Dwoje do poprawki

To jeszcze właśnie na przełomie tamtych lat 40-tych i 50-tych było odosobnione dosyć zdanie, ale jednocześnie mieliśmy działalność takich terapeutów jak bardzo teraz popularny wśród rodziców, zwłaszcza John Bowlby, czyli taki terapeuta rodzinny, któremu zawdzięczamy na przykład to, że możemy z naszymi dziećmi przebywać w szpitalu, kiedy one chorują, albo przytulać noworodki zamiast oddawać je na salę, bo on badał teorię przywiązania U małych dzieci między innymi dzięki jego badaniom jakby odkryto taką tajemniczą sytuację, że małe dziecko potrzebuje swojej matki albo rodzica, który będzie je przytulał. Przypomnijmy, że nasze matki jeszcze nie przytulały nas po narodzinach, tylko byłyśmy odsyłani na salę.

Czy właśnie możemy powiedzieć inaczej, że ona jest strukturą bardzo pojemną? To znaczy, że właśnie i taki model symbiotyczny, i taki model dużo bardziej autonomiczny, Mogą się tak naprawdę w nim sprawdzać, jeżeli pod tym podstawowym warunkiem, że się dogadujemy, że obojgu to pasuje, nie? To są po prostu, powiedziałby John Bowlby, trochę inne style przywiązania, które gdzieś dominują w tych relacjach, w których jakby jedna para boi się, nie wiem, samotności, wyraża się lęk przed samotnością, czy przed brakiem miłości i to jakby oboje partnerów Skłania bliżej ku sobie i są takie pary, które są przez całe życie bardzo symbiotyczne, bardzo ze sobą, blisko. Do tego stopnia, że na przykład zdarzają się też historie o tym, że pary po prostu były ze sobą tak blisko, że nawet te dzieci były mniej istotne i że na przykład dzieci odczuwały to, że są mniej istotne, bo rodzice kochali siebie najbardziej na świecie i byli dla siebie najbliżej.