S04E21: "Cały ten zgiełk" (1979) -- CLASSIC
Opowiadam o filmie "Cały ten zgiełk" (1979) Boba Fosse'ego.
Kolejnym krokiem było to, że postanowił, że skonfrontuje się z własną śmiercią. Ponieważ bohater całego tego zgiełku, czyli choreograf i reżyser Joseph Joe Gideon, którego tutaj gra Roy Scheider, a w młodszym wieku w jednej scenie gra go Keith Gordon, Otóż on jest oczywiście w sposób niemalże obsceniczny uformowany na samym Fossey. Tutaj trzeba się zatrzymać, bo musicie sobie zdać sprawę z tego, jak wiernym autoportretem jest postać Joe Gideona. Po pierwsze, Joe Gideon, taka jest fabuła filmu, cały ten zgiełk, pracuje jednocześnie nad dwoma projektami. Nad musicalem broadwayowskim, który nazywa się NY to LA, czyli Nowy Jork do Los Angeles.
Jest odbiciem relacji między Jennifer Nine-Smith, która, żeby doprawić tę pikantną potrawkę, występuje także w filmie cały ten zgiełk. A zatem widzicie także samą Jennifer właśnie w tym filmie. A zatem nie tylko sytuacja zawodowa, ale sytuacja prywatna, jego takiego ciągłego rozerwania między tymi różnymi kobietami, tego, że każda z nich daje mu coś, On też daje im ogromnie dużo, one wiedzą też, że dzięki jego talentowi błyszczą w tej konstelacji Fossiego czy Gideona, przechodzą do historii teatru jednocześnie, ale ta dziwna, koślawa, toksyczna, jednocześnie w jakiś przedziwny sposób piękna konstelacja osób jest tutaj kluczowa. To kolejna cecha. Fizycznie Roy Scheider, grający tę rolę, grający rolę Joe Gideona, upodobnił się także do Fosiego.
Jeżeli będziecie pielgrzymować w Nowym Jorku, można tam zajrzeć, a na tej etykiecie jest numer 61. Natomiast, no to kolejne takie tropy, które no niemalże jak Reese's Pieces, które mają zwabić Itiego do naszego domostwa, rozsypuje tutaj Fossey po to, żeby powiedzieć, tak, to ja. Mimo, że zawsze, kiedy ktoś mówił to wprost, to mówił, nie, to nie jestem ja. I nie pozwolił nigdy przez całe kręcenie filmu mówić o postaci Joe'ego jako o Bobie. Mimo, że nawet Royowi Scheiderowi, aktorowi, Czasami to się po prostu wyrywało, bo było to tak jaskrawo oczywiste, ale jednak tutaj Bob Fossey utrzymał pewien rodzaj higieny psychicznej, a może jednak coś w tym było, że chciał, żeby tak do końca 1 do 1 to nie było zestawienie, ale no koniec końców jest 99 do 99%.
Wciąż wtedy dosyć nowatorska. I potem drugi zawał serca w szpitalu. Wizje przedśmiertne w postaci roztańczonej rewii, tancerek, które wyśpiewują mu wszystkie grzechy jego życia. I śmierć. Jako musical cały ten zgiełk jest tak naprawdę musicalem o samym Fosse'im, jest musicalem o jego życiu, grzechach i śmierci, jest także musicalem o jego sztuce, o tym, że ma on nadzieję, że wartość jego sztuki i jej piękno będzie koniec końców mocą rozgrzeszającą, kiedy w finale Roy Scheider już tuż przed śmiercią występuje w wielkim, trwającym prawie kwadrans, Numerze muzycznym Bye Bye Life. To patrzy na niego publiczność złożona z jego przyjaciół, wrogów, kochanek, dzieci, wszystkich, którzy widzieliśmy w tym filmie i wszyscy biją mu brawo, tak jakby go właśnie rozgrzeszali.
Alan Bates, Alan Alda, Gene Hackman, Redford, Ryan O'Neill i Paul Newman z Daniem Fosiego nie pasowali, a De Niro był za drogi. James Caan, producent Dan Melnick z Kolumbii wciąż marzył o Warrenie Beatty. Sam Cohn zadzwonił do Roya Scheidera i odkrył, że Scheider był zainteresowany. Po lekturze scenariusza, w którym się zakochał, był zainteresowany jeszcze bardziej. Cohn zaaranżował spotkanie w biurze Fossiego, A kiedy wielki dzień nadszedł, Scheider pojawił się z gotowym monologiem autobiograficznym, podlanym humorem i dozą skromności, tak by pokazać, że nie są mu obce mniej szacowne zaułki aktorskiego życia. I w końcu, zaakceptowany przez Fossiego, Scheider często towarzyszył mu w trakcie nocnych prac nad choreografią spektaklu Dancing, nad którym Fossi pracował równolegle.
Wyglądali razem dość komicznie. Tancerki ćwiczące kroki do dancing po ukończeniu układu spoglądały nie na jednego Fossiego, ale na dwóch. Spędzali razem całe dnie. Studia, teatry, restauracje, taksówki. Fossi pracował z Scheiderem nad techniką kaszlu, tak jakby ćwiczył z nim ważny monolog, obniżając rzężenie do niskich gardłowych rejestrów. To miał być jego kaszel. Panowie zaśmiewali się przy tym, doprowadzali spektakl umierania do absolutnej perfekcji. Tak pisze sam Wasson w książce Fossey, ten fragment przetłumaczyłem dla was, ale dodam, że te rozterki castingowe miały też pewien ciekawy moment, o tym też Wasson wspomina, ale to w innym miejscu. No, Fossey w pewnym momencie zaproponował producentom, że to on zagra Joe Gideona, na co oni powiedzieli nie, Bob, to już by było naprawdę za dużo, krytyka cię ukrzyżuje, jeżeli to zrobisz, no poza tym
Nie wiemy, czy udźwigniesz rolę. No, Roy Scheider zdecydowanie tu się okazał genialnym wyborem. To ciekawe, zastąpił Richarda Dreyfusa, który już przygotowywał się do tej roli, ale który sam powiedział, że nie jest w stanie jej zagrać. Dreyfus był wtedy po Oscarze za filmie Dziewczyna na pożegnanie. I wydawał się dobrym kandydatem, ale oni się w ogóle nie dogadywali z Fossim. I Dreyfus powiedział swojemu koledze ze szczęk, bo przecież razem płynęli kutrem i polowali na wielkiego rekina w szczękach, że słuchaj, może ty powinieneś tutaj właśnie na to zerknąć. No i tak się złożyło i trzeba powiedzieć, Roy Scheider zagrał rolę życia. Myśmy rola Scheidera tutaj w podcaście gościli, oczywiście symbolicznie, przy okazji filmu francuski Łącznik. Ale tutaj naprawdę, wbrew wszelkim intuicjom, mimo też, że nie był tancerzem i musiał się wielu rzeczy nauczyć, łącznie ze śpiewem, tańcem i robieniem tych wszystkich rzeczy jednocześnie z grą aktorską, poradził sobie naprawdę świetnie.
No, ja naprawdę wydaje mi się, że nie da się oglądać tej sceny, żeby nie mieć ciarków na plecach. I w tym moim eseju, o którym wspomniałem, w którym notabene też mówię o pewnych zastrzeżeniach do filmu, bo chociażby sceny szpitalne, te z podszczypywaniem pielęgniarek, ale też różne dowcipasy, jakie znalazły się w tym filmie, myślę, że od początku trąciły myszką i zresztą recenzenci narzekali na jakość dialogów w tym filmie często. A zatem w tym eseju też zwracam uwagę na te elementy, które troszkę, nawet nie tyle się gorzej zestarzały, tylko które od początku trochę odstawały. To nie jest nieskazitelny film. Ale w eseju piszę na końcu tak, jednocześnie dotykając kwestii tego finałowego numeru muzycznego. Wszelkie zastrzeżenia zostają zaś totalnie zmiażdżone przez finał. Brawurowe, wielominutowe, stanowiące absolutny szczyt możliwości kina muzycznego, wykonanie piosenki Bye Bye Life przez Scheidera i Bena Verena.
Pokazano wszystkie 8 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.