Drugi wspaniały świat

Magazyn Opinii Karolina Lewestam Rozmowy z K. Gnijąc na Redzie Czytają Karolina Lewestam i Magdalena Celmer Napisz do mnie, tak jak się mówi czasem do księżyca. Co miesiąc wybiorę list, na który odpowiedź może się przydać nam wszystkim. Nie musi być poważny, nie musi być głęboki, ale może też być niezwykle istotny i prawdziwy. Zawsze chciałam to robić, słuchać i myśleć o tym, co usłyszałam. Karolina Lewestam Droga K Nie napisałabym do ciebie, gdybym nie przeczytała wczoraj w onecie zwierzeń matki, której dorosła córka poszła na terapię.

Nie wiem, czego oczekuję od ciebie, ale piszę. Przyznam, że źle mi się o tym rozmawia z przyjaciółkami, bo wszystkie mają świetne stosunki z dziećmi, a ja im zazdroszczę. Sama. Droga sama. Kiedyś dużo żeglowałam po świecie. I wielokrotnie dochodziłam potem do wniosku, że nigdy później nie udało mi się zrobić już nic równie mądrego. Mądrość żaglowania polega bowiem na równowadze między portem a drogą. Oto po długiej drodze zawijasz do portu. Naprawiasz statek, zalepiasz dziury w burtach, wzmacniasz liny, kupujesz prowiant. I tak jest do czasu, kiedy trzeba na powrót wejść po trapie, wdrapać się na reję, postawić żagle.

Żaglowiec rusza. I nagle, zamiast naprawiać i zaopatrywać, płyniesz. Statek jako tako działa. Jeśli nie walnie o skałę, nie będziesz poprawiać ściegów na żaglach i wymieniać klepek w pokładzie. Myślisz o drodze, o tym, co trzeba zrobić, żeby iść naprzód, działać, dostać się do następnego portu. Zamiast eksplorować i badać i naprawiać, ciągniesz za liny, kreślisz po mapie i ruszasz sterem. Nie masz wrażenia sama, że podobnie jest z terapią? Że trzeba czasem wstąpić w głąb siebie, ale po to, żeby potem ruszyć dalej w życie? Że trzeba się naprawić, ale po to, żeby płynąć dalej? Droga sama, zawsze dla bezpieczeństwa zakładam, że każdy opis jest po trosze nieprawdziwy.