S2O5: Co mi dała grupa – o etycznych czarownicach i samodzielności

Tutaj Magda Kasprzyk i słuchacz podcastu Duże Uczucia. Bardzo się cieszę, że tutaj jesteś. To jest miejsce dla Ciebie, w którym dowiesz się, że tak naprawdę jesteś bliżej niż myślisz. To jest miejsce dla Ciebie, jeśli czasem w tej wędrówce zwanej życiem Zauważasz, że jesteś w trudnym momencie, kiedy idziesz, idziesz i nawet nie widzisz gdzie jesteś, bo pada Ci w twarz deszcz, jest mokro i zimno i potrzebujesz miejsca, w którym możesz się zatrzymać, w którym możesz się ogrzać, w którym możesz się nakarmić. Kiedy się ogrzejesz i jesteś nakarmiona, to wtedy dużo łatwiej Ci zauważyć, kim tak naprawdę jesteś. I kiedy widzisz, kim tak naprawdę jesteś, wtedy zauważasz, że ta myśl, że masz nie to, czego chcesz, tylko to, kim jesteś, to jest prawda. Nagle zaczyna się dziać w Twoim życiu magia.

I tego Ci życzę i zapraszam Cię do tego odcinka. Cześć, tutaj Magda. Za chwilę usłyszysz odcinek, który nagrałam w Leśnym Domku. Tak zupełnie spontanicznie. Natomiast chciałam jeszcze dodać do wstępu dwie rzeczy, które są tak bardzo na czasie, a pomyślałam, że może trochę ich zabrakło w tym odcinku, może Po pierwsze, ten odcinek wychodzi nie w środę, tylko tak jak widzisz wcześniej, bo zdecydowaliśmy w tym roku z Rafałem, że walentynki spędzamy osobno. Osobno to nie znaczy, że samotnie. Już tłumaczę dlaczego. Dlatego, że na co dzień my bardzo dbamy o naszą relację i mamy mnóstwo okazji, żeby razem spędzić czas, czy żeby pójść na kolację, czy do kina, czy żeby coś wspólnie porobić, bo mamy co tydzień randki, oprócz tego dodatkowe spotkania, bardzo dużo robimy pracy, bardzo dużo energii poświęcamy temu, żeby ta relacja była tak cudowna i tak karmiąca jak jest.

A myślę, że warto to dodać do tego odcinka w tym temacie. Także to tyle ze wstępów przed wstępami. Udanego słuchania. Witam Cię serdecznie z podcastu Duże Uczucia. Tutaj Magda Kasprzyk, jak się pewnie domyśliłaś. Tak sobie siedzę właśnie w moim leśnym domku. Właśnie dołożyłam drewna do kozy, jest takie przyjemne ciepełko. Obok mnie leży junior. Niedawno dostałam od jednej z Was maila. że dołączyła do programu od życia wspomnieniem do życia marzeń dla kobiet, który właśnie zaczynamy w marcu, już nie mogę się doczekać, to będzie pierwsza taka grupa, którą będę prowadzić, taka bogata, gdzie naprawdę bardzo blisko się poznamy.

Dzieci bardzo, bardzo fajnej grupie, która później jeszcze była w ogrodzie właśnie ze mną. Tak się zaczęła Panda i Podróż Ośmiu Zmysłów. Właśnie teraz te leśne zajęcia, które prowadzę dla dzieci, to najpierw to była taka grupa, która właśnie w pandemii miała trening uważności, tak się zgrała, że kontynuowaliśmy, pogłębialiśmy tą pracę, później poszliśmy pracować w ogrodzie, no a później się okazało, że jednak taka regularna praca w ogrodzie to średnio wyjdzie, więc dlatego się przerzuciłam na las. Także, dobra, wracając do dygresji. No ja zaczęłam mówić o tym jak pracujemy w tej grupie z dziećmi, co się pokazuje, jakie części, jak sobie je odkrywamy, jak grupa sobie nam wzajem pomaga i pamiętam mój szok, że Liza po pierwsze zamiast dać mi jakąkolwiek radę, czy pokazywać co źle robię, to po prostu powiedziała z takim absolutnym zachwytem, że Magda ty masz tą pracę we krwi.

I myśmy tak pięknie były dla siebie po prostu takim wsparciem właśnie na tym wysokim poziomie energii, na takim poziomie energii miłości, zaufania, że naprawdę jesteśmy silnymi osobami i damy sobie radę, ale mamy prawo mówić o tym, co jest dla nas trudne. Mamy prawo w tej sile doświadczyć bezradności, rozpaczy, smutku, braku nadziei. I wiesz, i w miarę jak te spotkania grupy postępowały, to było niesamowite, że na przykład jeszcze miesiąc, dwa miesiące temu towarzyszyłyśmy którejś z nas, która płakała, że chyba nigdy właśnie nie doświadczy czego by bardzo pragnęła, bo już tyle razy próbowała. I nagle za dwa miesiące jakby działa się magia, właśnie to w jej życiu się pojawiało, to czego tak pragnęła.

I nie słyszała właśnie, a daj spokój, przestań, przecież na pewno będzie, tylko właśnie dostawała wsparcie od tylu innych kobiet, które rozumiały, które mówiły o swoich podobnych doświadczeniach, albo mówiły o tym, jak mają inne z tym doświadczenia, jednocześnie rozumiejąc, że ona ma prawo być w takim stanie i tak się czuć. I no naprawdę w którymś momencie po prostu nazwałyśmy naszą grupę etyczne, etyczne, jakby to przetłumaczyć, ethical witches, czyli etyczne wiedźmy czy czarownice, bo naprawdę zaczęła się dziać absolutnie niesamowita magia w tej grupie. Takiej magii doświadczamy, kiedy jesteśmy w tej energii bezwarunkowej miłości, do której każda z nas tak naprawdę ma dostęp, tylko my

My często się zagubiamy, kiedy przychodzą chmury, to zapominamy o tym naszym Słońcu i trudno nam po prostu przyjąć te chmury, zobaczyć o czym one są, tak żeby mogły się rozpłynąć i odsłonić Słońce. Im bardziej my nie chcemy widzieć tych chmur, tym ich więcej się zbiera i w końcu lądujemy w gęstej mgle, więc bardzo dobrze jest mieć wtedy takie kochające Nawet bym nie powiedziała ramiona, bo przecież w tej grupie to było niesamowite, bo to naprawdę była tylko energia, która nas łączyła. Myśmy nigdy się fizycznie nie dotknęły, nie zobaczyły na żywo. Tak naprawdę to śmiałyśmy się, że mogłybyśmy tak naprawdę nie istnieć. Mogłoby się okazać, że taka, nie wiem, Magda, Moni, Kiki czy Helena tak naprawdę, czy Liza nie istnieją.