Jane Austen - Duma i uprzedzenie

Rozdział pierwszy. Jest rzeczą powszechnie wiadomo, że majętnemu kawalerowi do szczęścia brakuje już tylko żony. I choćby poglądy czy uczucia owego kawalera pozostawały zagadką dla jego nowych sąsiadów, przekonanie to jest tak głęboko zakorzenione w ich umysłach, że od chwili przeprowadzki uznaje się młodego mężczyznę za bezsporną własność tej czy innej miejscowej panny na wydaniu. Mój drogi panie Bennet, zagadnęła któregoś dnia małżonka rzeczonego, czy słyszałeś już, że Netherfield Park ma wreszcie nowego najemcę? Pan Bennet odparł, że nie słyszał. Ależ tak, ciągnęła. Pani Long właśnie stamtąd wróciła i wszystko mi opowiedziała. Pan Bennet skwitował to milczeniem. Nie chcesz się dowiedzieć, kto to jest?

Wykrzyknęła zniecierpliwiona pani Bennet. Ty chcesz mi o tym powiedzieć, a ja nie będę stawiał ci przeszkód. Pani Bennet nie trzeba było dwa razy powtarzać. No więc, mój drogi, musisz wiedzieć, że Netherfield wedle relacji pani Long zostało wynajęte młodemu człowiekowi z północnej Anglii, dysponującemu pokaźnym majątkiem. Przyjechał na miejsce w poniedziałek powozem zaprzężonym w czwórkę koni i posiadłość tak mu się spodobała, że z miejsca podpisał umowę z panem Mauricem. Ma się wprowadzić przed świętym Michałem, a część jego służby przyjedzie jeszcze przed końcem tygodnia. Jak się nazywa? Bingley. Żonaty czy kawaler? Ależ mój drogi, kawaler, naturalnie. Majętny kawaler. Cztery albo pięć tysięcy rocznie.