Wszechświat, który czuje - Karolina Lewestam

Do prawdy, ze wszystkich kryzysów wieku średniego ten wydaje mi się najwstydliwszy. Bo widzicie, do tej pory miałam niewiele bardzo mocnych przekonań, ale jednym z nich zawsze było, że świat składa się z fizycznej materii. Dotykalnej i widzialnej. Nawet jeśli tylko przez mikroskop albo w postaci danych wypluwanych przez monitor wielkiego zderzacza Hadronów. Spędzałam spotkania kłócąc się na śmierć i życie z dualistami, tymi, którzy jak Kartezjusz myślą, że są ciała, ale też i dusze, jest ich zdecydowana większość. Panteistami, potomkami Spinozy, twierdzącymi, że ostatecznie rzecz biorąc wszystko jest Bogiem, a Bóg jest duchem nieskończonym, wiecznym i niezmiennym.