Bezdomność, uzależnienia, kryminał
Zgłoszenia do programu: [email protected]
To jest najważniejsze. I też nie tylko z tych nałogów. Ja też chciałbym porozmawiać z Tobą o nałogach, których nie widać. A takim nałogiem na pewno jest opinia społeczna. Strach przed tym, co o Tobie powiedzą, co o Tobie pomyślą. Bo to bardziej blokuje ludzi, uważam, to jest globalna choroba. To bardziej blokuje ludzi niż alkohol, niż narkotyki. Ktoś chciałby zmienić stanowisko pracy, ale się boi. Boi się, że mu się nie uda. Osoby przychylne powiedzą tak, spróbuj, proszę cię bardzo, ale mało jest takich osób przychylnych. Większość ludzi, która sama boi się strachu, tego co powiedzą inni, tego co mogą na jego temat ludzie szeptać dookoła albo co sobie myśleć, powiedzą do niego nie, to nie dla ciebie, nie próbuj.
Szedł po ulicy. A to po prostu chcieliście sobie przekopiować, rozumiem, film do rzeczywistości. Tak, mieliśmy próbę jakiejś, nie wiem, spejrajna taka po pijaku. Zrobiliśmy mu straszną krzywdę. Ja później poznałem tego chłopaka osobiście, przeprosiłem go i to się okazało, świetny chłopak. No i takie właśnie miałem fazy po alkoholu, w ogóle taka odklejka od rzeczywistości. To była pierwsza sprawa, gdzie mój wspólnik do tej akcji miał jakiś tam... Można powiedzieć z perspektywy teraz jakichś tam, nie wiem, odsiadek moich wszystkich śmieszny wyrok, no a ja dostałem, wiesz tam, 2 na 4 dozór policyjny, wiesz tam, musiałem się stawiać dwa razy w tygodniu na policji i od tego momentu się zaczęło. Ja później przez kilkanaście lat miałem kuratora, ja tutaj kurator to za mną chodził, jak ja już miałem dzieci, już miałem żonę, to on przychodził do domu i zakłócał mi niedzielne popołudnia, bo musiał ze mną wywiad przeprowadzić, nie?
21 lat, 22. Dobra, dzieci jak się rodziły, coś zmieniało to w twoim myśleniu w ogóle, czy cały czas byłeś takim po prostu durdowaty dosyć? No powiem ci, że już jako mąż, jako ojciec. Też miałem wyskoki. Też miałem gdzieś tam wyskoki i też znikałem. Tutaj gdzieś był po drodze okres separacji, później zeszliśmy się. Urodził się drugi syn. No ale to chwila moment było normalności i po bandzie. No nieprzewidywalny byłem. Sam dla siebie nawet. Gdzie już nawet... Wiesz jak to jest, jak alkoholik się budzi rano i mówi sobie nigdy więcej. To mówi bardzo szczerze. Naprawdę tego chce. Wiem, bo to miałem setki razy. Ale jeden bodziec jakiś, jakiś kumpel z świartką, z czymkolwiek.
I już mu nie współczujesz, tylko mu troszeczkę obrzydzenie cię bierze nawet. Ale to teraz trzeba się zastanowić, kto normalny, nawet nienormalny, by wybrał sobie takie życie. Nikt. Coś się stało po prostu, coś się zadziało gdzieś po drodze, coś nie pykło. Mogło się coś takiego stać w rodzinie wydarzyć, że ktoś się załamał, odeszła bliska osoba, zaczął pić, bo nie mógł sobie z emocjami poradzić. I ciąg tych zdarzeń doprowadził go do miejsca, w którym jest teraz, czyli w miejscu bezradności. Do mnie należy teraz, jako do osoby, która z tego wyszła i która wie, co ten drugi czuje, do mnie należy pomóc mu się dźwignąć i pokazać, że można. Bo ten stan jest chwilowy. Chwilowy jest ten stan. Wystarczy wziąć się za siebie parę tygodni.
Początek jest, wiadomo, trzeba przejść jeszcze ten okres jakiegoś tam... Tej agresji, tego użalania się nad sobą, później jakiś tam okres jakiegoś roszczeniowca się pokazuje w umyśle takiej osoby, która wychodzi z uzależnienia, no ale później jak się w końcu już oddechnie, jak już się wie, że jest się na prostej, no to zaczyna się właśnie to fajne. Trzeba wtedy też odbudować tą relację. Pozałatwiać te sprawy niepozałatwiane. Nie ma co przed tym uciekać. Trzeba to dopiąć. Ja też sobie załatwiłem sprawy wszystkie moje, gdzieś tam prawne, gdzie tylko mogłem. Gdzieś tam jak komuś zaszkodziłem, to starałem się to naprawić.
Nic. Bo nic dobrego z tego nie wynika. Na pewno. Bo jedni mogą mieć tą tolerancję. Mogą wypić sobie dwa, trzy piwa dziennie i tak mogą żyć przez całe lata. Ale drugi, tak jak ja, może spróbować raz i nie chcieć o tym zapomnieć już. No ja zapomniałem. Na chwilę obecną ja już w ogóle nawet nie myślę o alkoholu. Ja wchodzę do sklepu, ja nie myślę o tym, że gdzieś tam na półce stoi alkohol. To dla mnie problem już po prostu na dzień dzisiejszy nie istnieje. Prowadzę firmę budowlaną, gdzieś tam dostałem whisky od inwestora. To whisky stało półtora roku u mnie w domu. Ale przyjąłeś? Przyjąłem to whisky, dlaczego miałbym nie przyjąć? Jestem normalnym człowiekiem, uwolnionym od problemu. Była zima, źle się czułem, żona podała mi herbatę z odrobiną whisky i wypiłem.
Nie mam żadnych ciągot. Wręcz mnie to obrzydza większa ilość. Po prostu fizycznie ja już nie mogę. Organizm tak to od tego odwykł, a umysł tak od stanu upojenia, że dla mnie to jest obrzydliwe. Tak samo jak zapach papierosów, bo też paliłem jak smok, jak piłem, a piłem cały czas, to cały czas paliłem. Jest teraz dla mnie zapach denerwujący, przeszkadza mi to bardzo. No i tak to się po prostu pozmieniało u mnie w głowie. Ale najbardziej jestem zadowolony ze zmian, jakie się zrobiły w moim sercu. Czekaj, zostawmy sobie zmiany jeszcze na za chwilę, bo chciałem się z tego więzienia wrócić. Bo ten wyrok, na ile trafiłeś? Ten pierwszy to ja byłem pół roku. Pół roku. No i dobra, to jest pierwszy wyrok, który ty dostałeś bez żadnych zawiasów. Nie, nie, nie. I wiesz, że pójdziesz siedzieć. Pierwszy wyrok, jaki dostałem.
W życiu fundacja na taką osobę nie wyłoży pieniędzy, bo on przyjdzie, daj mi, bo ja chcę. Do roboty się wejść. Proste. O to chodzi. Postawić kogoś w takim miejscu, że zacznie działać. To inna sprawa jest oczywiście z osobami niepełnosprawnymi. No sam pewnych rzeczy taka osoba nie może wykonać. Fundacja Dźwiękoszczelni powstała niedawno całkiem, bo w lipcu tego roku. Ale już we wrześniu, już praktycznie trzy dni czy cztery po tym, jak dostaliśmy już odpowiedź z KRS-u, zrobiliśmy pierwszą część festiwalu muzycznego dla Ani, to jest dziewczyna z porażeniem czterokończynowym, która porusza się na wózku inwalidzkim. Zbudowaliśmy jej windę.
Mieszkanie wyremontowaliśmy pewnemu człowiekowi, który poświęcił swoje życie innym. Nie będę podawał nazwiska, bo sobie tego nie życzy. Nie podam też nazwiska sponsorów, którzy się w to zaangażowali, bo też nie chcą pchać się na afisz. Bardzo docenię taką postawę. Też organizujemy wspólnie z procą koncerty charytatywne. Często jeździmy na nie. Jesteśmy zapraszani też przez PCPR na różne takie eventy, gdzie ja wychodzę, mówię o sobie, mówię kim byłem, kim jestem teraz. Jest to przeplatane muzyką. Wczoraj u nas w Wałbrzychu był piknik ekonomii społecznej. Też tam graliśmy jako zespół PROS-a. Byliśmy też jako jedna z 15 fundacji tam na miejscu, żeby opowiadać Wałbrzyszanom o tym, co robimy, czym się zajmujemy.
Pokazano wszystkie 9 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Zgłoszenia do programu: [email protected]