Podcast SAMIEC BETA bawi i uczy. Dzisiaj: PSYCHOONKOLOGIA
Podcast SAMIEC BETA bawi i uczy. Dzisiaj: PSYCHOONKOLOGIA. Co to? Czym jest rak, czyli choroba nowotworowa? To nie wyrok. Psychologia wspiera leczenie. Działania psychologiczne to podstawa walki z rakiem. Gościnnie: Aleksandra Dryzner. Na nowy odcinek podkastu zapraszają Mateusz Płocha i Szymon Żurawski.***Audio: @vodecki Montaż: Hubert***Partnerem odcinka jest Onkofundacja Alivia. Tutaj mojej wesprzeć ich działalność: https://alivia.org.pl/wspieraj/#współpracabarterowa***Materiał zawiera lokowanie reklamowe filmu "Kraina Czerwonych Gór" (dystrybutor Shipsboy).#wspolpracareklamowa ***Podobają ci się nasze treści? Wesprzyj nas!Jednorazowe wsparcie: https://suppi.pl/samiecbetaDołącz do Patronów na: https://patronite.pl/samiecbeta
Ja bym się ucieszyła bardzo, ale nie wiem. Strach też z drugiej strony powoduje, że my też nie idziemy na badania. Jak dużo rzeczy musisz odkłamywać w kontekście tego, co ludzie wyczytają w internecie na przykład? Ego lekarzy jest bardzo wysokie i kruche. Rak to jest jedną z takich chorób, których boimy się najbardziej. Dzieeeń dobry! Witam w kolejnym odcinku podcastu SAMIEC BETA. Dzisiaj wyjątkowy odcinek. Mam nadzieję, że moja energia za chwilę nie zjedzie w dół. Słuchajcie, dzisiaj będziemy rozmawiać o raku. Jest! Tak jest! W końcu! Doczekaliście się. Wszystkie te komentarze. Kiedy będzie coś o onkologii? To dzisiaj. Jest z nami psychoonkolożka Aleksandra Dryzner. Dzień dobry. Dzień dobry. Dzień dobry. No dobra, no to Ola, duże oczekiwania wobec ciebie, bo to musi być luźny odcinek o raku.
O moim wąsie. Tak. Dobra, może pytanie ogólne. Czym się zajmuje w ogóle psychoonkolożka? Ja wiem, ale... Ale może ktoś nie wie. Psycho-onkolożka zajmuje się głównie pracą z pacjentami onkologicznymi albo z ich bliskimi. To jest taki psycholog dla po prostu pacjentów onkologicznych albo ich bliskich i przepracowujemy chorobę. Ja się spotykam z ludźmi na bardzo różnych etapach. Już od samej diagnozy, w trakcie leczenia, po leczeniu, wiele lat po leczeniu, przy wznowach. To są różne momenty. Ze wszystkich pytań, które mam, mam jedno. Skąd u ciebie wzięło się to, że ze wszystkich dziedzin, którymi może się... Psychologia sportu, może być taka psychologia, akurat ta psychoonkologia.
No i na przykład dla mnie to była wartość, że ona właśnie potrafi mnie zrozumieć i potrafi, no jak ja jej opowiadam rzeczy, które dla osób, które nie mają takiego doświadczenia mogą się wydawać jakieś błahe, głupie albo jakieś. No to tutaj miałem coś takiego, że ta osoba po drugiej stronie mnie rozumie raczej, ale jak rozmawiałem ze znajomymi i o tym mówiłem, że właśnie taka jest sytuacja, no to część osób właśnie miało to, że chyba by się czuła niepewnie z osobą, która jest po kryzysie zdrowia psychicznego i sama się tym zajmuje. No u ciebie jest trochę to inaczej, no bo to nie jest, że to jest choroba ciała, tak? Ale czy właśnie, czy rak to jest właśnie choroba tylko i wyłącznie ciała?
Super, bardzo wesoło. Także ja rozumiem, że musimy te takie super rozrywkowe takimi tematami, które nie są rozrywkowe może. Tematy bardzo bliskie akurat, bo ja mama była chora na właśnie raka piersi. U nas było w ogóle takie combo w rodzinie, tutaj osoby słuchające wiedzą, że u mnie tata miał diagnozę SLA, mama miała diagnozę raka, to było w jednym roku, więc mieli bardzo wesoły rok, zresztą cała rodzina. Na szczęście, znaczy i właśnie w tym nieszczęściu trochę, jakby to, że oni obydwoje byli chorzy, Trochę ułatwiało pewne rzeczy, że takie wzajemne zrozumienie tego, że ty wiesz jak to jest, też jesteś chory, też jestem chora.
Trochę inaczej patrzeć na tą chorobę, dlatego że chyba rak to jest jedną z takich chorób, których boimy się najbardziej. Mimo że częściej gdzieś tam ludzie umierają na zawały, udary i tak dalej, to my się tego nie boimy zazwyczaj na co dzień. Ale jak coś już się dzieje onkologicznego, no to jest masakra, nie? Więc to nam trochę pozwala odrzucić to wszystko jakby co chłoniemy na temat raka z kultury, społeczeństwa i tak dalej. No bo mamy jakiś taki przykład tak, że wiemy, że to może wyglądać tak i tak, że nie musi jakby tak źle wyglądać, więc w pewien sposób tak. Ale też uważam, że przeskoczenie tych faz byłoby dla nas niedobre.
To trochę się musi wydarzyć w jakiejś określonej kolejności, żeby na koniec przyszła akceptacja tego, co by się wydarzyło. Bo bez takich elementów ogromnego smutku, złości, wkurzenia, nie mówiąc gorzej, to jest wszystko potrzebne po to, żeby w którymś momencie Jakoś to zintegrować, to wydarzenie, jakoś się przystosować do tych zmian w życiu i tak dalej, czyli zaadaptać. I dopiero na samym końcu gdzieś może być jakaś taka akceptacja tego wydarzenia. Bez tych wcześniejszych faz, czyli bez takiego stróbka, który nam się robi, wiecie, cały czas. Trochę by to było niemożliwe. A tutaj pytanie, no bo na pewno masz swoje przemyślenia na ten temat. Dlaczego akurat właśnie rak? Bo wymieniłaś ileś powodów, dla których umieramy częściej.
No nie chcę wam tutaj zdradzić więcej, ale jeżeli szukacie takiego, wiecie, mądrego, dobrego filmu, Do obejrzenia. No to Kraina Czerwonych Gór to jest coś dla Was. Oryginalny tytuł Le Infant Rouge. Akcja się dzieje w Tunezji. Ten film to jest koprodukcja. Też między innymi Polska maczała palce w tym filmie, bo jest polski operator Wojciech Staroń, którego możecie znać z takich filmów jak Papusza na przykład. Jeżeli szukacie mocnego, czegoś w kinie, takiego świeżego, nowego, no to Kraina Czerwonych Gór to jest coś dla Was i wracamy do odcinka. To prawda, no bo z tego co wiem, no to wiele rzeczy się zmieniło, jeśli chodzi o leczenie raka. Wiadomo, rak ma różne wymiary i mogą być różne rodzaje raka, ale no sytuacja chyba jest o wiele lepsza pod wieloma względami, niż była jeszcze na przykład 20 lat temu, tak?
Jeżeli ktoś do Ciebie przychodzi i słyszysz, że żona mi kazała albo coś, to co sobie myślisz? Będzie najgorsza sesja, ona będzie ciągnęła za język. To jest jakieś wyzwanie dla mnie, ja dosyć lubię wyzwania, więc ja się cieszę jak potem się okazuje, że potem ten pacjent z własnej inicjatywy się umawia i to jest super. Rzeczywiście raczej mężczyźni rzadko kiedy się umawiają z własnej inicjatywy, więc mam czasami takie A przychodzą z żonami czasami, czy nie? Nie, raczej nie. Miałam też z parami. Jeżeli dwie osoby takie są mocno też w to zaangażowane, to tak.
Ale raczej indywidualne, bo Dla mnie to ma być taka przestrzeń rzeczywiście dla tego pacjenta, że on mi może powiedzieć to, czego nie chce powiedzieć na przykład żonie. Bo trochę tak jest w tym raku, że każdy siebie przed czymś chroni. Że osoba chora nie chce obciążać swoją chorobą najbliższych, więc część tych lęków zatrzymuje dla siebie i to ciąży mocno. I z drugiej strony jest to samo, że ta osoba wspierająca No też ma te lęki, ale też nie chcę ich powiedzieć głośno, bo też chcę chronić już tę pacjentkę, tego pacjenta, no bo on ma wystarczająco ciężko. De facto boją się tego samego dokładnie, tylko każdy w swoim kąciku.
I jest miejsce na nadzieję, na optymizm, na to, że jak jest lepiej. Oba te stany są jakby potrzebne i to jest trochę takie wahadło, raz tak, raz tak. Dążymy oczywiście i na różnych etapach różnego jest częściej. Oczywiście dążymy do tego, Żeby częściej to była ta nadzieja i ten optymizm i jakaś taka normalność tej nienormalnej sytuacji, a mniej tych. Dlatego ja jakby nad tym pracuję, ale dla mnie to też nie jest dobrze, jak pacjent właśnie nie pokazuje tych emocji i nie mówi o tych trudnościach. No bo to w którymś momencie gdzieś tam wyjdzie. A jak my w takim razie, jeżeli mamy kogoś w swoim otoczeniu, kto choruje, co nam byś doradził, jak rozmawiać z taką osobą w ogóle?
To znaczy... Jak możemy jej uczyć wsparcia, może w ten sposób? Tak. Tak, żeby nie obrażać jej, ani nie mówić jakichś głupot. Na pewno odzywając się i nawet mówiąc jakieś głupoty niż nie odzywając się, bo nie wiemy co powiedzieć, to jest pierwsza. Generalnie trzeba mieć trochę też w sobie takiego luzu, że kurde, no to jest dla każdego taka nowa sytuacja, nie? Dla was jest nowa sytuacja, ktoś bliski od was, z waszych znajomych, rodziny choruje. Dla tej osoby chorującej to też jest nowa sytuacja i jest tutaj naprawdę dużo miejsca na to, żeby popełniać błędy. I nawet coś walnąć i tak dalej i się zorientować, że może to było nie okej, ale można powiedzieć, kurde, nie przemyślałem tego, nie wiem, jak ty to odebrałeś.
Ona naprawdę czasami nie miała sił. I właśnie mieli jakieś chyba ogrodnika i on tak, nie wiem, był z Ukrainy czy skądś i on tak śmiesznie o niej powiedział, że pamiętam, Nie, niepełnosprawna, już jakby nie pamiętam, sorry, to by było dowcipne, ale niestety. Natomiast oni to przychwycili i jak jej było głupio poprosić tego męża, to ona jakby przytaczało, no dzisiaj jestem taka, tak? I to był ich taki język jakby w tym, nie? I to było dla nich bardzo, bardzo dobre, że oni znaleźli taki swój język w tym. Ja tutaj tylko dodam, że partnerem dzisiejszego odcinka jest Onkofundacja Alivia i Mateusz. Oprócz tego, że zbadamy sobie dupę, zbadamy sobie też siusiaczki, bo listopad jest miesiącem świadomości męskich nowotworów i tutaj nie chcę nikogo straszyć, ale 3 na 10 mężczyzn zachoruje na nowotwór męskich narządów moczowo-płciowych.
Może źle zacznę. Najpierw zacznę od takich cech, które mam naokoło siebie. Ja mam bardzo fajne, szczęśliwe życie. Dzień dobry. Ja mam z czego czerpać, żeby być wsparciem dla innych, ale zrozumiałam to, musiałam bardzo szybko jakby to zrozumieć, bo mnie zanim podjęłam się tej pracy, mnie otoczało bardzo dużo tego raka i tak, bo ja byłam na tych forach, o których mówiłam i ja żegnałam swoje koleżanki bliższe, dalsze.
Tylko właśnie dla mnie to musi być... Psychonkolożka. To powiedz może czym jest superwizja, bo może nie każdy... To jest jakby przegadanie jakiegoś przypadku, który był dla nas na przykład wyzwaniem, czy te interwencje były dobre, ale też trochę złapanie takiego dystansu, żeby ktoś inny spojrzał na to i żeby móc też wyrazić to, że to było dla nas po prostu też ciężkie jako ludzi, bo nie da się być w tym zawodzie robotem. Trzeba też dużo dawać od siebie Dobrych, dobrych emocji. No i trzeba dbać, żeby to źródełko się nie wyczerpało, nie? Więc ja jakby mam, ja mam duże zasilanie tego, tego źródła tak naturalnie.
I dla mnie to jest właśnie ciekawe, jak sobie taki stand-uper z tym radzi. Oni to mają ograne wszystko. Akurat jeśli chodzi o impro, to mam tak, że mnie nie stresuje już w ogóle. Że raczej jest tak, że jeszcze improwizacja jest specyficzna, bo ja mam tam poczucie, że z racji tego, że ja niczego nie jestem w stanie zapomnieć, to nie jestem w stanie też niczego... A stand-up? No też jakoś strasznie. Jakoś tak po tych latach na scenie to już nie jest aż takie stresujące. Chociaż kurczę ostatnio, jak właśnie byłem jak na stand-upie, jak byłeś na roastie, no to przeżyłeś, że tam jeden żart ci nie wszedł, a na impro już tak nie słyszałem nigdy, żebyś tak zrobił. Tak, tak, tak, to prawda. W sensie jak kończy się impro i Mateusz schodzi, to od razu tak jakby, tak jakby się nic nie wydarzyło, a po tym stand-upie trochę tam cię rzeczywiście grzało, bo jednak ten stand-up jest przygotowany. To było też jednorazowe, bo to był roast.
Kawy nie dopił albo jest po prostu po siódmym dniu dyżuru czy cokolwiek, więc rzeczywiście tak zróbmy. Tutaj na koniec może taki smutniejszy jeszcze wątek, no bo choroba niestety onkologiczna często kończy się odejściem z tego świata. No i czy to jest najtrudniejszy element pracy, kiedy już wiesz, że twój podopieczny, podopieczna, osoba, z którą pracujesz, no że to nie będzie happy endu tutaj? Tak, tak, tak. To już nie ma miejsca rzeczywiście na żarty. To jest dla mnie najtrudniejsze. Albo jak pracuję z rodziną tej odchodzącej osoby, bo czasami ona już nie jest w stanie ze mną porozmawiać i nad tym pracuję, nad takim pożegnaniem, bo to już
Także dla mnie ja się cały czas tego uczę. Tu mi jest najciężej ten dystans zachować. Dobra Mateusz, teraz coś luźnego musisz powiedzieć. Coś luźnego mogę powiedzieć. Przypomniało mi się, nie wiem czy to mówiłem, Pewnie tak. Pewnie mówiłem, ale wydało mi się to zabawne. Pamiętam, że jakoś krótko po diagnozie mojego ojca, pamiętam, że jechali nad morze rodzice i ktoś chyba zapytał mojego tatę, a dlaczego nad morze? I on powiedział, żeby przyzwyczaić się do piachu. O, dobre. I miałem takie... To jest bardzo dobry żart. To jest naprawdę bardzo, bardzo dobry. Słuchajcie, wszyscy umrzemy. To jest taki też temat, który nam się pojawia w listopadzie w naszych odcinkach i lepiej to sobie jakoś w głowie ułożyć prędzej czy później, że rzeczywiście nas nie będzie i nie mamy trochę, czasami, często wpływu na to, kiedy to się wydarzy.
Czasami, tak jak mówiłam, to jest tylko etap, czasami jest to przewlekła, ale dalej można w tym się spełniać i dalej można szukać swojego szczęścia i je znaleźć. Zazwyczaj jest ciężko w jakimś momencie, a potem czasami bywa tak, że ludzie bardzo zmieniają swoje życie. Ja też wyszłam z korporacji i pracuję z pacjentami. Dla mnie to jest ogromna zmiana i jak na przykład zapytajesz, czy jest ciężko, jest mi ciężko, ale w korporacji było mi jeszcze ciężej. Więc jakby ja znalazłam tą swoją drogę po tym i dużo pacjentów naprawdę znajduje swoją drogę po tej chorobie, bo w końcu słuchają siebie i swoich potrzeb, bo musieli się zatrzymać, musieli przewartościować, musieli zrozumieć, o co im chodzi w życiu i części żyją bliżej siebie dopiero po chorobie.
Trochę tak jest w tym raku, że każdy siebie przed czymś chroni. Że osoba chora nie chce obciążać swoją chorobą najbliższych, więc część tych lęków zatrzymuje dla siebie i to ciąży mocno. I z drugiej strony jest to samo, że ta osoba wspierająca No też ma te lęki, ale też nie chcę ich powiedzieć głośno, bo też chcę chronić już tę pacjentkę, tego pacjenta, no bo on ma wystarczająco ciężko. De facto boją się tego samego dokładnie, tylko każdy w swoim kąciku. I to trochę też oddala. Więc ja staram się zawsze jednak namawiać do takiej otwartości, żebyśmy byli na tej samej stronie.
Pokazano wszystkie 19 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Podstawowe przedstawienie gosposa i jej tematu na odcinku.
Przedstawienie Aleksandra Dryzner jako psychoonkologa i opis jego doświadczeń.
Rozmowa o zadań i zasięgu pracy psychoonkologa, a także osobiste doświadczenia Aleksandra Dryzner.
Diskussja na temat leczenia raka, zmian w medycynie i strachu przed diagnozą.
Podsumowanie rozmowy i dorady na temat wsparcia pacjentów onkologicznych.
Rozmowa o korzyści i zagrożenia związane z użyciem humoru w porozumieniu z pacjentem onkologicznym. Przykłady anegdot i sytuacji z życia autora.
partnerem dzisiejszego odcinka jest Onkofundacja Alivia
Promocja Onkofundacji Alivia i jej inicjatyw, takich jak badania na siusiaczki i darmowe konsultacje psychoonkologiczne.
Rozmowa o strategiach radzenia sobie z chorobą onkologiczną, takich jak szukanie drugiej diagnozy i akceptacja sytuacji.
Refleksje na temat pracy z pacjentami w fazie żałoby i konieczności akceptacji śmierci jako części życia.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
„partnerem dzisiejszego odcinka jest Onkofundacja Alivia"
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.