Tata już nie wróci do domu

Ta praca jednak zmienia ludzi. Zmienia. Za dużo myślą o pracy, jednak przeżywają. To są różne widoki, różne sytuacje, ciągłe takie życie w stresie permanentnym, prawda? Cały czas. I to odczuwaliście też, prawda? Nie ukrywam, że też mówił o swoich problemach małżeńskich. Wynajął mieszkanie, pamiętam jak mówił, że klitkę 20 metrową, niedaleko gdzie mieszkały córki i wszystko robił, żeby mieć jak największy kontakt z tymi córeczkami. Pamiętam, że do pokoju córek w swoim mieszkaniu kupował wszystko w gwiazdki.

Ona poprosiła tych policjantów z załogi sektorowej będącej na miejscu, żeby potwierdzili, że to jest policjant. I ten policjant nie dość, że to potwierdził, to jeszcze powiedział, że to jest policjant Wydziału Wiadowcza Patrolowego Andrzej Strój. Nagle telefon, już nie pamiętam w tej chwili kto do nas zadzwonił i powiedział, że Strusiu dostał noże. Na początku niedowierzanie. Pracował u nas jeszcze jeden strażnik miejski o podobnym ksywce, myśleliśmy, że to strażnik miejski. No bo przecież jak Strusiu dostał noże, jak Strusiu jest na urlopie. Początkowe informacje jeszcze nie były potwierdzone, że to jest Andrzej. Nikt z nas nie wierzył w to, co się dzieje. To nie docierało do żadnego z nas. Do żadnej, do żadnego z nas.

Na koniec jeden z lekarzy po prostu powiedział, że mi podszedł do Andrzeja, tego ciała leżącego na tym stole i pokazał mi rany, rany po tym nożu. Tak naprawdę przez dłuższy okres czasu każdy z nas żył w takim poczuciu nie tylko nadziei, ale też pewności, że wszystko będzie dobrze. że Andrzej jest okoleczony, jest ranny, ale wszystko będzie okej. Za jakiś czas padła informacja, że legalne stwierdzili tylko na Andrzeja. Nie udało się go uratować. Nie. Gdzieś koło godziny 13-14 dostałem telefon od kolegi z dyżurki, że Strósiu nie żyje.