#167 Magdalene Ho
Zazwyczaj w Szafie Melomana zajmujemy się historią, dalszą i bliższą – omawiamy postaci wybitne zarówno w zakresie twórczości, jak i wykonawstwa. Ale przecież wybitny niekoniecznie oznacza „należący do historii”. Dzisiaj chcę Wam opowiedzieć o pianistce, której talent mnie olśnił, zarówno w nagraniach, jak i na żywo. Mowa o pochodzącej z Malezji Magdalene Ho, której styl jest niezwykle oryginalny. Mając 23 lata, zdobyła już kilka laurów konkursowych, ale ma też doświadczenie odrzucenia na dużej imprezie, którą był Konkurs Van Cliburna w zeszłym roku i to odrzucenia tak spektakularnego, że chyba rozsławiło jej nazwisko bardziej niż owe laury. Niedawno Magdalene Ho debiutowała w Polsce, więc skorzystałem z okazji, by posłuchać jej na żywo, a także, by z nią porozmawiać. W dzisiejszym odcinku spróbujemy wspólnie poszukać odpowiedzi na pytanie, na czym polega fenomen stylu jej gry. Nagrania wspomniane w odcinku:C. Franck, Preludium, chorał i fuga (Van Cliburn 2025)C. Saint-Saëns, V Koncert fortepianowy „Egipski”, Ho/SWR/Karabits (2025)Za umożliwienie przeprowadzenia wywiadu z Magdalene Ho, wsparcie i użyczenie nagrań dziękuję bardzo serdecznie Stanisławowi Suchorze z agencji SONORA. Audycja powstała dzięki Mecenasom. Jeśli chcesz stać się jednym z nich i wspierać pierwszy polski podcast o muzyce klasycznej, odwiedź mój profil w serwisie Patronite.pl.Jeśli odcinek Ci się podobał, postaw mi wirtualną kawę! Bez niej pracować nad audycjami nie sposób. Zrobisz to w serwisie Buycoffee.to.Szafa Melomana to pierwszy polski podcast o muzyce klasycznej, tworzony przez dziennikarza Mateusza Ciupkę. To fascynujące historie kompozytorów, wykonawców i utworów, zawsze wzbogacone o liczne konteksty historyczne i kulturowe. Nowe odcinki w co drugi piątek na popularnych platformach podcastowych.Mateusz Ciupka – publicysta muzyczny, autor Szafy Melomana, pierwszego polskiego niezależnego podcastu o muzyce klasycznej, redaktor w magazynie Ruch Muzyczny. Pracował w Operze Krakowskiej, współpracował m.in. z Krakowskim Biurem Festiwalowym, Filharmonią Narodową i Filharmonią Śląską, publikował w „Ruchu Muzycznym”, „Dwutygodniku” i magazynie „Glissando”. Przeprowadził rozmowy m.in. z Garrickiem Ohlssonem, Masaakim Suzukim, Ermonelą Jaho i Giovannim Antoninim. Jest autorem Małej Monografii Romualda Twardowskiego, wydanej nakładem Polskiego Wydawnictwa Muzycznego w 2023 roku. Mieszka i pracuje w Pradze, w Czechach.
Naukę gry na fortepianie rozpoczęła w wieku lat już czterech. Pięć lat później, mając dziewięć lat przeprowadziła się do Wielkiej Brytanii dzięki stypendium w Purcell School. W latach 2013-2022 uczyła się u Patsy To. Jak sama przyznała, Patsy To była kluczową postacią w jej muzycznym życiu. Była, jest, ma duży wpływ na to, co Magdalenę nazywa patrzeniem poza nuty, czyli głębszym rozumieniem tego, co się wykonuje i dlaczego. Sama Patsy to postać niezwykle ciekawa. Obecnie ma 86 lat, wciąż uczy. Przyszła na świat w Szanghaju, mając 8 lat wygrała na konkursie w Hongkongu, następnie przeniosła się do Anglii, podobnie jak Magdalene Ho i tam zaczęła się już na poważnie kształcić.
Myślę, że ona naprawdę zmieniła mnie w to, kim jestem, ponieważ byłam z nią przez te dziesięć lat. Studiowała w Paryżu, kiedy wszystkie te ważne figurki były tam. Mówimy o Patsy To. Tak, o Patsy To. Ona również zaprowadziła mnie do tych nagrań i nie wiedziałam o nich wcześniej. Ale oprócz rozwoju muzycznego, ona również zapewniła, że to wszystko, co jest humanistyczne, jest również zrozumiałe. Więc, wiesz, gdybym była, nie wiem, 11-letnią, to bym się zaskoczyła o głupie rzeczy i, wiesz, była zawsze tam, była zawsze tą osobą, z którą mogłabym rozmawiać. Not only about music. Not only about music, yeah. And you know, because music is a funny thing, because it's music, but it's also so connected to the human emotions and teachers and mentors and people in places, in important places like that, they can have such an influence on their students.
Właściwie ona mogła otworzyć ich myśli, ich wyobraźnię. Były oni siedząc w jej kamieniu, na przykład na Rue Ballou w Paryżu, a rów zaczął się odnaleźć i widziałeś ten jedyny niepełnosprawny świat obok ciebie. Nie wiem, czy Patsy kiedyś spotkała Nadia Boulangerę. Powiedziałabym jej raz, ale nie pamiętam, co ona powiedziała. Ale na pewno były w tym samym miejscu. W tym samym okręcie. Pamiętam, jak się nauczyłam... Kiedy zostałam zaprezentowana na spotkania z Anny de Pellegrinage, ona opowiadała mi o tym, jaka jest koncepcja roku pożarów.
Artyści chodzą do gór, a ona zawsze mówiła mi, że powinnaś i ja mówię, jak? Nie ma nikogo, kto by mnie przyjął, więc musiałam się zaskoczyć wyobraźnią pięknych krajów z muzyką. Ale w każdym razie, tak, ona mi nauczyła się bardzo dużo i jestem w jej głowie. Ale chciałabym jeszcze dodać jedną rzecz. Miała się z pianistką Fusą. Jestem pewien, że nie zrobiła jej imienia w Polsce. Absolutnie. I on był też muzykiem wielkiej integracji. I on był tym, który miał główną karierę, on wyjechał na wszystkie miejsca, gdzie zajmowała się ochroną dziecka i tego typu rzeczy. Ale czasami zapytam Patsy, czy nie czuła, że musiałabyś wydać dużo za to?
I ona mówiła, że tak, oczywiście, były zakłady, które zostały zrobione, ale... Z tego co ona powiedziała, myślę, że wydarzyła mi się bardzo ułatwiające życie w muzyce. Jest to umiejętność, którą bardzo dziękuję. Zauważyłam, że zwycięstwo, zwycięstwo, zwycięstwo, zwycięstwo, zwycięstwo, zwycięstwo, zwycięstwo, zwycięstwo, zwycięstwo, zwycięstwo, zwycięstwo, zwycięstwo, zwycięstwo, zwycięstwo, zwycięstwo, zwycięstwo, zwycięstwo, Tak, żeby być naprawdę muzykiem, szanownym muzykiem, musisz być miłośny i chętny w trakcie poświęceń. I dlatego bardzo szanuję Patsy za to. To nie sprawia, że nie jest muzykiem ani pianistką, ale myślę, że jest naprawdę świetny. Tak, chciałem zapytać o to.
I I thought that would be fun. It kind of reminds me of some of these cycles by Schumann, you know, with, like, I don't know. Exactly. And I thought, OK, that might be a place to start. And then I looked at, I opened the book and I was like, oh, God. But I guess if I'm going to face the eternal demon of attempting to play Chopin, I have to do it now, or else I'll never do it. So. Oczywiście grałam Chopinem, kiedy byłam młodszym. Patsy zawsze mówiła, że to nie jest twój komponist. Powiedziałam, że wiem, ale nie mogę go uniknąć. W tej chwili nie powinnam uniknąć komponistów. Powinnam spróbować wszystkiego. In the future, if I don't feel comfortable with it, I don't have to program it.
Pokazano wszystkie 6 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Zazwyczaj w Szafie Melomana zajmujemy się historią, dalszą i bliższą – omawiamy postaci wybitne zarówno w zakresie twórczości, jak i wykonawstwa. Ale przecież wybitny niekoniecznie oznacza „należący do historii”. Dzisiaj chcę Wam opowiedzieć o pianistce, której talent mnie olśnił, zarówno w nagraniach, jak i na żywo. Mowa o pochodzącej z Malezji Magdalene Ho, której styl jest niezwykle oryginalny. Mając 23 lata, zdobyła już kilka laurów konkursowych, ale ma też doświadczenie odrzucenia na dużej imprezie, którą był Konkurs Van Cliburna w zeszłym roku i to odrzucenia tak spektakularnego, że chyba rozsławiło jej nazwisko bardziej niż owe laury.
Niedawno Magdalene Ho debiutowała w Polsce, więc skorzystałem z okazji, by posłuchać jej na żywo, a także, by z nią porozmawiać. W dzisiejszym odcinku spróbujemy wspólnie poszukać odpowiedzi na pytanie, na czym polega fenomen stylu jej gry.
Nagrania wspomniane w odcinku:
C. Franck, Preludium, chorał i fuga (Van Cliburn 2025)
C. Saint-Saëns, V Koncert fortepianowy „Egipski”, Ho/SWR/Karabits (2025)
Za umożliwienie przeprowadzenia wywiadu z Magdalene Ho, wsparcie i użyczenie nagrań dziękuję bardzo serdecznie Stanisławowi Suchorze z agencji SONORA.
Audycja powstała dzięki Mecenasom. Jeśli chcesz stać się jednym z nich i wspierać pierwszy polski podcast o muzyce klasycznej, odwiedź mój profil w serwisie Patronite.pl.
Jeśli odcinek Ci się podobał, postaw mi wirtualną kawę! Bez niej pracować nad audycjami nie sposób. Zrobisz to w serwisie Buycoffee.to.
Szafa Melomana to pierwszy polski podcast o muzyce klasycznej, tworzony przez dziennikarza Mateusza Ciupkę. To fascynujące historie kompozytorów, wykonawców i utworów, zawsze wzbogacone o liczne konteksty historyczne i kulturowe. Nowe odcinki w co drugi piątek na popularnych platformach podcastowych.
Mateusz Ciupka – publicysta muzyczny, autor Szafy Melomana, pierwszego polskiego niezależnego podcastu o muzyce klasycznej, redaktor w magazynie Ruch Muzyczny. Pracował w Operze Krakowskiej, współpracował m.in. z Krakowskim Biurem Festiwalowym, Filharmonią Narodową i Filharmonią Śląską, publikował w „Ruchu Muzycznym”, „Dwutygodniku” i magazynie „Glissando”. Przeprowadził rozmowy m.in. z Garrickiem Ohlssonem, Masaakim Suzukim, Ermonelą Jaho i Giovannim Antoninim. Jest autorem Małej Monografii Romualda Twardowskiego, wydanej nakładem Polskiego Wydawnictwa Muzycznego w 2023 roku. Mieszka i pracuje w Pradze, w Czechach.