Beirut. Bo piękno istnieje

W okresie dorastania były to długie godziny jeżdżenia na desce w skateparku. Moi rodzice namawiali mnie, żebym dołączył do jakiejś drużyny sportowej. Chcieli, żebym zaczął bardziej socjalizować się z rówieśnikami. Ja jednak zawsze byłem wolnym duchem i reagowałem alergicznie na każdą próbę przekonania mnie do czegokolwiek. Nic się nie zmieniło, gdy dorosłem. Jest jakaś część mnie, która zawsze będzie nieusatysfakcjonowana. Zdaję sobie sprawę, że ucieczka to okropny mechanizm radzenia sobie ze światem. Mimo to nadal, co jakiś czas, nachodzi mnie myśl, że zmiana miejsca do życia lub kolejna podróż w poszukiwaniu inspiracji stanie się remedium na wszystkie problemy. W takich momentach chcę sobą potrząsnąć i powiedzieć, jesteś głodny czegoś, co nie istnieje.

Równocześnie mam świadomość, że gdybym nie rzucił szkoły i nie wyruszył w podróż po Europie, pewnie nie byłbym dziś tym, kim jestem. Gdybym nie zdecydował się na wyjazd z rodzinnego Santa Fe, mój debiutancki album Gułag Orkestar pewnie nigdy by nie powstał. Gdybym nie zamieszkał w Paryżu, nie byłoby The Flying Club Cup. A gdyby nie kilkumiesięczny pobyt na wyspie Hadsall w Norwegii tuż przed wybuchem pandemii, nie odtrząsnąłbym się z kryzysu po odwołanej trasie, ani nie odzyskałbym chęci do nagrywania piosenek. Wiem, że życie, które wybrałem, może wydawać się nieodpowiedzialne. Jest za to niewyczerpanym źródłem coraz to nowych bodźców. Bez nich nie byłoby muzyki. A w mojej apteczce to właśnie ona jako jedyna, niezależnie od okoliczności, zawsze przynosi mi ulgę.