#171 Wielkie podróże Charlesa Burneya (II)

W bibliotece same nieciekawe graduały. Opera nie najgorsza, za to pierwszy kontratenor wygwizdany. A najgorsza to była przede wszystkim kolacja z winem, kwaśniejszym od octu, podłą wodą i czarnym chlebem. Plugastwo jeno a miseria, tak pisze Burney. Swoją drogą, bardzo mi się to podoba. Zacznę chyba tego używać częściej. Plugastwo jeno a miseria. Odbił sobie Burney to kiepskie wino, odwiedzając signora Guarducciego, jednego z najwybitniejszych śpiewaków ówczesnej Italii w jego posiadłości, palazzo Montefiascone. Po przemiłej rozmowie, zaopatrzeniu Burneya w szereg listów polecających, napełnił Guarducci jego powóz wybornym winem z własnej winnicy, a z nim inszymi victuałami.

Ten pobyt zresztą podsunął mu śpiewak Guarducci i powołuje się na niego w rozmowie z Burneyem. Burney jednak studzi ten zapał i mówi, nie dość długo bawił w Anglii signor Guarducci, by wiedzieć jak krótki żywot wiodą tam operowe arie, że każda nowa opera w zapomnienie odsuwa poprzednią. Tutaj tak sobie myślę, że to samo przecież spotkało Mozarta z jego cosi fan tutte w Wiedniu. Drukuje się jeno ulubione arie, a i te po niskich cenach, tak iż jeno wielka ich liczba przez handlarzy muzykom do sklepu wysyłana i za granicę sprawę czyni rentowną. Oczywiście musimy pamiętać, że Burney występuje w imieniu Hobarta. Zatem mimo tego całego sceptycyzmu usiłuje jakoś Pitchniego nie zniechęcić i mówi mu, że w Anglii kompozycje jego są bardzo cenione i na pewno wszędzie znajdzie możnych protektorów.