Ilona Wiśniewska 30.10.2025

I na ile ta maska pozwala dzielić się tajemnicą? Na ile książka jest zawsze tajemnicą? Ta maska to jest... Ja tę okładkę sobie wymyśliłam, bo tę maskę zobaczyłam na wystawie, o której piszę w książce. To była wystawa w Instytucie Sztuki w Tromso, gdzie właśnie zajmowano się tematyką współistnienia ptaków i ludzi. I tam na tej wystawie leżały takie trzy maski. Dwie podobne do tej, która jest na okładce. Ja się zainteresowałam, skąd ona się tam wzięła. Okazało się, że... Te maski miała na sobie młodzież Stromso protestując przed ratuszem kilka miesięcy wcześniej przeciwko montowaniu tych metalowych kolców na ptaki.

To jest taki charakterystyczny sweter norweski, który jest kupiony gdzieś w jakimś second handzie w Tromso, to jest moją przyjaciółkę. I on jest czarny z tymi białymi kropkami. I to przypomina końcówki piór mew. One też mają czarne końcówki z białymi piórami. człowiek był taki trochę właśnie ptasi, bo ta książka jest o takich ptasich ludziach i myślę, że ta książka, wydaje mi się, że ta okładka po prostu w miarę dobrze oddaje zawartość i ilustruje tę opowieść. To skoro już wiemy, że na okładce jest partner, to w tle rozmazany, bo ostrość jest skupiona na pierwszym planie, jest właśnie morze, już ocean atlantycki, koniec Morza Północnego.

Jaka to jest scenografia Pani książki? scenografią są wyspy wokół Tromso. Tromso jest trudną sceną, a pobocznymi scenami są właśnie te okoliczne wyspy. Dlatego, że moim pierwszym pomysłem było to, żeby pisać tylko o Tromso, ale jednak o Tromso nie można pisać bez tych jego obnóg, które są. czy to na stały ląd, czy na kontynent, jak my tam mówimy, na kontynent mówimy zawsze stały ląd w Norwegii, na okoliczne wyspy, bo to są bardzo ważne też składowe tej rzeczywistości, bo tutaj, tak jak ja piszę, strąp to jest wyspa i jest ona połączona z kontynentem, jednym mostem i z kolejną dużą wyspą, kolejnym mostem.