Sweter nad studnią

Potem, dużo później, zorientuję się, że mamy i ciotki mówią prawdę. To najlepszy okres mojego życia. Czas, w którym jestem jasna, piękna i pełna mocy. Ja tymczasem spędzam go uwalona z smarem. Bo zazdroszczę. Jak zombie Elsa strzelam zielonością wokół i buduję z niej lepkie pałace, w których się duszę, ale w których i tak próbuję się chować. Przed czym? Otóż na przykład przed sławnymi współstudentkami. Jakieś zajęcia miałam choćby z Małgorzatą Halber, a inne z Anną Muchą. Jedna miała sweterek limonkowy z takiego mocherka z rękawkiem, trzy czwarte, a druga melandrzowy z kapturkiem na suwak. Z Royal Collection.

Wiem, bo go tam widziałam, kiedy przemknęłam się przez ten sklep w nadziei, że nikt nie zapyta, czy może w czymś pomóc. W sposób, który na pewno znaczy wypad obdartusie w żałosnych ciuchach z zieleniogórskiego lumpeksu. Chciałam mieć oba te sweterki. Tak strasznie ich chciałam. Ale może jeszcze bardziej chciałam znać tylu ludzi, co one. Dziewczyny, nie sweterki. I być tak odważna jak Anna Mucha, która zganiona za czapkę z daszkiem na zajęciach obdarzyła wszystkich wesołym uśmiechem i mocnym głosem odrzekła zaraz, zaraz, muszę tu wystąpić w obronie mojej czapki. Ja bym w tej sytuacji wstała, mnąc czapkę jak chłop pańszczyźniany przed panem dobrodziejem, a potem bym ją zjadła.