Mentionsy Mentionsy
Słuchanocki
Słuchanocki

DOROTA U KRÓLA GNOMÓW. Cz 1

20.11.2026 ·41 min 32 s · 9 rozdziałów

Niecodzienna Słuchanocka, prawda?😊 Niezwykły dzień, niezwykła pora a i bajka taka niecodzienna... Ale w związku z tym że obiecałam sympatykom Słuchanocek, że pomimo dotychczasowych przeszkód, najpóźniej do piątku rozpocznę "Dorotę u Króla Gnomów", no to jak to mówią: "Słowo się rzekło - kobyłka u płota!" 😎😉 I JEST! (w końcu ciągle jeszcze piątek!😉) Zapraszam do posłuchania pierwszej części opowieści o Dorocie - tak, tej samej dziewczynki z Kansas, która przeżywała przygody w Krainie Oz! Miłego relaksu w krainie "Króla Gnomów"😊 😎...zachęcam i zanęcam wszystkich tych którzy jeszcze tego nie zrobili do subskrybowania kanału SŁUCHANOCKI😎

0:01 · Opowieść o burzy 3

Lyman Frank Baum. Dorota u Króla Gnomów. Cz 1. Rozdział 1. W kojcu dla kur. Silny wiatr uderzył w wody oceanu, maszcząc jego powierzchnię w drobne fale. Potem gnał te małe fale, aż zamieniły się w wielkie fale. A potem walił w nie tak, że spiętrzyły się w olbrzymie bałwany. Bałwany zaś wznosiły się przerażająco wysoko, wyżej niż dachy domów. A były i takie, które sięgnęłyby wierzchołków drzew. Wyglądały niczym góry, przedzielone głębokimi przepaściami.

Te szaleńcze bryzgi i chlupoty niezmierzonego oceanu, którymi zabawiała się złośliwa wichura bez żadnego rozsądnego powodu, przerodziły się w straszliwy sztorm. A sztorm na morzu płata nie tylko dziwaczne figle, ale i wyrządza ogromne szkody. W owej właśnie chwili, gdy wiatr się rozhulał, poprzez dalekie wody oceanu płynął statek. Fale ciskały nim jak piłką, miotały się, parły naprzód, rosły zieloną ścianą coraz wyżej i wyżej. Statek zaś kołysał się na nich, unosił i spadał w wodne otchłanie. Przechylał się z boku na bok, rzucany na wszystkie strony tak gwałtownie, że nawet doświadczeni marynarze trzymali się kurczowo lin i poręczy, żeby nie dać się porwać przez wichurę lub nie runąć na łeb na szyję do morza.

A ponieważ wuj Henryk sądził, że będzie mu weselej w jej towarzystwie, zdecydował się zabrać ją ze sobą. Dziewczynka była doświadczoną podróżniczką. Kiedyś huragan pawał ją z domu aż do zaczarowanej Krainy Oza i w tym dziwnym świecie spotkało ją mnóstwo przygód, zanim udało jej się powrócić do Kansas. Niełatwo więc było ją czymkolwiek przestraszyć i kiedy ostre świsty wichru przeszywały ciemność, a fale kłębiły się i miotały, dziewczynka nie bała się ani przez chwilę. Musimy oczywiście pozostać w kabinie. Powiedziała do wuja Henryka i innych pasażerów. I zachowywać się spokojnie, dopóki nie minie burza.

3:59 · Przezroczysta opowieść Doroty 1

Dotarła tam szczęśliwie, ale ledwie uchwyciła się prętów kojca, gdzie znajdowały się kurczęta. Wicher jak gdyby rozjuszony tym, że mała dziewczynka ośmieliła się przeciwstawić jego potędze. Podwoił nagle swą siłę i z jeszcze większą wściekłością uderzył w pokład. Z rykiem rozgniewanego olbrzyma zerwał sznury przytrzymujące kojec i uniósł go wysoko wraz z Dorotą, która kurczowo przywarła do prętów. Szarpiąc jej i okręcając swój łup we wszystkie strony, chwilę później cisnął go w morze. Olbrzymie fale pochwyciły kojec i wyniósłszy go na szczyt pieniące się grzywy, w następnej chwili strąciły go w głęboką przepaść, jak gdyby był zabawką stworzoną dla rozrywki morskich potęg.

10:03 · Znajdowanie się na morzu 3

Ale wiatr, jak gdyby nareszcie miał dość złośliwych figli, przestał wymierzać ciosy w wodę oceanu i popędził na drugi koniec świata, żeby huczeć i łopotać gdzie indziej. A fale uciszyły się i zaczęły się zachowywać grzecznie i spokojnie. Szczęśliwie złożyło się dla Doroty, że burza wreszcie minęła, bo inaczej, chociaż była bardzo dzielną dziewczynką, Kto wie, co by się z nią stało? Wiele dzieci w podobnej sytuacji płakało by i rozpaczało, ale ponieważ Dorota przeżyła już tak wiele przygód i wyszła z nich szczęśliwie, więc i tym razem nawet nie przyszło jej do głowy, że jest się czego bać.

Przemokła na wskroś i bardzo jej było niewygodnie, to prawda, ale westchnęła tylko raz jeden, o czym Wam wspomniałem, po czym odzyskała zwykłą wesołość i zdecydowała cierpliwie czekać na to, co jej przyniesie los. Ciemne chmury odpłynęły powoli i ukazał się skrawek błękitnego nieba, pośrodku którego świecił jasno i radośnie srebrny księżyc. A małe gwiazdki mrugały wesoło do Doroty, gdy spoglądała w ich stronę. Fale przestały ciskać i miotać nieszczęsnym kojcem, unosiły go teraz lekko i łagodnie jak kołyskę, a drewnianą podłogę, gdzie stała Dorota, przestała zalewać woda.

Żółta kura. Jakiś dziwny hałas obudził Dorotę. Otworzyła oczy i stwierdziła, że jest już dzień i słońce świeci jasno na wysokim niebie. Śniło jej się, że jest znowu w Kansas i bawi się na podwórku wśród cieląt, prosiaków i kurcząt. I w pewnej chwili, przecierając oczy i strząsając resztkę snu z powiek, wyobraziła sobie, że naprawdę tam jest. – Ko, ko, ko, ko! Kotko, tak! Ko, ko, ko! – usłyszała znowu ten sam dziwny głos, który ją zbudził. Było to na pewno gdakanie kury. Ale szeroko otwarte oczy Doroty widziały poprzez pręty klatki błękitne fale oceanu, teraz spokojne i łagodne.

16:04 · Kurze i jej zwyczaje 1

Żółty piasek i żwir pokrywały szeroką plażę, nieco dalej rozciągały się skaliste wzgórza, a za nimi stała zielona ściana lasu. Ale nigdzie nie było domów, nigdzie ani śladu ludzi zamieszkujących ten nieznany kraj. — Mam nadzieję, że znajdziemy coś do jedzenia — rzekła radośnie Dorota, patrząc z nadzieją na piękny brzeg, ku któremu niosły ją fale. — Już dawno minęła pora śniadania. — Ja też jestem trochę głodna — oznajmiła żółta kura. — Mogłabyś zjeść jajko — zaproponowała Dorota. — Nie musisz przecież mieć gotowanego jedzenia, tak jak ja.

22:00 · Znalezienie złotego klucza 1

— Nie mam nic przeciwko temu — zgodziła się Żółta Kura. — Możesz mnie nazywać, jak ci się podoba, bylebym wiedziała, że to imię oznacza mnie. — Cieszę się, że się zgadzasz, droga Billino, a ja nazywam się Dorota Gale. Dla przyjaciół po prostu Dorota, a dla obcych panna Gale. Jeżeli masz ochotę, możesz mówić do mnie Doroto. Jesteśmy już blisko brzegu. Jak myślisz, czy można ten ostatni kawałek drogi przejść w brud? Czy nie będzie dla mnie za głęboko? Poczekaj jeszcze trochę. Słońce grzeje tak przyjemnie, nie musimy się śpieszyć. Ale strasznie przemokły mi nogi. Sukienka jest wprawdzie już sucha, lecz nie będę czuła się dobrze, dopóki nie wyschną mi nogi.

Pokazano wszystkie 9 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.