Marian Hemar, czarodziej słowa – cz. 3
Po wojnie został w Londynie. Nie akceptował komunistycznej władzy nad Wisłą. „Moja gorąca miłość nie może pogodzić się z inną Polską, tylko tą najlepszą, najuczciwszą w świecie. Uczyli mnie tej miłości Słowacki, Żeromski i Piłsudski.” W PRL twórczość Hemara była objęta cenzurą. Wspominał Wojciech Młynarski: „Żeby przemycić jego piosenki, mówiło się np. że są to piosenki Tuwima”.
Rafał Chabielski i Andrzej Mietkowski kontynuują rozmowę o Marcinie Hemarze, podzielając się wspomnieniami i analizując jego rolę w kabaretach.
Włoda Majewska opowiada o swoich początkach w radzieckim studiu i jej roli w archiwizacji i reżyserowaniu kabaretek Mariana Hemara.
Rafał Chabielski i Andrzej Mietkowski omawiają strukturę kabaretów Hemara i ich wpływ na emigrację polską.
Włoda Majewska i Rafał Chabielski omawiają zagłuszanie programów RWE przez władze PRL i opowiadają o kolędzie Hemara o zagłuszaniu.
Rafał Chabielski i Andrzej Mietkowski omawiają strategie walki z zagłuszaniem przez RWE, w tym kolędę Hemara.
Podane nagranie kolendy Hemara o zagłuszaniu, wykorzystane przez RWE.
Rafał Chabielski i Andrzej Mietkowski omawiają listy Mariana Hemara do Mieczysława Grydza, jego relację z redakcją Wiadomości Londyńskich i wpływ na jego twórczość.
Marian Hemar wspomina o swoim wzorcu, Adolfie Nowoczyńsku, i jego wpływ na twórczość Hemara.
Zakończenie rozmowy i pożegnanie z audycją.
Hemar czyta swój wiersz „Człowiekiem starej daty”, mówiąc o swojej podróży z Lwowa do Wielkiej Brytanii i przysięgach, które nie jest w stanie spełnić.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.