Strefa Rodzica - Rozmowy z Ekspertami - 28 - Relacje w świecie osób wysoko wrażliwych

Tak sobie myślę, jak to wygląda w partnerstwie, w relacjach, no bo jeśli mamy na to strategię, jeśli wiemy, że jesteśmy WWO, co z jednej strony, tak jak powiedziałaś, trochę borderline, trochę autyzm, trochę jeszcze ta trzecia, to co to było? ADHD. Trochę ADHD, czyli tak naprawdę trzy bardzo różne zjawiska, trzy bardzo różne... No zaburzenia lękowe dochodzą do tego, depresja. To za moment porozmawiamy w takim razie, co osoba wysoko wrażliwa ma z poszczególnych tych typów osobowości, o których powiedziałaś. Czyli co osoba wysoko wrażliwa ma z borderline, co może mieć z autyzmu, co może mieć się tutaj z innych cech czy typów osobowości.

No właśnie i to jest pytanie także i do Państwa, może Państwo mają pytania na ten temat, albo wnioski, albo mogą się podzielić swoimi doświadczeniami. Ja chętnie się podzielę też i swoim, bo też jak się okazuje, no wiem to od jakiegoś nie tak bardzo długiego czasu, bo pewnie ta wiedza, gdyby tak człowiek wiedział o sobie dużo, dużo więcej, dużo, dużo wcześniej, To może mógłby pozwolić sobie na to, żeby pomijać różne bariery i ograniczenia, które gdzieś dotychczas się pojawiały, ale od kiedy wiem, że jestem w WWO, to rzeczywiście łatwiej mi się żyje z sobą samą przede wszystkim, bo się nie frustruję, nie zaskakuję tym, co mnie zaskakuje, tylko aha, wiem, dobra, tam jest bardzo jasno.

Skoro tam jest bardzo jasno, to ja wiem, że muszę się przygotować do tego psychicznie, że będzie jasno, No ale w zasadzie jak poproszę kogoś o przyciemnienie, to może akurat się ktoś zgodzi. To jest tylko taki przykład tego, jak ja się przygotowuję do różnych sytuacji, jak wiem, że mnie coś spotka i jaki ma to na mnie wpływ. No bo jestem później rozdrażniona, poirytowana, od razu się robię głodna, wkurzona i pewnie można by było dodać do tego sporo innych. Objawów, które towarzyszą w takiej sytuacji. Więc jeśli macie podobnie, dajcie znać. Może macie zupełnie inaczej, bo przecież WWO nie jest taka sama jak inne WWO. To się prawdopodobnie może mieszać i sprawiać, że ta mieszanka naprawdę robi się bardzo, bardzo ciekawa.

Po pierwsze jest ciemno, jest cicho, dziecko śpi, bo to jest ten moment, kiedy już usypia czy zasypia. Ja wiem, że to jest ten moment mojej kontemplacji i ja mam sobie taką wolność na to, że jeśli mam ochotę, to zasnę o tej wczesnej jakże porze dla wielu z nas, a osoba normalna to w ogóle 21? Już? Jest to jakaś przestrzeń na to, żeby z tobą porozmawiać? O tak zwanym dorosłym życiu? Co tam u nas? I tu nagle się okazuje, że chociażby między partnerami w partnerstwie to może być pewien tak zwany temat, trudny temat, no bo jedno po tak intensywnym dniu czuję, że Odpływa o 21 i to jest szczyt marzeń, że ja mogę, a dla drugiego to jest takie wow, w ogóle 21, przecież mamy spokojnie jeszcze półtorej godziny czy dwie na to, żeby pobyć sobie dorosłymi ludźmi.

Wiesz, co innego, każdy z nas pracuje, ma swoje obowiązki i szybciej lub wolniej się męczy. Nie można się porównywać. Na przykład jedna praca nie będzie, nie można porównać do drugiej pracy. Każdy z nas ma inne te granice. Właśnie o tych granicach powinniśmy od samego początku rozmawiać. Ale dobra, wyobraźmy sobie, słuchają nas ludzie, którzy są 20 lat w związku i mówią, no ja teraz się dowiaduję, że jestem wysoko wrażliwa i co teraz? Też zacznij rozmawiać. Może przez 20 lat jakoś nie było czasu i nie było kiedy powiedzieć. Nie było tej świadomości. I świadomości, być może właśnie sami nie wiedzieliśmy, że jest taka nie inna sytuacja, czyli jest tam WWO albo dowiaduje się, że może to jest ta druga strona, może ona albo on słucha i myśli sobie, to dlatego ona tak wcześnie chodzi spać.