Wiersz na ciemność listopada

17.11.2025 ·6 min 17 s

Dzisiejszy odcinek powstał z niespodzianki. Takiej, która przyszła na naszą redakcyjną skrzynkę. Jej autorem był Michał Kłobukowski, tłumacz literatury amerykańskiej i angielskiej oraz poeta, choć w tej drugiej roli występuje zdecydowanie rzadziej. Kiedy więc przeczytałam jego wiersze, zachwyciłam się nową dla mnie odsłoną talentu autora. I podjęłam grę z opowieścią w przesłanym wierszu ido tej zabawy dziś również Was zapraszam. Na przekór mrokom tej pory roku.Posłuchajcie!MagdalenaKicińska---Słuchaj więcej materiałów audio w stałej, niższej cenie. Wykup miesięczny dostęp online do „Pisma”. Możesz zrezygnować, kiedy chcesz.https://magazynpismo.pl/prenumerata/miesieczny-dostep-online-audio/Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.

Usta znów luźne, swobodna żuchwa. W uszach tylko wiatr. Nikt nie pyta, co myślę. Więc hula w głowie bez grodzi, ni parawanów. Kierunek zwisu rolki papieru też mi powiewa. Nie na mnie spod dyszla sra twój gwiazdozbiór. Gotuję na wyzwolonym ogniu wedle własnego niesmaku. On jeden busolą moim palcom, kiedy solą. Nie nakarmisz mnie już ostem z octem. Głowę zmywam sam sobie, częściej lub rzadziej. Wkładam cię między bańki mydlane, mrzonko. Już mnie prawie nie pęta twój napsał rok, lecz została mi po tobie garść słodko-gorzkich przypraw. I stąd jeszcze te słowa pożegnania z Afryką.

Pokazano wszystkie 1 dopasowanie. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.