American scream

Harry Anslinger historię likaty przedstawił przed samym kongresem, przed debatą dotyczącą Marihuana Tax Act, ustawy uchwalonej w 1937 o podatkuwującej i regulującej handel marihuaną, a de facto kryminalizującej jej posiadanie. Lata później wyszło na jaw, iż Victor Licata od lat zmagał się z problemami natury psychicznej, a marihuana nie została wspomniana w żadnym z raportów, ani lekarskich, ani policyjnych. Sama ustawa wzbudziła wiele kontrowersji. Z jednej strony sprzeciwiały się jej osoby zajmujące się konopiami w przemyśle. Silną ofensywę przeprowadzili chociażby lobbyści związani z produkcją ziaren konopi dla ptactwa. Drugą grupą sprzeciwu było środowisko lekarskie. I tak na przykład amerykańskie Towarzystwo Medyczne przedstawiło wyniki swojej dyskusji nad proponowaną ustawą.

Rok później ta sama instytucja już na zlecenie Aslingera wydała nowy raport. Jak się okazało, marihuana była jednak bardzo szkodliwa, a offro-emerykanie po jej zażyciu dopuszczali się różnych groźnych zachowań. Kolejne lata należą już do Anslingera, który za pomocą strachu i gruźb całkowicie wyrugował marihuanę ze świata naukowego oraz medycznego. W gazetach coraz częściej pojawiały się artykuły dotyczące marihuany i przestępstw z nią związanych. Połowa z nich czerpała swoje informacje bezpośrednio Anslingera i jego biura. 30 lat później Richard Nixon nie będzie już miał wątpliwości, kto jest wrogiem numer jeden. America's public enemy number one in the United States is drug abuse.

Pod pretekstem walki z narkotykami zaczęto nękać osoby związane z coraz silniejszym ruchem społecznym Afroamerykanów, a także te związane z ruchami pacyfistycznymi, które skutecznie podważały ciągnącą się wojnę w Wietnamie. Wojna z narkotykami stała się więc instrumentem walki politycznej, za pomocą której pozbywano się uciążliwych wrogów systemu. Muszę jednak wspomnieć, że chociaż to Nixona uważa się za twórcę wojny narkotykowej, to wprowadzone przez niego uregulowania w wielu aspektach były bardziej liberalne niż obowiązujące wcześniej prawo. Nacisk położony głównie na ochronę zdrowia oraz programy profilaktyczne i lecznicze, a liczba zatrzymanych i skazanych za przestępstwa narkotykowe praktycznie nie wzrosły. Nie zmienia to faktu, iż uchwalone pod jego rządami prawa były wstępem do kolejnej, straszliwej już w skutkach ofensywy prezydentury Ronalda Reagana.

Now we need your support again. Drugs are menacing our society. They're threatening our values and undercutting our institutions. They're killing our children. 14 września 1986 rok. Ronald Reagan wraz z pierwszą domą Nancy Reagan zwrócili się do narodu amerykańskiego. Prezydent mówił wtedy. Narkotyki zagrażają naszemu społeczeństwu. Zagrażają naszym wartościom i podważają nasze instytucje. Zabijają nasze dzieci. Wskazywał również na osiągnięcia administracji w tym temacie. Za posiadanie narkotyków skazano tysiące ludzi, przejęto 250 milionów dolarów od zatrzymanych osób, a budżet agencji do spraw walki z narkotykami potroił się. Wojna trwa jednak dalej, a Stany muszą zmierzyć się z nową epidemią, czyli kokainą do palenia, popularnie nazywaną crackiem.

Nancy Regan mówiła oczywiście więcej o rodzinie i o swoim znanym haśle. Gdy dzieci w szkole zapytały jej co powiedzieć, gdy ktoś zaoferuje im narkotyki, odpowiedziała Just say no. Po prostu powiedz nie. Po spotkaniu dzieci założyły kluby Just Say No. Już niebawem w całych Stanach powstało ponad 10 tysięcy klubów dzieci mówiących nie narkotykom. Najważniejszy jest chyba koniec i zapowiedź Drug Free America. Dzięki nowym, jeszcze bardziej restrykcyjnym prawom, Ameryka miała jeszcze raz zatriumfować i pokonać strasznego wroga. W Stanach i poza nimi. Bo jak zarzekł się Reagan, USA pomoże swoim przyjaciołom zwalczyć narkotyki w innych krajach. Świat bez narkotyków, niezależnie od tego, czy byśmy takiego chcieli, czy nie, pozostaje do dziś abstrakcją.

Marzeniem grupy osób mających uproszczoną wizję świata. Kampania Just Say No, podobnie jak polska Zażywasz, Przegrywasz, okazały się fiaskiem. Była przy tym z jedną z najbardziej wspieranych i głośnych kampanii w historii USA. Nancy Reagan nie tylko jeździła ze swoim sloganem po całych Stanach i świecie, ale występowała również w telewizji, na przykład w serialu Dynastia. Say no to drugs and say yes to life. Kampanie te osiągnęły za to ogromny sukces polityczny. Coraz więcej Amerykanów miało poczucie, iż potrzeba konkretnych i mocnych rozwiązań w walce z narkotykami. Choć jeszcze kilka lat temu niektóre ze Stanów decydowały się na dekryminalizację marihuany, to w 1986 roku Kongres uchwalił ustawę antynarkotykową, najbardziej surowego z dotychczasowych rozwiązań.

Krak otrzymuje się poprzez dodanie do kokainy np. sody do pieczenia ciast. Jako że krak jest palony, a nie wciągany, jego działanie jest z jednej strony dużo bardziej intensywne, a z drugiej trwa krócej, przez co osoby go zażywające mają większą szansę na uzależnienie się od niego. Wielokrotnie tańszy od kokainy, używany był w 80% przez czarnoskórych Amerykanów, podczas gdy kokaina była narkotykiem bogatych i białych ludzi sukcesu. Niejeden sędzia, wydając wyrok w oparciu o powyższe przepisy, tłumaczył się przed oskarżonym, że po prostu nie ma innego wyjścia. Ta niesprawiedliwa dysproporcja trwała do 2010 roku, gdy administracja Obamy złagodziła prawo, pozostawiając jednak system minimalnych wyroków. Posłuchajcie Katarzyny Malinowskiej-Sempruch, dyrektorki Global Drug Policy Program w Open Society Foundations, jednej z najważniejszych organizacji działających na rzecz racjonalnej polityki narkotykowej.