Sąsiad z klubu Mensa - co było w butelce Coca-coli? | Peggy Carr, George Trepal

Pracuje w miejscowej restauracji, jest kelnerką, zresztą podobnie jak Peggy, bo gdy rozgrywają się kluczowe wydarzenia, mama pracuje razem z nią. No i jest jeszcze najmłodszy Duan, który w 1988 roku jest nastolatkiem, więc on z całą pewnością pozostaje pod opieką matki. Na początku 1988 roku Peggy ponownie wychodzi za mąż. Jej wybrankiem zostaje 45-letni Parelin Carr, na którego wszyscy mówią Pai. Pai też był wcześniej żonaty i również ma dzieci z poprzedniego związku, a te dzieci z nim mieszkają. Wobec tego, gdy on i Peggy biorą ślub, a ona wprowadza się do jego domu w Alturas, to zaczynają tworzyć jedną wielką paczurkową rodzinę.

Po pierwsze mąż zdaje się nie być już nią tak bardzo zainteresowany jak wcześniej, tak jakby uznał, że skoro w cudzysłowie ją zdobył, to już nie musi jej poświęcać większej uwagi, w efekcie spędzają więc mało czasu razem, a on regularnie bierze nadgodziny w pracy. To jednak jeszcze nie jest najgorsze, bo dodatkowo dochodzi nadużywanie alkoholu przez Paya, a także nierówne traktowanie dzieci. Peggy zauważa, że w sytuacjach konfliktowych mąż w dużo surowszy sposób podchodzi do jej syna oraz córki niż do swoich dzieci. Po kilku miesiącach tego burzliwego związku nadchodzi jednak najmocniejszy cios, ponieważ jak się okazuje, Pai zdradza Peggy, ma jakąś dziewczynę Laure, z którą potajemnie się spotyka, więc kto wie, może te dodatkowe godziny w pracy to tak naprawdę był czas poświęcany na spotkania z nią.

Dają jej więc do picia Coca-Colę, co ogólnie ma sens, bo przy tego typu problemach potrafi to być bardzo pomocne, ale nie w tym przypadku. Stan Peggy jest coraz gorszy, a Pai tym razem bez zwłoki podchodzi do tego na poważnie i bardzo szybko wzywa karetkę. Peggy znów trafia więc do szpitala, gdzie tym razem spędza aż cztery miesiące, w trakcie których jej stan jest coraz gorszy i gorszy. Shirley regularnie przychodzi ją odwiedzać, aż pewnego razu przeżywa szok, gdy po wejściu do sali zastaje siostrę przywiązaną do szpitalnego łóżka. Do tego łóżko, jak i sama Peggy są pokryte różnymi kablami i światełkami, co na Shirley robi naprawdę przerażające wrażenie.

Testy na obecność Talu wykonano też innym członkom rodziny i bez zaskoczeń okazało się, że zatruci byli również chłopcy, stąd te objawy, ale także sam Pai. U całej trójki stężenie Talu było znacznie niższe niż u Pegi. U Paja było ono najniższe, chociaż wiadomo, i tak było wyższe niż u przeciętnego człowieka. Poza tym w ich przypadku problem wykryto szybko, więc wszystkich udało się uratować, a Paya chyba trochę ratuje fakt, że sam został otruty, chociaż nawet mimo tego dzieci Peggy bardzo podejrzliwie na niego patrzą. Według nich mógł on mieć coś wspólnego z otruciem ich matki, zwłaszcza, że gdy Peggy żyła, ale leżała w szpitalu, on już zaprosił do ich domu swoją dziewczynę, Laurę Irving.

Po pustych butelkach już niewiele dało się stwierdzić, natomiast na tych jeszcze nieotwartych dało się zauważyć drobne ślady na kapslach. Były to kapsle oryginalne, ale zawierały minimalne ślady narzędzi, tak jakby ktoś delikatnie je zdjął, zanieczyścił napój, a następnie założył ponownie. Według śledczych takie działanie wymaga zbyt dużej precyzji, żeby robić to na szybko w sklepie albo tym bardziej na hali produkcyjnej, więc te opcje odpadają. Ostatecznie wniosek jest więc taki, że napój został zatruty przez kogoś, kto znał Peggy i kto zostawił go bezpośrednio u niej w domu, wiedząc, że prędzej czy później ona go wypije. Pai jest na szczycie listy podejrzanych, bo po pierwsze on i Peggy mieli problemy małżeńskie, a dodatkowo, jak wynika z kontekstu, było to małżeństwo, którego zakończenie rozwodem byłoby niezbyt opłacalne, natomiast zakończenie śmiercią Peggy już jak najbardziej.

Po drugie, nie wspominałam wcześniej o pracy Paya, ale pracuje on w kopalni fosforanów w Silver City. W zakładzie mają laboratorium, do którego jak podają źródła on miał swobodny dostęp, a w laboratorium tym znajdował się Tal. To znacznie ułatwiało sprawę, bo tak ogólnie to Tal nie jest łatwo dostępną substancją. Mówiłam, że on był używany w środkach na gryzonie, ale to wcześniej. A gdy rozgrywają się kluczowe wydarzenia... Sprzedaż talu i dystrybucja ze względu na toksyczność jest już ściśle kontrolowana, nie jest on dostępny dla ogółu społeczeństwa, a jedynie dla uniwersytetów oraz ośrodków badawczych. Pai jest przez długi czas przesłuchiwany, ale znów na jego korzyść mimo wszystko działa to, że sam został otruty, co prawda delikatnie, dużo mniejszą dawką, ale jednak.

Śledczy mają co do niego mieszane uczucia, natomiast w końcu w jego zeznaniach pojawia się informacja, która trochę odwraca ich uwagę i budzi zainteresowanie, bo Pai mówi, że trzy miesiące wcześniej, w lipcu 1988 roku, otrzymał pewien zastanawiający list. Zaadresowano go z błędem, bo było tam napisane for pie, ale z końcówką ie, a nie ye, tak jak faktycznie brzmi skrót jego imienia. I już z uwagi na to on spojrzał na ten list trochę pobłażliwie i mimo, że zawierał on groźbę, to uznał go za zwykłe wygłupy. A co autor napisał? Było tam coś w stylu, ty i cała twoja tak zwana rodzina macie dwa tygodnie na wyprowadzkę z Florydy na zawsze, w przeciwnym razie wszyscy umrzecie, to nie żart.

Z uwagi na to wszystko pojawiają się, jakby nie patrzeć, uzasadnione wątpliwości, czy Pai aby nie celowo spożył odrobinę trującej substancji, tak żeby odsunąć od siebie podejrzenia, bo miał w tym wszystkim dużo większy plan, taki żeby wyeliminować wszystkich członków rodziny, na których wykupił polisy, no ale ostatecznie wykluczono to. Ale wykluczono czy nie, to faktem jest, że u niego ta ilość spożytego talu była najmniejsza, wyszedł co prawda w testach, ale w przeciwieństwie do Peggy i chłopców, on nie odczuł praktycznie żadnych skutków ubocznych. Wniosek do jakiego dochodzi sąd, to że George miał doskonałe pole do obserwacji karów, dzięki czemu mógł dokładnie poznać ich zwyczaje.