Poznań 1956

Generał Burkomorowski, były naczelny wódz Polskich Sił Zbrojnych, były komendant główny AK, na wiecu w Chicago, lipiec 1956 roku. Spokojnie spano w ostatnich czasach w stolicach państw zachodnich, wierząc, a raczej łudząc się, że Rosja faktycznie zmieniła swą politykę, że w kraju niewolniczym powiał wiatr swobody i że problemy Wielu skłonnych było wierzyć, że drogą ewolucji, drogą pociągnięć dyplomatycznych da się wymanewrować lepszą przyszłość, a może nawet i niepodległość dla ujarzmionych dziś przez Rosję narodów.

Powiedzcie całemu światu, że strajkujemy, aby i u nas doszło wreszcie do jakiejś zmiany, aby i w Polsce można było żyć po ludzku. Wyrażali nie tylko pragnienia ludności Polski, ale także ukryte pragnienia ludności Czechosłowacji i Węgier, Rumunii i Niemiec Wschodnich. Wyrażali także dążenia olbrzymich, milionowych mas Związku Sowieckiego. Tych mas, które od lat kilkudziesięciu żyją w niedostatku, żyją w lęku i niepewności jutra, żyją w więzieniu. Pamiętajmy, że i tam nawet, w Rosji, ludzie pragnęliby uwolnić się od powszechnego ubóstwa, od propagandy i terroru. I dlatego przyjść może taki dzień, przyjść może nagle i nieoczekiwanie taka chwila, gdy i żołnierz Armii Czerwonej odmówi użycia swej broni przeciwko uciskanym i prześladowanym współbraciom, gdy poczuje, że łączy go z nimi wspólnota jednej, tej samej niedoli i niewoli.