Jak stereotypizacja dziewczynek wpływa na ich przyszłą karierę

Do nas to dopiero zaczyna chyba docierać, bo my robimy te projekty, bo też nam same brakowało takiej rzeczy i dla nas są to cudowne projekty, które po prostu realizujemy przez kilka miesięcy, tak jak ostatnio na przykład, gdzie wspólnie z Intelem aktualizowałyśmy bajki. Powstała kopciuszek jak Jaś i Małgosia i Roszpunka w nowej, zaktualizowanej wersji, gdzie Czanowe bajki w ogóle. Tak, zapraszamy serdecznie do czytania, gdzie dziewczynki nie czekają aż ktoś je wyciągnie z tarapatów, aż przyjedzie książę na białym koniu, tylko same za pomocą technologii wydostają się z tarapatów i jeszcze tym przyczyniają się do poprawy tego, nie chcę mówić świata, ale gdzieś nawet tego swojego świata, tych warunków i rozwoju. Jak robimy takie projekty, to widzimy, że one tyle nam radości samym dają, że wiadomo, że spodziewamy się, że one odniosą taki duży sukces i dojdą do szerszego grona, ale teraz na przykład jak wystartowałyśmy tydzień temu z tym projektem, to cały czas do nas wpływają tak niesamowite historie poszczególnych osób, rodziców.

Zajmiemy się dzisiaj tematem stereotypizacji kobiet w branży IT. Powiedzcie dziewczyny, jak zaczynacie pracę chociażby z dziećmi, jakiego rodzaju tam spotykamy stereotypy wykluczające w jakiś sposób dziewczynki potencjalnie z przyszłościowej branży IT? Powiedziałabym, że oczywiście w kontekście wykluczenia w branży IT to dziewczynki, ale niestety stereotypów jest dużo w ogóle w wychowaniu dzieci. Obu płyci się one tyczą. Do dziewczynek jest to po prostu takie błędne według nas przekonanie, że nie nadają się do takich technicznych zawodów, matematycznych, że nadają się bardziej do Społecznych po prostu, tak, związanych z opieką nad ludźmi, nie wiem, edukacją, a nie z takimi technicznymi i niestety te zawody informatyczne, matematyczne, całe STEM tak zwane, czyli Science, Technology, Engineering and Mathematics, to jest związane tak w wielu umysłach z dziedziną męską.

No i my uważamy, że absolutnie błędnie, jakby mamy niejedną koleżankę, która jest w tych dziedzinach. Myślę, że ty też i każdy z nas zna super kobiety, które niesamowitych odkryć dokonują, są super programistkami, naukowczyniami. Więc staramy się walczyć właśnie z tym stereotypem, pokazywać dziewczynkom już od bardzo młodego wieku, bo najmłodsze dzieci, z którymi pracujemy, to czterolatki. Że kobiety są w technologiach, że to jest normalne. Chłopakom też pokazywać, bo uważamy, że to jest ważne w ogóle, żeby nie robić podziałów i nie kształcić tak, że bierzemy o dziewczynki fajnie i one chodźcie do technologii, a chłopaki to nie. Nie, absolutnie. Wszystkie nasze zajęcia są dla całych grup, całych klas, całych grup przedszkolnych.

No i chłopakom z tam bramy się też pokazywać, że po pierwsze zachęcać ich też do technologii, bo jesteśmy ogromnymi fankami po prostu i uważamy, że jak można kogoś zachęcić, no to super, ale też po drugie pokazywać obu płciom, że kobiety w technologiach to normalna rzecz. Żeby potem im nie wchodziło, bo dlaczego jakby to robimy? Bo nieraz słyszymy, że Kobiety nie idą potem do informatyki, do nowych technologii, bo wydaje im się, że nie ma tam kobiet, bo nie mają po prostu pozytywnych wzorców. Więc staramy się tym dzieciakom już od małego pokazywać, że kobiety w technologiach, w nauce to jest rzecz normalna, żeby im potem wiesz, takie światełko w tunelu się pokazywało, hej, ja też mogę. Dlaczego zaczynamy w ogóle pracę, tak jak Eda powiedziała, od tego wieku czterech lat, to też nie jest przypadkowy wiek, dlatego że w wieku sześciu lat tak naprawdę tworzą się już właśnie te stereotypy u dzieci.

Ona też oczywiście, pierwsze co to do drzew, no bo dlaczego nie? A nauczycielka ściąga, tak? I ściąga tylko dziewczynki. Więc tutaj niestety, ale bardzo dużo pracy w ogóle przed nami, jako przed społeczeństwem. I to myślę, że też warto sobie zwracać uwagę na to, że nie tylko jest to rodziców odpowiedzialność, ale i właśnie nauczycieli i też doradców zawodowych. Teraz też doradztwo zawodowe się bardzo mocno rozwija, co jest cudowne. Mam nadzieję, że tylko będzie szło w dobrą stronę. Dlatego myślę, że też my kierując w ogóle, my robiąc nasze projekty też zawsze skupiamy się na różnych grupach, żeby te, na przykład tak jak teraz powstają bajki, to faktycznie książeczka jest skierowana do dzieci, ale tak samo rodzice dostają artykuły, w których mówimy i uczymy jak rozmawiać z dziećmi o technologii i tak samo nauczyciele dostają gotowe scenariusze, tak, do pracy, do zabawy z dziećmi.

Nie wierzą po prostu same w siebie. My mamy też takie ćwiczenie, każde warsztaty i może mini technologiczne, bo trochę staramy się odczarować tą technologię i pokazać, że informatyka to nie jest tylko programowanie i że tak naprawdę można sobie znaleźć też inne role projektowe i naprawdę dla każdego jest tam miejsce, jeśli się tylko interesujemy poszczególnymi rzeczami. I widzimy, zaczynamy właśnie zawsze takie warsztaty od Takiej rozgrzewki, takiego icebreakera trochę i prosimy, żeby wypisali swoją jedną supermoc. I to jest ćwiczenie... Co byś wypisał, gdybyśmy Cię poprosiły teraz o napisanie swojej jednej supermocy? Umiejętność komunikacji. No super, no widzisz, ale chwilę się musiałeś zastanowić, nie?

I też trochę na tym się skupiamy w fundacji, żeby nie tylko pokazywać technologię, ale budować takie poczucie, że możesz wszystko, bo te dwie rzeczy zauważyłyśmy, że się bardzo mocno łączą. Czyli tak naprawdę wasze warsztaty, teraz tego słucham, to nie są tylko warsztaty IT. Nie. Tu jest jakaś po prostu incepcja jedną z dróg, że tak to stworzyłyście, żeby jednak chyba tym głównym corem było jednak, może nie walka, ale po prostu odczarowywanie różnego rodzaju stereotypów. Tak, to myślę, że dobrze to podsumowałeś. To jest, to w takim duchu prowadzimy te warsztaty też nie bez powodu, zapraszamy całe klasy na te warsztaty dla starszych, ale staramy się, żeby jako, bo my je prowadzimy i dziewczyny od nas z fundacji, ale na każdych warsztatach jest taki specjalny gość i zazwyczaj staramy się, żeby to były właśnie kobiety tutaj, prelegentki,

No i te prelegentki prowadzą świetne warsztaty. Niesamowite rzeczy w ogóle wychodzą, jak się da ludziom trochę pola do popisu takiego kreatywnego, bo wiesz, często do nas przychodzą, no to są dorosłe osoby wiadomo, które prowadzą te warsztaty i przychodzą i tak, no dobra dziewczyny, ale co ja mam poprowadzić? Jakby no nie wiem, ja jestem programistką, nie wiem, testerką i tak jakby no co ja mam im tam pokazać? Bo wiesz, na tych warsztatach przychodzą całe klasy, więc to nasza IT Girls School to nie jest to, że to nie jest szkoła programowania. Od tego są jakby powiedzmy inne jednostki albo potencjalnie no w przyszłości może też będziemy mieć takie zajęcia, ale właśnie chodzi o to, żeby po pierwsze im trochę pokazać, że mogą wszystkim, a po drugie, żeby pokazać technologię od innej strony.

Więc przychodzą całe klasy, więc to nie może być takie bardzo techniczne, no bo część osób na pewno to nie interesuje. Więc staramy się po prostu tak trochę zainspirować. No i dajemy tym naszym prelegentom i prelegentkom pole do popisu i mówimy jakby No fajnie, jesteś programistką. No to jakby ugryźmy to z jakiejś takiej ciekawej strony, nie? No i pomagamy im zbudować ten warsztat, żeby to było wszystko takie bardzo interaktywne, z podziałem na grupy, jakimiś takimi fajnymi ćwiczeniami, żeby przełożyć to ciężkie czasami zawody typu, nie wiem, Scrum Master, Agile i wszystkie te pojęcia z technologii, które dla dorosłych są takie, what is this? Żeby przełożyć to dzieciakom na takie prostsze terminy i po prostu pokazać taki świat technologii od innej strony.

Fajnie, bo to co mówicie, że te rzeczy dzieją się w świecie rzeczywistym, prawda? Że właśnie makaron, zjada, że to nie jest cyfrowo, czyli warsztat tak naprawdę, który polega też między innymi na umiejętności uczenia się technologii IT, polega na tym, że można to właśnie przenieść do świata realnego. Tak, tak. Tak chcemy to pokazywać, bo tak naprawdę dużo tych rzeczy jesteśmy w stanie przenieść do takiego świata realnego. Też wiadomo, wszystko możemy wyjaśnić używając pojęć, że nikt nas nie zrozumie. Tylko pytanie, jaki to ma sens, tak? Też jesteśmy ogromnymi fankami Upraszczania tego wszystkiego, bo to chodzi o to, żeby pokazać, że ta technologia naprawdę może być dla każdego. Też jak za kilka lat, 10-15, to pokolenie, które teraz uczymy w przedszkolach, będzie wchodziło na rynek, to ja myślę, że oni już nie będą mieli wyboru, czy korzystać z tej technologii, czy robić coś z technologią.

Już powoli nie ma tych osób, przez pandemię na przykład. Więc jeśli im pokażemy dzisiaj, że to wcale nie jest skomplikowane i każdy to może, To oni potem się nie będą zastanawiali, czy to jest dla mnie, czy mogę, czy nie mogę i czy potrafię. Dziewczyny, to, co wszystko powiedziałyście dzisiaj, tak naprawdę, tak jak wracam do początku naszego podcastu, jest w tym jakaś misja, jest tam bardzo ciekawa misja, która łączy dwie bardzo fajne rzeczy. Nie tylko technologię, ale również, można by powiedzieć, też pogranicze psychologii i tego, że pomagacie wyjść ze stereotypów dziewczyną, ale też nie tylko dziewczyną, bo i chłopaki też przychodzą na warsztaty. Jak byśmy mogli podsumować ten odcinek? Czy macie jakieś, może nie tyle złote rady, ale jak moglibyśmy podsumować całość? Ja myślę, że taką rzeczą, która nam też bardzo mocno pomogła, to

Się okazuje w rozmowie, że nie była na studiach żadnych i potem miała, nie wiem, 4 lata. Była, nie wiem, w technologii żywienia na przykład jedna dziewczyna, a od 15 lat jest specjalistką IT, dowodzi dwudziestoparoosobowym teamem i świetnie sobie radzi. No i byłam taka, a kiedy widziałaś, że chcesz iść do IT? W liceum już, nie? I byłam taka, no dobra, ale to czemu nie studia, nie? No bo jakby studia dużo dają jednak. A ona powiedziała, że no bardzo przykro, ale zniechęcali ją wszyscy. I rodzina, i otoczenie mówili, że to taki męski świat, żeby poszła sobie na coś bardziej kobiecego. I faktycznie są badania, Perspektywy robiły badania i co czwarta studentka, która studiuje z dziedziny STEM, była zniechęcana. To jak dużo tych dziewczyn nie dotarło na te studia, bo zostało faktycznie zniechęconych.