Ścieżki miłości. Romy Schneider i Alan Delon

Racontez-moi. Oh, c'est inutile. Vous ne pourriez pas me comprendre. Po zakończeniu zdjęć Romi nie wraca do Niemiec, przebukowuje bilet i ku wściekłości i matki i ojczyma ląduje w Paryżu. A ściślej mówiąc, w ramionach Alana Delona. Stanowią przepiękną, idealną parę. Romi jest zakochana po uszy i zawsze będzie mówiła, że jest to największa miłość jej życia. Ona stawia tutaj wszystko na jedną kartę. Zrywa z rodzicami. Zrywa z karierą filmową, bo we Francji nie ma szans na to, żeby zagrać w filmie, gdyż nie zna na tyle francuskiego.

Jedna z nich zachodzi w ciążę. Romi to jakoś przełknęła, Alana Delon nigdy nie uznał tego pierwszego swojego dziecka, które wychowywała jego matka, czyli babcia, dzieciaka. Mimo tych zawirowań erotyczno-miłosnych ze strony Delona ich romans trwa. I w pewnym momencie na przystojnego chłopaka zwraca uwagę Luciano Visconti, który nigdy nie krył swojego homoseksualizmu. I dochodzi do tego, co nieuniknione w przypadku Viscontiego, który ma ogromne pieniądze i ogromny czar.

No, stają się przez jakiś okres czasu parą i Visconti angażuje Delona do filmu Rocco i jego Bracia, Romi jest zazdrosna i jak Alan przebywa we Włoszech, spotykając się bez przerwy w Rzymie z Viscontim, ona pewnego dnia robi mu niespodziankę i przyjeżdża, przyjeżdża na swoje szczęście, bo Visconti zwraca na nią uwagę, proponuje parze udział w sztuce teatralnej. Gdzie mają zagrać wspólnie rodzeństwo, które łączy stosunek kazirodczy?

W karierze Delona. Delon zaczyna otrzymywać bardzo już intratne propozycje i na planie jednego z filmów poznaje drugorzędną aktoreczkę, w której się zakochuje. Romy w tym czasie kręci film w Hollywood. I gdy wraca do domu, do ich wspólnego mieszkania, zastaje bukiet czarnych róż i kartkę napisaną odręcznie przez Delona. Jestem w Meksyku z Natalii. Natalii jest w ciąży. Pobieramy się. Kto spada na nią jak grom z jasnego nieba?

Ona wszak nie potrafi bez niego żyć. Podejmuje pierwszą próbę samobójstwa. Udaje ją się uratować. Rzuca się w wir pracy, bo wie, że to jest dla niej ratunek. Wraca do Niemiec i tam poznaje swojego przyszłego męża, starszego od niej o lat czternaście, Harrego Meyena. Jest całkowitym przeciwieństwem Delona, jest bardzo opiekuńczy. No i nagle, ni z gruchy, ni z pietruchy, po pięciu latach od rozstania telefon Delona, że ma dla niej propozycję, kręci film Basen i żeby ona mu w tym filmie partnerowała.

Potem powie, że była to jego największa miłość życia, z którą się obszedł nieszczególnie, którą bardzo skrzywdził. Pisze taki cudowny, otwarty list, ile to... Dla niego znaczyła i kończy to słowami, teraz to ty odeszłaś i odeszłaś na długo, odeszłaś nie na zawsze, bo kiedyś się spotkamy. 42 lata po jej śmierci pożegnano Alana Delona. Jego pogrzeb odbył się 24 sierpnia 2024 roku. Na ceremonię zaproszono tylko 40 żałobników.