Ścieżki miłości. James Joyce

Nie wiadomo, jak długo Joyce trwoniłby bezużytecznie czas w Irlandii. Kto wie, może byłby zapijaczonym, nieudanym pisarzem, który marzy o twórczości, ale z braku możliwości stacza się coraz bardziej. Spotkał Norę Barnacle w 1904 roku. Była pokojówką jednego z dublińskich hotelików. No i od tego się zaczęło. Pierwsze spotkanie to była zaczepka. Joyce ją spotkał na ulicy i po prostu zaczepił Norę w ramach takiego ulicznego podrywu, tak można powiedzieć. Nora się odcięła. Odcięła się energicznie, błyskotliwie, odpowiedziała zaczepką i to musiało Joyce'a zafascynować. Było to 10 czerwca. Joyce umówił się z dziewczyną na spotkanie, na które jednak Nora nie przyszła.

Potkali się dopiero na statku, a zatem można by powiedzieć, że Joyce wbrew odwadze swoich powieści, swobodzie obyczajowej, która tam panuje, czy też przeciwnie, gorsecie obyczajowym, który wykpiwa bezlitośnie, sam mocno mu podlegał. Wstydził się nory najnormalniej na świecie. Ale potem, kiedy żyli już razem, nigdy nie udawał, że jest ona kimś innym niż żoną czy najbliższą towarzyszką jego życia. Choć czasem publicznie wypowiadał się o jej skromnych możliwościach intelektualnych, to na przykład mówił żartem, że choć niewiele rozumie z tego co pisze, to świetnie potrafi rodzić dzieci. Kochanie, koniecznie daj pannie Marfy ten dragoński gorset. Po co nosisz te przeklęte rzeczy?