Wiersz ze starego notatnika

Wiersz na poniedziałek, czyli zacznij swój tydzień od poezji wybieranej i omawianej przez redaktorkę pisma. Nazywam się Magdalena Kicińska i zapraszam do słuchania podcastu. Cześć, witajcie, dobry wieczór albo dzień dobry. Witajcie w kolejnym wierszu na poniedziałek, którego dzisiejszą gościnią jest Julia Fiedorczuk i poezja, którą tworzy... Ta pisarka, poetka, tłumaczka i profesorka na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie współtworzy Centrum Humanistyki Środowiskowej. Jest też Fiedorczuk współzałożycielką razem z Filipem Springerem Szkoły Ekopoetyki.

Julia Fiedorczuk Psalm 38 Piękno istnieje, znowu nas otwiera. Boi surowym brzaskiem. Sypie w oczy piasek, światła i szelest pojazdów. Wywołuje świat. Nas z siebie wypędza. Osaczeńcy, wędrujący między świeżą krwią dnia a dymem. Dymem a zielonym całunem na szkielecie miasta. Oto raport z wojny. Prognoza pikniku. A dzisiaj powracamy z tekstem nowym i jakże innym od psalmów, pokazującym, że Fiodoczuk to poetka, która ciągle szuka, pracuje i w języku, i w konstrukcji, przygląda się sposobom opowiadania wciąż na nowo.

Bardzo to w jej poezji cenię. I bardzo lubię nie tylko czytać, ale i słuchać tego, co i jak o poezji mówi. Porobi to po mistrzowsku, zajmująco i także odkrywa wciąż nowe konteksty myślenia o tym, co poetyckie. ale też jak poezję z niszy wyjmować. Jeśli macie okazję, będziecie mieli w przyszłości taką okoliczność, że gdzieś Julia Fiedorczuk będzie występowała, to bardzo Was do tego zachęcam. Tak samo jak do czytania tego, co piszę, nie tylko do słuchania, ale dzisiaj, bo to podcast, jeszcze Fiedorczuk posłuchajmy.