Saturnalia, Consualia, Luperkalia. Święta i zabawy w starożytnym Rzymie

To może kiedyś w jakiejś specjalnej, tajnej audycji. Ale oni mieli naprawdę duże poczucie humoru i mieli oczywiście, kawały sobie opowiadali. Z czego się śmiano? Cycero to fajnie określał, że jeśli chcemy rozśmieszyć ludzi, czy mają to być jakieś kawały, to one nie mogą być całkowicie głupie, one mają głupotę ośmieszać. One mają zmuszać do myślenia, to ma być gra słów, to mają być nie do powiedzenia i w ten sposób się rozbawimy. Czyli oni uważali tę rozrywkę, nawet takie opowiadanie sobie kawałów, jako część rozrywki intelektualnej. Niektóre kawały powtarzano i tak na przykład Makrybiusz, on żył aż na przełomie IV i V wieku przytacza historia, która miała się przydarzyć Oktawianowi Augustowi. Mianowicie nagle w Rzymie pojawił się de facto jego sobowtór.

Cały Rzym Zdziwiony, dlaczego cesarz przechadza się tak sobie spokojnie po całym Rzymie i to nie ubrany po cesarsku. No okazało się, że to nie jest cesarz. No samego cesarza to zainteresowało po prostu on się spotkać z tym człowiekiem i zadałby pytanie, no dość potwytliwe, ale inteligentne właśnie w myśl tego, co Cicero proponował. Czy przypadkiem jego matka nie była kiedyś w Rzymie? Na co ten rezolutny młody człowiek odpowiedział, matka nie, ale ojciec tak. Jak zareagował Oktawian August nie wiemy, ale sam fakt, że z niego się nabijano, zresztą nie on był jedyny, no bo z kogo się nabijano, nabijano się z głupoty, nabijano się z różnych zawodów, nabijano się z niektórych cudzoziemców, co niestety jest i do dzisiaj, no i nabijano się z osób publicznych.