Konstanty Gebert 23.10.2026

Ale taka koalicja bez Netanyahu oznaczałaby po pierwsze dokończenie obecnego procesu Netanyahu, procesu o korupcję, nadużycia władzy i oszustwa, który ciągnie się już ponad 5 lat, nie może się skończyć, ponieważ premier nie ma czasu zeznawać, bo musi rządzić państwem. Kiedy Netanyahu nie byłby już premierem, tylko zwykłym obywatelem Netanyahu, jego proces zakończyłby się szybko, zakończyłby się niemal na pewno wyrokiem wskazującym i niemal na pewno Netanyahu spotkałby się z następnym aktem oskarżenia, O kryminalne niedopełnienie obowiązków 7 października, kiedy to Hamas zaatakował Izrael, mimo że rząd Netanyahu zapewniał wbrew ostrzeżeniom i wywiadu i armii, że taki atak nie grozi, a teraz właśnie się okazało, że

Na trzy tygodnie przed atakiem Netanyahu dostał bezpośrednie ostrzeżenie od zaprzyjaźnionych z Izraelem Zjednoczonych Emiratów Arabskich, że Hamas szykuje przeniesienie ziemi i nie przekazał tego ostrzeżenia dalej ani do wojska, ani do wywiadu. Samo to jest kryminalnym niewywiązaniem się spełnienia obowiązków. Sprawa ataku 7 października jest tak naprawdę głównym czynnikiem politycznym decydującym o wyborach Izraelu dzisiaj. Izrael Pozielony jest na pół nie tyle na lewicę i na prawicę, ile na tych, którzy uważają, że Netanyahu winien jest w tego, że Hamas

Mógł się przygotować do 7 października, mógł zaatakować i reakcja izraelska była katastrofalna. I te oskarżenia rzecz jasna są jak najbardziej uzasadnione. Netanyahu był przekonany, że Hamas podejmuje się rządzeniem gazą i nie ma żadnego interesu w tym, żeby atakować Izrael. Do tego stopnia, że rząd izraelski umożliwiał rządowi Kataru finansowanie Hamasu. Jako że wszystkie instytucje finansowe pod kontrolą Hamasu były objęte sankcjami międzynarodowymi, przedstawiciel Kataru przyjeżdżał osobiście do Basy, oczywiście przez Izrael, włożąc w walizkach dziesiątki milionów dolarów na bezpośrednie

Zdjęcia i montaż że Hamas będzie się zajmował tylko rządzeniem Gazą i nie zaatakuje Izraela. Mało tego, był przekonany, że ta sytuacja, w której Hamas jest u władzy w Gazie jest korzystna dla Izraela, ponieważ wtedy Izrael może powiedzieć światu, Nie mamy z kim rozmawiać z palestyńczykami, bo w Gazie rządzą terroryści, a w Ramalli na zachodnim brzegu rządzi niekompetentna i skorumpowana autonomia palestyńska. Z kim mamy rozmawiać?

Więc obecność Hamasu w władzy w Gazie była zdaniem Netanyahu korzystna dla Izraela. I ta ocena polityczna sprawiała, że wytłumiane były sygnały zarówno obserwatorów izaelskich, którzy informowali władze, że Hamas szykuje coś dużego, jak i niekonkretne, ale dość jednoznaczne ostrzeżenia i egipskiego wywiadu i teraz, jak wiemy, władz Zjednoczonych Emiratów Radnych. Więc przeciwnicy Netanyahu, niezależnie od tego, gdzie są na arenie politycznej, uważają, że Netanyahu jest winien nieprzygotowania Izraela do ataku Hamasu i katastrofalnie nieskutecznej kontrapensywy.

Ostatnich Hamasowców wypchnięto z terytorium Izraela trzy dni po ataku i kosztowało to Izrael. Z kolei zwolennicy Hamasu i z kolei zwolennicy Netanyahu uważają, że tylko on jest w stanie poprowadzić skuteczną politykę wojenną, no bo w końcu pokonał Hamas w Gazie, pokonał Hezbollah w Libanie i do niedawna twierdzili, że pokonał też Iran. No teraz te twierdzenia są mniej oczywiste. Izraelczycy bardzo skutecznie zaatakowali najbardziej dla Izraela niebezpieczne obiekty irańskie, czyli Irański Program Atomowy, odsuwając groźbę ewentualnego irańskiego ataku na Izrael.