Sztukmistrz, odc. 15: Rozmowa z Witoldem Kanickim o Podyplomowych Studiach Kuratorskich na UAP

Czy dzisiaj to też tak w dalszym ciągu funkcjonuje, że w świecie sztuki, że są te wielkie nazwiska kuratorskie i one tak przyćmiewają, czy już to odchodzi trochę tak jak zresztą ze starhitektami w przeszłość? Zamknięty rozdział, jak to jest? Jest o to trochę trudniej niż kiedyś, bo ten zawód na świecie przynajmniej stał się bardzo popularny. Ale przecież, żeby podać przykład, każdy w Polsce kojarzy Andę Rottenberg. No i to jest taka właśnie postać, która ukształtowała swoją osobowość, swoją karierę właśnie na byciu kuratorką. Wydaje mi się, że powoduje, czy właśnie jest takim przykładem czegoś, co umacnia nam nawet lokalnie takie postacie, które ciągle mogą stać się interesujące, mogą być tymi magnesami, mogą powodować, że ktoś jak usłyszy, że Anda Rothenberg zrobiła nową wystawę, to pójdzie ją zobaczyć.

To się gdzieś przenika i mamy takie zjawisko, chociażby wspomniana Anda Rothenberg jest na to przykładem, prawda? Czyli takiej właściwie kuratorki, slajsz krytyczki, która towarzyszy czasami przez kilkadziesiąt lat, od właściwie młodości swojej do dzisiaj artystom. Maciej Nowak, dyrektor artystyczny Teatru Polskiego w Poznaniu, właśnie mówił mi, że bardzo żałuję, że w teatrze coś takiego się nie wykształciło, że w teatrze krytyka zawsze polega na tym, że Albo można kogoś posiekać na kawałki, albo kogoś pochwalić, ale nie ma tego elementu właśnie jakiegoś przenikania się, współtowarzyszenia czyjejś drodze artystycznej. Czy to jest jakiś ważny element właśnie kuratorstwa, to przenikanie się, to towarzyszenie?

Mamy, bo wynotowałem tutaj sobie z geodraftu, którym się ze mną podzieliłeś, garścią informacji o tych studiach, cztery bloki zajęć. Mamy warsztaty kuratorskie, zajęcia praktyczne, zajęcia specjalistyczne, zajęcia teoretyczne. Jest też tutaj mnóstwo bardzo ciekawych osób, To jest rzeczywiście o rozmaitym doświadczeniu, z rozmaitych instytucji kulturalnych, w rozmaitym też wieku, więc widzę, że ta grupa, kiedy sobie czytam tutaj Alicję Knast, Sebastiana Cichockiego, wspomnianą Andrę Rottenberg, Wojciecha Kozłowskiego, Pawła Leszkowicza. Mamy i z Poznania, i z Warszawy, i mniejsze ośrodki, i bardzo zróżnicowana grupa doświadczonych osób. Rozumiem, że o to chodziło, żeby pokazać tę perspektywę absolutnie zupełnie różną tych osób, które będą się dzieliły tą wiedzą z osobami, które na te studia się zapiszą.