Mentionsy Mentionsy
Pismo do słuchania
Pismo do słuchania

Korpomoloch: dramat w jednym akcie

05.08.2025 ·8 min 3 s

Napisz do mnie, tak jak się mówi czasem do księżyca. Raz w miesiącu wybiorę list, na który odpowiedź może przydać się nam wszystkim. Nie musi być poważny, nie musi być głęboki – ale może też być niezwykle istotny i prawdziwy. Zawsze chciałam to robić: słuchać i myśleć o tym, co usłyszałam.Napisz do mnie, a może uda nam się przeżyć moment prawdziwej rozmowy: [email protected] Lewestam

Magazyn Opinii. Karolina Lewestam. Rozmowy z K. Korpomoloch. Dramat w jednym akcie. Czytają Karolina Lewestam i Maciej Więckowski. Droga K. Nie dostałem awansu. Wiem, ludzie mają gorzej. Było ich jedenaścioro i spali w jeziorze. Ale ten tekst będzie o moim doświadczeniu z korpo. Czasami myślę, że jestem bezwartościowy. Nie zrozum mnie źle. Nie jako człowiek per se, bo nawet siebie lubię, tylko człowiek osadzony w kapitalistycznym kontekście. Pracuję w korpośrodowisku od kilku lat i nie mogę się wydostać z posady dla początkujących.

A może rzucić to w cholerę, bo najzwyczajniej nie umiem w korpo. Tylko kiedy tak trudno jest zrezygnować i zapuścić się w nieznane. Z pozdrowieniami, Korpoludek. To będzie sztuka w jednym akcie. Na scenie gabinet za biurkiem K. Na krześle Korpoludek. Korpoludek. K. Korpoludku, ależ oczywiście, że jesteś bezwartościowy. No nie całkowicie, nie przesadzajmy. Jakąś wartość może masz, ale na pewno znikomą. Całą resztę pożarł moloch. Słowieszcza muzyka.

Na scenę wbiega chór przerażających, obdartych i głodnych zjaw. Chór zjaw. Moloch, którego umysł to czysta maszyneria. Moloch, którego krew K. Próbuje uspokoić zjawy, krzycząc do nich wyluzujcie z tym Ginsbergiem, a one w końcu milkną i przyczajają się w różnych miejscach sceny. Bo widzisz, to jest tak. Gdybyś żył kilka wieków temu w niewielkiej wsi i zabrakłoby wody, to ty i twój kolega poszlibyście może wykuwać nowe źródło.

K. Patrzy zdziwiona na zjawy. To też Ginzberg napisał? No mniejsza. Także tak, korpoludku, z punktu widzenia molocha jesteś bezwartościowy. Ja też jestem bezwartościowa. Pan, pani, wszyscy jesteśmy. Nawet ten CEO w Lamborghini. Przydajemy się wyłącznie jako baterie w Matrixie. Korpoludek. K. Przestraszona. Nie, moloch nie ma krwi, ale automatycznie odrzuca nas, jak zły przeszczep, kiedy nie chcemy piąć się ku jego szczytom. Zostań. Pracuj jak umiesz najlepiej. Po prostu pamiętaj, że w korpo raczej nie znajdziesz sensu i kropka. Sens tylko w związkach z innymi ludźmi.

K. Nieco zawstydzona. Ta, no pewnie mógłbyś pisać. I to całkiem fajnie. Ale widzisz te obdarte i głodne zjawy skandujące poezję antykapitalistyczną? To nie zjawy. To właśnie dziennikarze, autorzy, pisarze. Oprócz Remigiusza Mroza, bo Moloch to zasadniczo właśnie mróz. Korpoludek patrzy na zjawy, które podbiegają do niego, prosząc o pieniądze. Kręci głową, odwraca się napięcie i biegnie w stronę szklanego wieżowca. Kurtyna. Felieton ukazał się w 72. numerze miesięcznika pismo Magazyn Opinii.

Pokazano wszystkie 5 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.