Dzieci z Bullerbyn. Cz.9

Chłopcy przez cały czas rozmawiali o tych perłach. – Wiecie co? – powiedział Lasse do Lego i Bossego. – Uważam, że możemy dać wszystkie perły dziewczynkom, jeśli je znajdziemy. Perły pasują właściwie najlepiej dla dziewczynek. – Lepiej wiosłuj. – Otwarł Bosse. – Oczywiście można by też sprzedać te perły i dostać za nie dużo pieniędzy, lecz jeśli o mnie chodzi, proszę bardzo, możecie dać te perły dziewczynkom. – Dobra jest – oświadczył Olle. – Dziewczynki mogą sobie wziąć te perły. Proszę bardzo. – O, jacy wy jesteście dobrzy – powiedziałyśmy. – W takim razie powinnyście ich szukać.

— Co tam tak grzechocze? — spytał Bosse. Lasse zdjął pokrywkę i przeczytał na głos, co było napisane na kartce. Potem cisnął puszkę daleko i powiedział. — Ta zniewaga krwi wymaga. Wówczas Britta, Anna i ja wyskoczyłyśmy zza krzaków i śmiałyśmy się tak głośno, jak tylko się dało. Opowiedziałyśmy im też, że wiedziałyśmy od początku, że wszystko to wymyślił Lasse. Wtedy Lasse odparł, że chłopcy też od razu wiedzieli, że myśmy wiedziały, że to jego wymysł. Było to naturalne kłamstwo, ale na wszelki wypadek powiedziałyśmy, że wiedziałyśmy, iż chłopcy wiedzieli, że wiedziałyśmy od razu, że to był pomysł Lassego. A wtedy znów chłopcy powiedzieli... Ach, nie umiem już nawet tego wszystkiego powtórzyć, bo było tam tyle razy wiedzieli i wiedziały, że od samego słuchania mogło się zakręcić w głowie.

Zaprowadziłyśmy więc dziadziusia z powrotem do jego pokoju. Dziadziuś zaraz się rozebrał i położył do łóżka, chociaż to jeszcze nie był wieczór. Anna otuliła go dobrze kołdrą. Dziadziuś wyglądał tak, jak gdyby był trochę zmęczony. Zanim wyszłyśmy, Anna spytała go, Dziadziusiu, powiedz, co było najprzyjemniejsze z całego dzisiejszego dnia? Myślałyśmy, że powie, że spacer był najprzyjemniejszy, lecz Dziadziuś powiedział, Najprzyjemniejszą rzeczą w ciągu całego dzisiejszego dnia było to, że mogłem położyć się do mego wygodnego łóżka. Czuję się jakoś dziwnie i w ogóle jestem zmęczony.