"Niewielu macie ojców" – reportaż Moniki Chrobak o księdzu Franciszku Blachnickim

Zresztą niektórzy oskarżali go o protestantyzację Kościoła właśnie przez wprowadzanie takich elementów. Szło się w teren gdzieś tam wysoko, z krzyżem, czy wyprawa otwartych oczu. To jest taki element programu, że się szło w teren po to, żeby nie tylko zaliczyć, ale żeby się przyjrzeć dziełu Bożemu, prawda? Pewien ksiądz już później, znajomy mój, napisał, że ja zobaczyłem, że trawa jest zielona, bo ja nie przeglądałem się trawie tak bardzo. Tam był taki moment, że trzeba było gdzieś usiąść czy położyć się na trawie, patrzeć na owłoki, patrzeć na kwiaty, na liście, bo ludzie przyjeżdżali z miast. I ja sama widzę, że teraz mając więcej czasu i na przykład siedząc na balkonie i patrzę na przykład, zacina wiatr czy nawet deszcz, a ta osa, która jest taka cieniuteńka w pasie i która ma takie skrzydełka przezroczyste, ona

No poszedł tam gdzieś i pewnie pokazał może, gdzie, do szufladki, albo gdzieś, nie wiem, mnie tak tam wszedł. Ksiądz Blachnicki traktował właśnie wszystkie swoje współpracownice, wszystkich, którzy go otaczali, bardzo serdecznie. Ja myślę, że to była kwestia wychowania w domu, przecież ich było tam dziewięcioro, szóstka żyła i że więzy rodzinne między rodzicami i między dziećmi, między dziećmi między sobą też, były po prostu bardzo silne i ojciec właśnie taką życzliwość wyniósł z domu. No było w nim coś bożego. Stwierdziłam, że mimo że mówiło się o ojcu, że jest władczy, że jest taki Organizator, a więc myśli o różnych sprawach, to jednocześnie była taka równowaga w tym, że widział człowieka. To powodowało, że młodzi ludzie nieraz z różną historią własnego życia prostowali swoje drogi, odnajdywali Pana Boga, podejmowali ważne decyzje, nieraz które wyznaczały całe ich późniejsze życie.