132. Co będzie jutro? Nie wiem – Anna Dąbrowska

Dzień dobry. Witam Was na Stacji Zmiana. Jest to podcast o tym, że coś się kończy, coś się zaczyna, a na pewno się zmienia. Witam Was Kasia Michałowska oraz mój gość Ania Dąbrowska. Dzień dobry. Dzień dobry. Nie jest to Ania Dąbrowska piosenkarka, bo pewnie każdy się ciebie pyta o to, ale to jest wspaniała kobieta, z którą dzisiaj porozmawiamy o kryzysach. Może o tym, jak być asertywną, bo chcę o to ją zapytać. No i jak sobie po prostu pomagać, jak sobie radzić w życiu, to myślę, że to będzie dobra rozmowa. Zapraszamy Was. Dzień dobry Aniu, bardzo się cieszę, że dotarłaś do mnie.

Miałam super rozwinięty biznes i zostawiałam etat. Tak naprawdę dla mnie to był taki wybór, albo będę, albo nie będę. Więc bardziej dla ratowania siebie gdzieś pożegnałam to IT i stanęłam na swoim. To nie był zachwycający moment, bo to nagle poczułam się jakbym po prostu weszła na jezioro i ta tafla się zarwała. Co będzie jutro? Nie wiem Anna Dąbrowska. Names mentioned Nagle przestawienie się na taką zupełnie indywidualną pracę, no to też nie było łatwe.

Wiesz co, na pewno jakaś taka logika, jakieś takie teologiczne myślenie. Ja zawsze miałam takie poczucie, że bardzo lubię łączyć kropki. I myślę, że te połączenia to mi się też jakoś tak to dosyć mocno sprawdza, że ktoś o czymś mówi i mi się od razu mamy jakieś takie połączenia, a może to, a może to. Ale czasami jest też tak, że no po prostu gdzieś tam ten klient dla mnie on jest jakby wszystkim. On ma, sam w sobie ma jakieś rozwiązania. Ale tak jak to powiedziałaś, to ostatnio się złapałam na tym, że lubię na przykład mówić iterację. Czasami jest tak, że jak ktoś Nie wiem Anna Dąbrowska.

Co ok, co nie ok, co trzeba zmienić, co ulepszyć. Robię kolejną iterację. To na przykład w kontekście jakichś warsztatów, czy w kontekście w ogóle podejścia też do rozwiązań takich życiowych. W ubiegłym tygodniu właśnie rozmawiałam z jedną panią, która też gdzieś coś próbuje sobie przygotować. No i ten lęk przed porażką, przed tym, że nie wyjdzie. Co będzie jutro? Nie wiem Anna Dąbrowska.

To jest też inaczej, chociaż takich też potrzeb mam młodych, którzy też będą młodym pomagać to bezwzględnie, bo tutaj jest wiele obszarów, ale w każdym razie, no co tam pod powierzchnią, powiedz, co cię zmotywowało? Myślę, że to było dużo rzeczy. Ta psychologia to była ze mną od początku. To ja w ogóle jeszcze jako nastolatka to miałam jakieś tam swoje pomysły na pomaganie innym, na pracę z młodzieżą. Później przyszły studia, inne wybory, decyzje i to gdzieś bardzo mocno z tu właśnie gdzieś drzemało. Ale przyszedł właśnie, tak jak mówiłam, taki moment różnych zawirowań życiowych, że to był taki moment, gdzie zaczęłam coraz bardziej Co będzie jutro? Nie wiem Anna Dąbrowska.

To wymagało ode mnie bardzo dużo odwagi, żeby tak puścić się do tego bezpiecznego miejsca, zupełnie nie wiedząc co będzie, jak będzie, ale to też był taki moment ratowania trochę siebie. Też takiego zaufania, że no dobra, będzie tak albo tak, dam radę. Jeżeli nie dam rady, to zawsze wrócę. Też mam dużo koleżanek i mówię, Monika, wszyscy lgną do IT, a ja tam nie chcę być. I ona, Ania, my już tam byłyśmy. I to też jakoś tak sobie wzięłam te słowa. Jak Ci będzie brakowało na chleb, wrócisz. Ale my już tam byłyśmy. I to było dla mnie też jakimś takim wyznacznikiem, że okej, dobra, wszyscy chcą do IT? Ja już tam byłam.

Bo często to jest też tak, że Panie właśnie wstydzą się o tym mówić. Nie wiem Anna Dąbrowska. Często też jest tak, że na zewnątrz ta osoba, która stosuje w domu przemoc jest zupełnie inna. Bywa, że to jest towarzyski człowiek, miły. W związku z tym panie też boją się, że nikt im nie uwierzy.

Tak. Więc to jest dużo różnych wariantów, dużo różnych odsłon. No właśnie, gdzieś tak się utarło, że nie bije, no to znaczy, że jest ok. To pewnie ja coś muszę. Często panie próbują cały czas doskoczyć do tej poprzeczki, że jak może nie będę robiła tego, to będzie lepiej. No i tak próbują, próbują, ale cokolwiek nie zrobią, to i tak za chwilę się okazuje, że jest źle. W moich osobistych poszukiwaniach wiesz też gdzieś się łączy i też z tą taką traumą powojenną, którą mamy, że z tym takim pogardą też, z emocją pogardy, która u nas króluje, radzimy sobie z zranieniami. Co będzie jutro? Nie wiem Anna Dąbrowska.

Dziękuję Ci bardzo Ania. Dzięki za rozmowę. Dzięki bardzo mocno.