Niedoszli dyrygenci ptaków
Napisz do mnie, tak jak się mówi czasem do księżyca. Raz w miesiącu wybiorę list, na który odpowiedź może przydać się nam wszystkim. Nie musi być poważny, nie musi być głęboki – ale może też być niezwykle istotny i prawdziwy. Zawsze chciałam to robić: słuchać i myśleć o tym, co usłyszałam.Napisz do mnie, a może uda nam się przeżyć moment prawdziwej rozmowy: [email protected] Lewestam
Nie udało mi się spotkać jeszcze kogoś z podobną cechą, dlatego zastanawiam się, jak to jest tak nie analizować wszystkiego po sto razy. Jedyne, co w tym zamyśleniu mnie otrzeźwia, to myśl o odejściu najbliższych. Zdaję sobie sprawę, że to może być zbyt banalny temat, ale mam wrażenie, że taki sobie mail przyjmie wiele. Nawet i to. W każdym razie, miłego dnia. P. Drogi P. W dialogu Theaetet Platona Sokrates, który zawsze jest zwycięskim bohaterem tych dzieł, proponuje swojemu rozmówcy Theaetetowi teraz zróbmy w każdej duszy pewnego rodzaju gołębnik, w nim różnorodne ptaki.
Ważniejsza od posiadania jest możliwość użycia. Ktoś powinien był to powiedzieć mojej mamie, bo od zawsze zapycha sobie szafy hałdami starych ubrań, których jej szkoda wyrzucić, a których nigdy nie założy. Głównie dlatego, że nie sposób się do nich dokopać o poranku. Ty, drogi P, myślisz trochę po platońsku. Owszem, zdarza ci się częściej niż innym zapomnieć się w gołębich zabawach. Nie masz z tym problemu, jak rozumiem, ale wierzysz, że możesz nauczyć się wołać te bardziej przydatne gołębie. Poznać zaklęcia, które dadzą ci moc kontroli. Twojej niesfornej ptaszarni. Chcesz wysłać w nieznane gołębia niebieskie migdały, a przywołać gołębia ceny nieruchomości.
Chcesz uśpić ptaka piosenki Mariah Carey na każdą okazję, a zbudzić ptasią instrukcję naprawy pralki. Sądzisz, że istnieje jakaś moc panowania nad ptactwem ducha i że tę moc można posiąść, być może dzięki czyjejś radzie. Zwracasz się jednak po radę do niewłaściwej osoby, kochany P. Owa osoba, bowiem czyli ja, nie za bardzo wierzy w moc sterowania gołębiami. Nie sądzę, żebyśmy byli czarodziejami, którzy dyrygują ich lotami i gruchaniem, że stoimy w chmarze ptasiej i machamy różdżkami, jak jakieś zapamiętałe w swoich magicznych tańcach dumbledory. Bliższy od Platona jest mi od zawsze Daniel Dennett, filozof, który śmiał się z naszego przekonania, że jest w nas jakiś ktoś, kto ma władzę nad burdelem w naszej głowie.
Jak on myślę, że jesteśmy przede wszystkim obserwatorami ptaków, najczęściej dość bezradnymi w obliczu wzorców ich migracji. Leżymy sobie na plecach, patrząc w niebo naszych dusz, a tam ptasie stada tańczą. Czasem zrywamy się, bo chcemy jakiegoś dobrego ptaka przywołać, czasem jakiegoś złego zestrzelić. Ale nasze wołania i nasze strzały nie imają się tego żywego nieba, jakim jest nasza świadomość. I czasem najmniej spodziewany ptak sfrunie do nas i się przytuli, a inny, nie bójmy się tego powiedzieć, kraknie na nas i jeszcze osra. Drogi P., jedyne, co mogę Ci poradzić, to antidotum na problemy z ptaszarnią nie jest tresowanie gołębi, ale działanie.
Pokazano wszystkie 4 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Napisz do mnie, tak jak się mówi czasem do księżyca. Raz w miesiącu wybiorę list, na który odpowiedź może przydać się nam wszystkim. Nie musi być poważny, nie musi być głęboki – ale może też być niezwykle istotny i prawdziwy. Zawsze chciałam to robić: słuchać i myśleć o tym, co usłyszałam.
Napisz do mnie, a może uda nam się przeżyć moment prawdziwej rozmowy: [email protected]
Karolina Lewestam