Dorwać bestię: Warner Ferrari

Każdorazowo jednak policja albo nie przesłuchała go w sprawie, albo nie udało im się go odnaleźć, albo miał wątłe, ale jednak alibi. Podobnie było i tym razem. Śledczym nie udało się zidentyfikować miejsca pobytu Ferrari'ego i nie kontynuowali wątku. Tymczasem temat drążą media. Dziennikarze szybko wyciągnęli wniosek, że po emisji materiałów telewizji od roku nie doszło do żadnego zniknięcia dziecka w podobnych okolicznościach. Najwyraźniej sprawca się przestraszył i ukrył. Tak było łącznie dwa lata. 26 sierpnia 1989 roku w Hagendorf odbywa się odpust połączony z festynem. 9-letnia Fabienne Imhoff bawi się z koleżanką, eksplorując atrakcje imprezy.

Dawać mi tu tego Wernera Ferrari. Natychmiast! Jak się okazuje, Ferrari mieszkał w tym samym kantonie, w którym odbywał się odpust. Już 30 sierpnia zostaje aresztowany i doprowadzony na policję. Media natychmiast obwiniają go o te i poprzednie zbrodnie. Podczas okazania zdjęć podejrzanych koleżanka ofiary bez wątpienia typuje Ferrari'ego. On samo dziwo przyznaje się do porwania i zabójstwa, lecz szybko zaczyna zmieniać wersję. W toku przesłuchań przyznaje się również do zabójstwa Christiana Widmera i Benjamina Egli, lecz i to przyznanie na zmianę potwierdza i odwołuje. Panie Ferrari, jak to w końcu było? Które z tych dzieci porwał pan i zamordował? Przeszukanie mieszkania Ferrari'ego ujawnia przerażającą skalę zainteresowania dziećmi.

Odnaleziono adresy i kontakty do wielu placówek opiekuńczych, szkół i innych miejsc, w których dzieci się gromadziły. Podejrzany twierdził, że bardzo lubi kontakt z dziećmi i w większości przypadków nic złego się nie działo. Zawsze nosił przy sobie słodycze i drobne zabawki. Z wieloma dziećmi utrzymywał korespondencyjne kontakty. Śledczy ustalili, że Ferrari przez dwa lata próbował szukać zatrudnienia w placówkach opiekuńczych, podając w aplikacjach wykształcenie kierunkowe, którego nie posiadał. Nie udało mu się jednak nigdy zatrudnić jako opiekun, natomiast od listopada 1986 do marca 1987 pracował w kuchni domu dziecka w Oberagerii. Podejrzany wykazuje cechy schizoidalnych zaburzeń, których efektem jest brak potrzeby bliskich kontaktów z ludźmi i wycofanie emocjonalne.

W związku z tymi zaburzeniami podejrzany nie był w całości świadomy czynów, które popełnił. Opinia biegłego psychiatry wykazała, że w kontaktach z dziećmi szukał poczucia bezpieczeństwa. Motywy seksualne i zbrodnicze były drugoplanowe. Ferrari staje przed sądem w grudniu 1994 roku i od razu odwołuje wszystkie swoje zeznania, przez co jego obrońca rezygnuje z funkcji, a to nie pozwala na kontynuowanie procesu. Kolejny odbywa się w czerwcu 1995 roku. Po jedynie trzech dniach procesu Ferrari zostaje skazany na dożywocie za morderstwa pięciorga dzieci, które udało mu się udowodnić. Sprawcy lub sprawców innych spraw nie udało się ustalić, ale od aresztowania Wernera Ferrari fala zaginięć dzieci ustała.