Zabójstwo drogowe (S02E01)

To stany faktyczne, o których mówiła cała Polska i nie tylko. Sprawa EWP 40-letnia Ewa pracowała w Niemczech jako asystentka. Kobieta interesowała się motoryzacją. Uwielbiała szybką jazdę. Prowadziła szybkie, nowoczesne samochody o mocnych silnikach. 25 lutego 2022 roku wzięła udział w nielegalnym wyścigu, który zmienił jej życie. Jej rywalem był mężczyzna o francusko-niemieckich korzeniach o imieniu Marco. Według poczynionych przez śledczych ustaleń, kobieta miała pędzić po ulicy małego miasta Barsinghausen, położonego niedaleko Hanoweru z prędkością około 180 km na godzinę.

W tym miejscu istniało ograniczenie prędkości do 70 km na godzinę. Na zakręcie kobieta wpadła w poślizg, a następnie uderzyła w nadjeżdżające z naprzeciwka auto. W pojeździe tym podróżowała czteroosobowa rodzina. Rodzice przeżyli wypadek, ale ich dzieci nie miały tyle szczęścia. Jeden z chłopców zginął na miejscu, a drugi po przewiezieniu do szpitala. Chłopcy mieli zaledwie 2 i 6 lat. Zdarzenie zostało utrwalone przez rejestrator zainstalowany w samochodzie jednego z uczestników ruchu. Sprawa budziła bardzo wiele emocji w Niemczech. Społeczeństwo domagało się surowej reakcji karnej za popełnione przestępstwo. Proces był szeroko relacjonowany w niemieckich, jak i polskich mediach. Koleżanka z pracy, zeznająca w charakterze świadka, wprost przyznała, że Ewa nie przestrzegała w ogóle przepisów ruchu drogowego.

Świadek powiedziała, próbowałam przemówić jej do sumienia, to tylko kwestia czasu, zanim coś się stanie. Inny świadek powiedział, jechała znacznie szybciej niż wszyscy inni. Nigdy nie przestrzegała przepisów. Zawsze pędziła swoimi pojazdami o dużej mocy. Znajomi z pracy nazywali Ewę Szumi pseudonimem znanego kierowcy Formuły 1 Michaela Schumachera. Myślę, że warto też podkreślić, że w charakterze Świadka został przesłuchany także jej brat, bliźniak. W swoich depozycjach wskazał, że siostra jest niezwykle wrażliwą i emocjonalną osobą, a zeznania koleżanek i kolegów z pracy są tendencyjne. Jego zdaniem powyższe osoby zazdrościły tego, że Ewa była właścicielką bardzo dobrych, sportowych samochodów. Podkreślał także, że wielokrotnie jeździł z siostrą samochodem i zawsze czuł się bezpiecznie.

Biegli wskazali, że kobieta jest egocentryczna, ma skłonność do łamania reguł i zasad i jest zdolna do manipulacji. W toku rozprawy głównej kobieta nie tylko przyznała się do winy, ale również wyraziła skruchę. Podczas składania wyjaśnień płakała oraz przepraszała rodziców chłopców. Podkreślała, że sama jest matką trójki dzieci oraz babką. Nigdy świadomie nie skrzywdziłaby żadnego dziecka. W swoich wyjaśnieniach wskazywała także na swoją bardzo trudną sytuację rodzinną. Jej matka zmarła na rakach, najstarsza osiemnastoletnia córka zaszła w ciążę, a najmłodsza córka uciekła z domu. W toku pierwotnego procesu kobieta została uznaną za winną zarzucanego jej czynu spowodowania wypadku ze skutkiem śmiertelnym. Wymierzone jej karę sześciu lat bezwzględnego pozbawienia wolności.

Na skutek wniesionego środka odwoławczego przez pokrzywdzonych wyrok ten został uchylony, a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania. 24 lipca 2024 roku niemiecki sąd uznał ją ostatecznie za winną zarzucanych jej czynów i wymierzył jej karę dożywotniego pozbawienia wolności. Sąd zmienił kwalifikacje z wypadku ze skutkiem śmiertelnym na zabójstwo. W tym samym procesie skazany został również 41-letni Marko za udział w nielegalnym wyścigu. Otrzymał on symboliczną karę czterech lat bezwzględnego pozbawienia wolności. Przedmiotowy wyrok nie jest prawomocny, a obrońcy oskarżonych wnieśli od niego środki odwoławcze. W zasadniczych ustnych motywach rozstrzygnięcia sąd skazał, że Ewa pomimo nadchodzącego zakrętu kontynuowała wyścig za wszelką cenę.

Na co dzień również nie przestrzegała przepisów ruchu drogowego, na co wskazywały jednoznacznie zeznania świadków. Kobieta zaprzeczała, że ścigała się celowo z innym kierowcą, choć okoliczność ta nie budziła większych wątpliwości. Po wypadku, w którym zginęło dwoje dzieci, zamiast wyrazić skruchę i zrozumieć powagę swojego czynu, Ewa kupiła auto za 35 tysięcy euro i nadal prowadziła pojazd pomimo zakazu. W mediach pojawiła się informacja, że skazana stara się obecnie o to, aby Polski Wymiar Sprawiedliwości przejął orzeczoną przez Sąd Niemiecki karę pozbawienia wolności do wykonania. Taką możliwość przewiduje rozdział 66 Kodeksu Postępowania Karnego. Po przejęciu orzeczenia do wykonania przez Sąd Polski Organ ten musiałby określić na nowo kwalifikację prawną czynu według prawa polskiego oraz wymierzyć karę oraz środki podlegające wykonaniu.