Ścieżki miłości. Ada i Aleks

Nazywam się Szanon Maldonado i jestem założycielką Yowie, sklepu z upominkami inspirowanego sztuką i rękodziełem. Wybrałam Shopify, ponieważ na tle konkurencji była to jedna z najbardziej przyjaznych dla użytkownika opcji. Zależało mi na poznaniu odpowiedzi na pytanie, gdzie będziemy w przyszłości. Wszystkie narzędzia potrzebne do analizy sprzedaży, na przykład do planowania zapasów, są dostępne bezpośrednio na pulpicie. Uruchom darmową wersję próbną na Shopify.com. Ścieżki miłości Cichy duet Ada i Aleks Kacowie

Dzisiaj chciałam opowiedzieć o niesamowitej parze z bardzo wielu powodów niesamowitej, ale zacznijmy od imion i nazwiska. Aleks i Ada Katz. Zacznę od tego, żeby podkreślić, co jest niesamowitego. Otóż Aleks Katz w lipcu przyszłego roku, czyli roku 2027, skończy 100 lat, czego mu życzymy. Jego żona Ada Katz dzisiaj ma lat 98, 100 lat skończy w 2028 roku. A więc mówimy o bardzo dojrzałych osobach. Rzadko nam się zdarza tutaj opowiadać o osobach, które nadal żyją. I to jest pierwsza cecha.

Jest to o tyle ważne, że Aleks w takim środowisku po prostu był wychowany, a mieszkali na przedmieściach znanej pewnie wielu dzielnicy Queens w Nowym Jorku. Aleks malował od najwcześniejszych lat, aczkolwiek jak był dzieckiem wcale nie myślał o tym, kim tak naprawdę zostanie. I ukończył taką dość prestiżową szkołę, która się nazywała Skolhegan School of Painting and Sculpture, czyli szkoła malarstwa i rzeźby. I malował, jak to się ładnie mówi, z natury. I teraz, kim była Ada? Ada Katz, czyli tak naprawdę Ada del Moro. Pochodziła również z rodziny imigrantów, tym razem włoskich imigrantów.

Znowu jest to dość ważna cecha, z tego względu, że była brunetką o bardzo wyrazistych, mocno zarysowanych oczach. Jest to ważne, dlatego że potem znajduje to wyraz w twórczości Aleksandra. Mama była szwaczką, albo inaczej krawcową, co miało pewne znaczenie, ponieważ przez długie lata szyła ubranie dla Ady i Adzie do dzisiaj towarzyszy w jakimś tam sensie moda i moda jest dla niej istotna i ważna i nawet niektórzy mówią, że obserwując portrety Ady można również śledzić przemiany mody. Ojciec Ady był zacerem. Co charakteryzuje Adę? Ada uważana była w Nowym Jorku za absolutną piękność.

Ze względu na pewną surowość jej urody, bardzo ciemne włosy, bardzo mocne, wyraziste Oczy i bardzo wyraźne usta, które miała zwyczaj i ma do dzisiaj podkreślanie czerwoną szminką. Właśnie, żeby jakby podkreślić te walory, jeśli chodzi o jej twarz. Kim była Ada? Ada była wybitną biolożką. Zainteresowała się badaniem genetycznym raka. Dostała stypendium, dzięki któremu na przykład Wyjechała do Mediolanu, by tam w odpowiednim instytucie poznawać różnego rodzaju metody analizy przyczyn powstawania raka, głównie te genetyczne i rozpoczęła karierę naukową w takim dość znanym i dość ważnym instytucie biologicznym, który się nazywał Sloan Kettering, który zajmował się właśnie badaniem raka.

I to wówczas powstał pierwszy portret Ady, zatytułowany Ada w czarnym swetrze. Zanim Aleks poznał Adę, miał pierwszą żonę, również artystkę, Jeanne Cohen, z którą był 6 lat. Rozwiódł się w 1956 roku, mówię o tym dlatego, że dopiero w rok później poznał Adę. Gdzie ją poznał? Poznał ją na wernisażu i ona jego zahipnotyzowała swoją postawą, swoją elegancją może to należałoby powiedzieć. Ona również podczas tego wydarzenia zastygła siedząc na krześle I sama potem mówiła, że to było zmysłowe doświadczenie.

Ona wiedziała, że ktoś na nią patrzy, nie wiedziała kto to jest, ale zastygła. A on po prostu również zastygł patrząc na nią. No i potem to takie zmysłowe doświadczenie towarzyszy im całe życie, bo całe życie tworzą razem. Bardzo szybko się pobrali. Pierwszą randkę mieli, jako pewną ciekawostkę, idąc na koncert Billie Holiday. Czyli znakomitej wykonawczyni, a w trzy miesiące po tym koncercie pobrali się i do dzisiaj są po prostu razem. Ada po urodzeniu Wincenta zdecydowała się porzucić karierę naukową, nie dlatego, żeby się poświęcić, bo to jest ostatnia rzecz, którą ona by wykonywała, tylko dlatego, że chciała być muzą na pełny etat.

Czyli z pełną świadomością chciała być modelką, ale tak jak powiedziałam wcześniej, będąc partnerką w procesie tworzenia, a nie tylko pewnym przedmiotem. I teraz, co jest charakterystyczne, dla ich związku również. Aleks nigdy nie namalował Ady nago. Nigdy. Ona zawsze jest ubrana, zawsze jest pewien dystans między nią a... Widzem jej portrety są jakby odbiciem także epoki, w której żyli i na przykład można zobaczyć portrety z lat sześćdziesiątych, gdzie Ada swoim strojem trochę przypomina Jacqueline Kennedy, bo ma na głowie charakterystyczny dla Jacqueline, czyli żony prezydenta, toczek.

Więc dlatego mówi się, że czasami patrząc na te portrety widać jak zmienia się moda, ale to nie jest moda taka jakaś wybuchowa. To jest bardzo stonowana, bardzo elegancka moda i co sam Aleks podkreśla, jak również w charakterystykach krytyków sztuki można znaleźć, że Ada na wszystkich portretach jest po prostu kobietą z klasą. Ma bardzo określoną klasę. I teraz dlaczego nie malował Ady Nagą? Po pierwsze dlatego, że nigdy modeli swoich, a Ada nie była jedyną jego modelką, nie traktował przedmiotowo. Dla niego model lub modelka to są ludzie, to są osoby, to są jednostki i on maluje tylko to, co widzi,

I daje modelom prawo do tego, żeby ukryć to, co prywatne. A więc nawet jak popatrzymy na portrety Ady, bo ich jest najwięcej, to on nie oddaje jakiejś głębi psychologicznej. On nie chce, żebyśmy się doszukiwali, żebyśmy spekulowali co ta Ada mówi. Jak patrzymy na te portrety, to mamy takie wrażenie, że ona ma ciągle tę samą minę, ten sam wyraz twarzy, a zmienia się tylko to, co jest wokół niej. Tam jest chłód emocjonalny, tam nie ma erotycznej zmysłowości, tam nie ma czegoś, czego czasami odczekujemy od sztuki, żeby to aż buchało pewną namiętnością. Nie ma żadnej namiętności. Jest czysta, zmysłowa elegancja.

To widzimy na 250 portretach Ady. Tyle ich Aleks namalował. Może trochę więcej, może trochę mniej, ale najważniejsza jest ta jedyna kobieta w różnych odsłonach – Ada. I może malując ją, myślał podobnie jak Antoine de Saint-Exupéry. Miłość nie polega na tym, aby wzajemnie sobie się przyglądać, lecz aby patrzeć razem w tym samym kierunku. Jaka była miłość między nimi? Otóż oni byli wierni sobie od początku do końca. Nie znajdziemy w żadnych relacjach, w żadnych opisach, w żadnych mediach, nawet społecznościowych, a oboje mają Instagrama.

Ada nie była zamknięta w domu, broń Panie Boże. Ada jeszcze w latach 60-tych przeprowadzała wywiady z artystami nowojorskimi tworzącymi spółdzielnie artystyczne. Przeprowadziła 8 takich bardzo pogłębionych wywiadów, które ukazały się w 2014 roku i ta książka jej uchodzi za najcenniejszą dokumentację tego, jakie było życie artystyczne w Nowym Jorku w latach 60-tych. Co więcej, w 1979 roku wspólnie z przyjaciółmi założyła teatr, który się nazywał Eye and Ear Theatre, który działał do 1996 roku, który łączył w sobie sztukę wizualną, sztuki plastyczne z teatrem, który był znakomitą platformą spotykania się młodych twórców.

Były ich tysiące. Ada była malowana ciągle, ale oprócz tego malował obrazy, które sprzedawały się bardzo dobrze. Ostatnio błękitna parasolka została wylicytowana za ponad 3 miliony funtów. The Red Band za 2,5 miliona funtów. Wschodnie wnętrze za 2 miliony funtów, a styczeń za 1,3 miliona funtów. Otóż ich życie absolutnie nie było nudne albo inaczej. Oni nigdy nie mówili, że są sobą znudzeni. Aleks podkreśla bardzo mocno, że dla niego jeden człowiek, Ada, może być niewyczerpanym źródłem inspiracji.

Teraz te trzy słowa to jest cytat z jednego z jego wywiadów. Czyli jedna osoba, jedna postać, w tym wypadku jest Ada, Przez ponad 60 lat jest źródłem inspiracji do twórczości i jest źródłem inspiracji do po prostu zwykłej codzienności. Ada z kolei mówi, z malowania zrobiliśmy nasze wspólne życie. Czyli ona nie czuła się przedmiotem, tak jak wiele modelek wielu znanych artystów. Ona czuła się partnerką aktu Tworzenia, malowanie to nasze wspólne życie. Ona jako bohaterka tworzyła pewną platformę, a on po prostu mając umiejętności malował. A więc miłość jest to pełna, niczym nie skrępowana.

Może jeszcze tak podsumowując, mogę zacytować to, co mówi Aleks o tym związku. Malowanie dla mnie to cichy duet z Adą. Są razem od przeszło 69 lat, czyli przeżyli ze sobą około 25195 dni i tyleż nocy. I ciągle powtarzają, że dla nich ich miłość jest najważniejsza.