Nie tylko marzenia senne. Solidarny surrealizm po obu stronach Atlantyku

O tym doświadczeniu nie mówiła praktycznie nigdy, więc niewiele o nim wiemy. W biografiach niewiele się zachowało, natomiast sporo wiadomo o tym, jak wyglądały jej początki w tym Meksyku. Niby wszystko świetnie, no bo mogą się tam zatrzymać, mogą prowadzić dosyć bujne życie towarzyskie, ale właściwie takie wsobne w swoim emigranckim gronie. W tym czasie takimi szychami, jeśli chodzi o życie kulturalne, jest właśnie Diego i Frida, czyli Diego Rivera i Frida Kahlo. W tamtym okresie Frida, nazywana przez Bretona Madame Rivera, zawsze się śmieje ze studentami, że teraz Diego Rivera jest rozpoznawany jako mąż Fridy Kahlo. A wtedy to ona była tą Madame Rivera. Natomiast to oni nadają ton meksykańskiemu życiu kulturowemu i ono jest bardzo intensywne to życie.

Natomiast Diego i Frida tak się dystansują trochę na początku. Pojawiają się wspólnie na jednym zdjęciu, z tego co pamiętam. Frida jeszcze osobno na drugim, na wystawie. Natomiast nie mówimy o nich tutaj tak bardzo silnie w kontekście surrealistycznym. Bardziej jako tego tła. I mam tutaj taki fajny cytat z 39 po, z Fridy Kahlo, po wizycie we Francji na zaproszenie Bretona. Napisała bodajże w prywatnym liście. Cytat za Janet Kaplan, biografką Remedios Varo. Jest mocny. Zbiera mi się na wymioty. Wszyscy są tak strasznie intelektualni i zepsuci, że nie mogę ich już znieść.

Wolałabym usiąść na ziemi na targu w Toluce i sprzedawać tortillę, niż mieć cokolwiek wspólnego z tymi artystycznymi sukami z Paryża. Więc na początku nie ma wielkiej miłości, jeśli chodzi właśnie o środowisko surrealistyczne i dominującą tam w tym środowisku kulturowym Meksyku parę Frida i Diego, czy w tamtym czasie bardziej Diego i Frida. Ale później mamy takie doniesienia, że co najmniej Leonora Carrington zaczyna bywać w domu Diego i Fridy. I są przypuszczenia, że również reszta, czyli Remedios Varo także. Ale na początku, mimo tego zarówno obywatelstwa, jak i pozwolenia na pracę, no to te losy nie są takie super optymistyczne. Dla siebie, czy też w ramach swojej tej sztuki Remedios Varo nie maluje za dużo, chociaż maluje.