Krzysztof Rutkowski 29.05.2026

Debauch był rewolucjonistą, ale rewolucjonistą konserwatywnym. Najbardziej lękał się triumfu nowego obskurantyzmu. Obskurantyzmu zniewolonych słów, mowy pozbawionej siedziszcza, zbytej sensu. Zbyt wielkie jest wsparcie ku niemyśleniu, pisał Andrzej Bobkowski, wielki polski pisarz, Który na szczęście w ciągu ostatnich dziesięcioleci został odpomniany, wyszedł z zapomnienia. Który społeczeństwo widowiska wyczuwał najlepiej i wyczuwał znakomicie. Opisywał je 20 lat przed De Boni. Komentarze do społeczeństwa widowiska napisane w roku 1988 rozpoczynają się jawnym cytatem ze sztuki wojny Sun Tse.

Nawet w najgorszym położeniu nigdy nie trać nadziei. W największym zagrożeniu niczego się już nie lękaj. W najgorszych terminach nic ci już nie grozi. Przyparty do muru licz na każde ocalenie. Napadnięty znienacka samemu zaskakuj wroga. Podobnie jak społeczeństwo widowiska, również komentarze do nich, De Boch podzielił na krótkie rozdziały Nawiązujące, jak wspomniałem przed chwilą, do poetyki fragmentu i do aforyzmów Nietzschego. Najważniejsza zmiana, która nastąpiła w ciągu 20 lat, od roku 1967, kiedy ukazało się pierwsze wydanie Społeczeństwa Widowiska, do roku 1988, kiedy ukazały się komentarze do Społeczeństwa Widowiska,

To znaczy, dzięki triumfowi formy władzy widowiskowej rozproszonej. Właśnie powstała forma władzy widowiskowej wcielonej, która rozpowszechniła się na całym świecie. W czwartym rozdziale komentarzy do społeczeństwa widowiska, w tworzeniu i stosowaniu władzy widowiskowej skoncentrowanej, tronował Związek Sowiecki. De Boch używał w komentarzach konsekwentnie nazwy Rosji. W tworzeniu i stosowaniu władzy widowiskowej rozproszonej Stany Zjednoczone oraz kraje Europy Zachodniej. Władza widowiskowa wcielona w Europie najbardziej rozparaszyła się według Deborda we Francji i we Włoszech.