobrze, Dorota, dzień kundelka, który przypada na 25 października jest między innymi taką okazją do tego, żeby promować adopcję i zwracać rzeczywiście uwagę na psy, które czekają na dom. I chciałabym teraz, żebyśmy o tej adopcji porozmawiały. Ty zajmujesz się między innymi wspieraniem opiekunów po adopcji, ale pomagasz też osobom, które dopiero się do tej adopcji przygotowują.

Adoptujesz się, jakich błędów uniknąć 18. Niektórzy się wstydzą, że porozmawiać o swoich obawach, nie chcą być ocenieni. Więc ja tworzę taką przestrzeń, w której śmiało możemy po prostu porozmawiać, tak żeby ten proces był jak najbardziej świadomy. I też wybór psa dostosowany do stylu życia człowieka. Rozmawiamy o jego możliwościach czasowych.

Też poruszam kwestię tego, z jakimi wydatkami trzeba się liczyć, mając psa. Czy to na początku, czy też na późniejszych etapach, tak? Bo w zależności od tego, w jakim wieku chcemy zaadoptować psa, więc wszystkie te tematy możemy poruszyć i tak. Powiedziałaś, że ludzie często się boją właśnie zachowań agresywnych, czy też do tego na przykład załatwiania się w domu. Zastanawiam się, czy na to da się jakoś przygotować przed, no bo trochę nie wiemy, co dostaniemy, co nam się trafi. Myślę, że się możemy... Możemy się na pewno zastanowić nad tym, dlaczego chcemy mieć psa i poświęcić swój czas i się zaangażować w to, żeby zdobyć na temat tego psa jak najwięcej informacji przed decyzją.

Więc jak najbardziej jestem za tym, żeby się zaangażować w ten proces. No i chyba też taka edukacja. Myślę sobie, że jest bardzo dużo już nawet nie tyle książek i artykułów albo blogów właśnie też takich jak Twój Mój Pies Kundel, ale nawet niektóre schroniska mają takie poradniki poadopcyjne, gdzie dużo takich problemów jest właśnie rozpisanych i fajnie jest wyjaśnione, jak sobie z tym ewentualnie można poradzić. Więc pewnie taka edukacja też gdzieś się przyda. Jasne, jak najbardziej. I też to nie jest tak, że to, o czym czytamy, to, o czym się dowiadujemy, że się na pewno sprawdzi, że takie wyzwania się pojawią. One się mogą pojawić i uważam, że lepiej jest mieć taką wiedzę i być przygotowanym na takie ewentualności.

15:35 · Zachowania kundelków 7

Psów na tym czas nie wydaje, choć rzeczywiście ludzie często pytają o taką opcję, no i ja też ją rozumiem, tak? Jak nie jesteśmy gdzieś tam pewni, czy pies rzeczywiście do nas pasuje, no to taki tymczas jest jakąś tam opcją. A jak przychodzą właśnie do ciebie ludzie i mówią, no pani Doroto, ja bym chciała, Niektóre schroniska mają takie strony internetowe, gdzie można te pieski przefiltrować, wybierając i typy ras i wiek. Wielkość psa, więc to jest myślę pomocne, ale też pomocne są bezpośrednie kontakty do osób prowadzących adopcję i do wolontariuszy.

Myślę, że najtrudniej postąpić w ten sposób, że się jedzie do danego schroniska, Wszelkie prawa zastrzeżone. Raczej bym rozmawiała z pracownikami, z wolontariuszami o psach gotowych na adopcję, tak żeby móc je już bezpośrednio poznać, niż tak, żeby wchodzić na ten teren i sobie wybierać. No i też myślę, że pewnie trzeba się gdzieś tam zastanowić nad tym, jakie samemu mamy możliwości, tak?

Powiedziałaś o tym, ja też to często się z tym spotykam, o tym tak zwanym wyborze sercem trochę, że po prostu widzimy jakieś ogłoszenie smutnego pieska, który siedzi w schronisku x lat, no i wiadomo, że chcemy mu pomóc. Jest to taki ludzki odruch i ja to z jednej strony rozumiem, Z drugiej strony, no pojawia się problem, jeżeli jest to pies na przykład z jakimiś problemami behawioralnymi, na przykład pies lękowy, a my albo nie mamy żadnego doświadczenia i będzie to nasz pierwszy pies w życiu, albo na przykład, nie wiem, no nie mamy warunków, tak, bo mieszkamy w centrum miasta, mamy ruchliwe ulice dookoła, a jest to piesek, który no boi się najmniejszego po prostu pyknięcia gałązki, więc po prostu też pewnie trochę trzeba mierzyć siły na zamiary. To jest chyba najważniejsze. I właśnie też takie zadanie sobie pytania, jaki ja tryb życia prowadzę, gdzie ja mieszkam, ile mam czasu dla tego psa, jakie mam doświadczenie, czy mam jakby zasoby czasowe, finansowe na to, żeby odpowiedzieć na wyzwania potencjalne, które się mogą pojawić.

Całym sercem wspieram adopcję bezdomnych zwierząt, ale wiem też, że rzeczywistość pierwszych miesięcy wspólnego życia nie zawsze wygląda tak, jak sobie wyobrażaliśmy. Masz jakieś doświadczenia z tym związane, że właśnie ta rzeczywistość jest inna? Dużo takich doświadczeń własnych i też moich klientów, jak i przyjaciół, którzy adoptowali. Ja zawsze mówię, że pies po adopcji jest trochę kosmitą, który wylądował na obcej planecie. Wszystko, co go otacza, jest nowe albo bardzo nowe, nieznane dotąd. I ten pies jest... Trochę nie sobą. To rzeczywiście jest takie dobre porównanie.

Moglibyśmy porównać to do sytuacji, w której ja jestem pierwszy dzień w pracy. Załóżmy, w nowej pracy i żeby nawiązać kontakty z pracownikami. No nie pokazuję wszystkich kart od razu. Tak też jest z psami. Nie czują się bezpiecznie, nie ufają człowiekowi, z którym są na zamkniętej przestrzeni. Więc nie pokazują wszystkiego o sobie. Ciekawe jest też to porównanie do pierwszego dnia pracy, bo rzeczywiście też wydaje mi się ono trafne. I teraz wspomniałaś o tym, jak rozmawiałyśmy o tym, czego ludzie się boją, że ludzie często mają taką obawę, że pies ich nie pokocha. I myślę sobie, że rzeczywiście ten obrazek w pierwszych dniach może być dla niektórych szokujący, no bo

Z takich piesków, które mieszkały pod moim dachem i były pod tymczasową opieką moją, na przykład miałam taką suczkę, która bardzo szukała wyjścia z mieszkania, która znaczyła w domu, jak pies podnosiła nogi. I była cały czas taka pobudzona, kopulowała na nas, na naszych nogach. Były też takie psy, które jak przyjechały do domu, zobaczyły, że jest kanata, po prostu je odcinało. Kładły się i spały. To potrafiło trwać naprawdę dniami i w pewnym momencie, jak się zregenerowały, dopiero były w stanie spojrzeć w oczy człowiekowi. Więc naprawdę te historie są różne, więc tak wyglądają te pierwsze momenty. A propos tego spania, w sumie ja też całkiem niedawno adoptowałam drugiego psa ze schroniska i rzeczywiście Nela przez pierwsze...

Jeden dzień to prawie cały spała, drugi w większości też i bardzo często nawet jest tak, jak jeździmy z psami na wizyty adopcyjne, no to wiadomo, pierwsze tam kilkadziesiąt minut to jest takie pobudzenie, ale jak ten piesek się uspokaja, to on po prostu zasypia i zawsze ludzie się tak dziwią. No i my mówimy, że schronisko jest jednak bardzo trudnym miejscem, głośnym, po prostu jest tam ogromny też stres dla nich, więc jak one w końcu mają chwilę tej ciszy i tego spokoju, no to po prostu odsypiają. Tak, padają, padają. A powiedz mi, bo skoro miałeś 35 tymczasów, jejku, ta liczba zrobiła na mnie wrażenie, to pewnie, być może to też różnie wygląda, ale... Ile czasu zajmuje psu taka aklimatyzacja?

24:20 · Adaklimatyzacja kundelka 6

No i rzeczywiście już to czuję się gdzieś tam pewniej. No i też pokazuje swój charakter. Ja się często uśmiecham, jak na przykład jesteśmy w kontakcie z osobami, które adaptowały od nas psy, że na początku, jak się pytamy, jak tam... To przez pierwsze dni to jest takie, ojejku, jaki grzeczny, jaki po prostu bezproblemowy, kochany i tak dalej. I my na porządku tak z przymrużeniem oka mówimy, dobrze, proszę poczekać, niech on się rozkręci. I rzeczywiście, jeżeli pojawiają się jakieś problemy behawioralne, no to one najczęściej się pojawiają, znaczy może nie to, że najczęściej, ale często wychodzą właśnie po tych trzech tygodniach albo trzech miesiącach, w momencie, kiedy ten pies już czuje się pewnie w tym nowym miejscu. Adoptujesz kundelka?

Właśnie potrzeba tygodni, żeby dojść do takiego etapu. Niemniej jednak, jeżeli byśmy sobie dały na przykład jakiegoś pieska skrajnie lękliwego, to ciężko mówić o tym, że te trzy miesiące nawet pozwolą mu na to, żeby czuć się bezpiecznie w nowym miejscu. Więc też nie trzymałabym się tak kurczowo tej zasady, tych trójek. Niemniej jednak, znowu tak mówię, może ona jest stworzona po to, żeby... Adoptujesz kundelka? Dowiedz się, jakich błędów uniknąć Też pamiętam taką rozmowę z moim przyjacielem, podczas której powiedziałam, że no super pies, po prostu zero problemów, jesteśmy przyjaciółmi, to były pierwsze nasze dni.

Właśnie po kilku miesiącach okazało się, że pies ma trudności z funkcjonowaniem w miejskiej przestrzeni. On na samym początku chodził przy nodze, był wpatrzony we mnie, nie reagował na te wszystkie bodźce, a potem się zaczęła sytuacja, no naprawdę bardzo, bardzo dużej pracy mojej wymagał. Ale to też popchnęło mnie do tego, żeby zacząć się kształcić, więc naprawdę wszystko się zaczęło od Teodora. No i też sobie myślę, że te wszystkie wyzwania, które spotykają nas w relacji z naszym psem są po to, żebyśmy Wzajemnie się poznawali, zdecydowanie, że gdyby nie to, to myślę, że by było za łatwo. Wspomniałaś, że już nie pamiętam, czy właśnie u ciebie, czy gdzieś u twoich klientów, ale że spotkałaś psy, które na przykład przez pierwsze dni nie wychodzą w ogóle spod łóżka, że są tak przestraszone.

Rzeczywiście mamy taką skłonność, że tego psa chcemy gdzieś tam zagłaskać? Po pierwsze gratuluję Julce, że się udało jej właśnie trafić na taką osobę, która ją wsparła w tym wyzwaniu. Zgadzam się z tym, że opiekunowie po adopcji często mają taką potrzebę zrekompensowania krzywdy psu, która go spotkała, czyli pobyt w schronisku, w złych warunkach wcześniej, brak właśnie miłości, opiekuna itd., itd. Też myślę sobie, że tutaj jest kolejna taka myśl, że opiekun, tak jak mówiłam na początku, obawia się, że ten pies nie będzie się czuł w tym domu dobrze, że nie pokocha tego opiekuna i też na każde zawołanie psa reaguje, cały czas jest przy nim, nie potrafi

Czyli gdybyś miała na przykład doradzić, co robić, co wprowadzać już od pierwszych dni, to taka jakby, nawet jeżeli mamy wolne dni, imitacja tej codziennej rutyny, to już jest coś, co powinno gdzieś tam towarzyszyć nam od początku? Tak, jestem za tym, żebyśmy pokazywali psu nasz świat taki, jaki jest, że wychodzimy z domu. To nie oznacza, że mamy wyjść od razu na 9 godzin, tylko możemy rzeczywiście wziąć pracę zdalną czy troszkę krócej pracować w tych pierwszych dniach, ale jednak Współpracujesz ze sobą?

Zastanowić się, jakie będą zasady, jak my będziemy razem tu funkcjonować pod tym jednym dachem. I żeby starać się po adopcji psa jasno się z nim komunikować. Co chcemy, czego nie chcemy, co można, czego nie można. Bo tak jak mówię, często jest tak, że na bardzo dużo pozwalamy. I później, gdy zaczyna się to przeradzać w jakieś trudności, w problem, Okazuje się, że trochę inaczej postępowaliśmy na początku. A czy te obawy, o których wspomniałaś na początku, te, które ludzie mają przed adopcją, czy one rzeczywiście później się sprawdzają? I też chodzi mi trochę o to, z jakimi problemami do ciebie ludzie się najczęściej zgłaszają?

32:21 · Problem z zachowaniem 1

Czy da się jakąś taką grupę wyodrębnić? Są to problemy separacyjne, na pewno. Czyli tutaj kłania nam się jednak to wychodzenie po prostu od pierwszych dni. Tak, tak, tak. Jest też, że opiekunowie zgłaszają się do mnie z takim nadmiernym pobudzaniem psa i z brakiem umiejętności wyciszenia się, czyli załóżmy, nawet jak ten człowiek pracuje zdalnie, jest w domu, To pies cały czas jakby smyra łapą, jakby zaczepia, przynosi zabawki, nie potrafi być sam ze sobą w tym miejscu bez uwagi człowieka. Czyli znowu jest tutaj taka sytuacja, w której być może gdybyśmy na samym początku jakby ustalili, że no nie, w tym momencie nie, nie jestem w stanie się tobą zająć,

Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.